
فائقه بزاز
همان اندازه سخت؛ همان اندازه پیچیده؛ درست مثل اسمش! یک نام خانوادگی بر اساس باب استفعال. انگار آفریده شده بود برای دبیر عربی بودن.
از دبیر عربیمان میگویم؛ با چشمان درشتِ نافذ عسلیِ خیلی خیلی روشن، صدای محکم و کوبنده، لاغراندام و عصا قورت داده، انقدر سخت و جدی که تمام بچههای کلاس شب قبلش دچار اضطراب میشدند و برخی هم به بهانه سردرد و دلدرد سر کلاس حاضر نمیشدند. همان قدر سخت بود که تلفظ استنکافی.
اما گنجینهای سرشار از دانایی و خرد که از وجودش درسها گرفتیم و تجربهها آموختیم؛
با صدای محکمش متن درس را میخواند و رسید به ضربالمثل معروف؛ «الغریق یتشبث بکل حشیش»؛ غرقشده به هر گياه خشكي یا به هر پرِ كاهي چنگ ميزند. و آن را مزین به بیتی از ادبیات فارسی کرد؛
گرچه دريا را نميبيند كنار غرقه حالي دستوپايي ميزند
از غرقشده میگفت و از درآویختن مردم به شاخههای خشک زندگی. و نرمنرم ما را به خودمان میآورد. اینکه بفهمیم هر غرقشدنی میان امواج دریا نیست.
در دوران جوانی مفاتیح را که ورق میزدم و به دعای غریق میرسیدم با خودم فکر میکردم واقعا کسی که در حال غرق شدن است انقدر تمرکز دارد که در آن حال دعا بخواند و با این ذکر خودش را نجات دهد؟
تا آن روز که ضرب المثل عربی و تذکرات خانم استنکافی درهای جدیدی را به دنیای خام من و امثال من میگشود؛
قرار نیست حتما میان امواج آب غرق شویم. دعای غریق برای نجات از دلمشغولیهای پرهیاهوی دنیاست. گم شدن لابهلای روزهای شلوغ و گرفتاریهای زندگی. دوران غریبی است دوران غیبت. امواج شبهه و فتنه از هرسو رو میکند و تا به خود بیایی چون کشتی شکسته در دل دریای بیکران، حیران و سرگردان دستوپا میزنی که آیا فریادرسی هست؟ آیا کسی برای نجات این غریق بیپناه میآید؟ اما همیشه روزنه امیدی هست.
امامصادقعلیهالسلام دعای غریق را برای نجات شیعیان از شبهات و فتنههای عصر غیبت توصیه کردهاند.تا ما را نجات دهد.
بهزودی گرفتار شبهه شده و بدون امام (حاضر) میمانید و در آن زمان نجات نمییابد مگر کسی که دعای غریق را بخواند؛
... يَا اللَّهُ يَا رَحْمَانُ يَا رَحِيمُ يَا مُقَلِّبَ الْقُلُوبِ ثَبِّتْ قَلْبِي عَلَى دِينِك.
بخوانیم و یقین کنیم از میان تاریکیها، نوری میدرخشد و تو را به خود میخواند که ای غریق دریای فتنهها و ای سرگردان در میان شبههها، نجاتت را تنها از من بخواه!
نیایش، رمز رهایی است. هم تلاش کنید و هم از خدا کمک بخواهید.