فرنگی آمد و بالون هوا رفت

عاطفه میرافضل

اواخر دوره قاجار چند نفر فرانسوی در تهران ادعا می‌کنند که چیزی اختراع کرده‌اند که می‌توان با آن به هوا پرواز کرد (بالون) و قرار نمایش آن را در میدان مشق می‌گذارند. مردم نیز که برایشان عجیب بود برای تماشا هجوم می‌برند. فرانسوی‌ها چادر برزنتی بزرگی را به‌وسیله آتش زدن کاه از دود کاه پر می‌کنند و هیولای کروی شکل سراپا می‌شود و آنگاه سبدی به زیرش بسته و یک نفر در آن نشسته و طناب‌ها را بریده و به هوا می‌رود. هنوز چند دقیقه از صعودش نگذشته بود که آن هیولای کروی (بالون) ترکیده و سرنشین آن پخش زمین می‌شود و مردم نیز که آرزوی شکست این آزمایش و گوشمالی فرانسوی‌ها داشتند خندیده و می‌گفتند خدا زد تو سرش! برخی بزرگانشان نیز می‌گفتند چون اینان می‌خواستند از کار خدا سر در بیاورند و پرواز کنند این‌گونه توسط خدا تنبیه شده و مجازات گشتند! این شعر را نیز سروده و در کوچه و خیابان می‌خواندند: فرنگی آمد و بالون هوا رفت /نشست در توش و تا پیش خدا رفت / می‌خواست سر در کنه از کار سبحون / خدا زد تو سرش افتاد تو میدون!