پیرایش

سمیه انصاری

گاهی همه چیز آن‌طوری پیش نمی‌رود که آدم انتظار دارد. آن روز هم انگار از همان گاهی‌ها بود. از صبح همه چیز به افتضاح‌ترین شکل ممکن پیش رفته بود. از خواب ماندن اول صبح گرفته تا بالا آوردن رعنا روی پیراهن دامادی سجاد. از طرفی انگار همه براساس قانونی نانوشته در حال بدو بدو کردن بودند.

ـ بدو دیگه سجاد. چقدر طولش میدی. این زنه آرایشگره همین جوریش کلی دک و پز داره، دیر کنم کلی باید غرغر کنه.

سجاد سوییچ را برداشت و به سمت رعنا که به ماشین تکیه داده بود رفت. چشم‌های ریزش را ریزتر کرد و گفت:

ـ خب رعنا خانوم شما اگه پیراهن ما رو زیبا نکرده بودی که الان هم شما آرایشگاه بودی هم من.

رعنا ابرو بالا انداخت و با صدای جیغ جیغویش گفت:

ـ تو مگه می‌خوای آرایش کنی؟

هر دو سوار ماشین شدند. سجاد که تحت‌تأثیر صدای رعنا تمام اجزای صورتش جمع شده بود، دستش را به شکلی نامحسوس روی گوشش گذاشت و گفت:

ـ خب عزیزدلم با این کوپه موی باری به هر جهت درب و داغون که نمی‌تونم دوماد شم. اونم کنار شما که حتما عروس زیبایی میشی.

رعنا با شنیدن تعریف‌های سجاد ناخودآگاه کمی ‌صدایش دلنشین شد.

ـ خب واسه شما میشه پیرایش. آرایش یعنی زیباسازی از راه افزودن، پیرایش یعنی زیباسازی از راه کاستن.

سجاد ماشین را روشن کرد و به خطابه بلندبالای رعنا درباره تفاوت آرایش و پیرایش گوش داد. رعنا را که رساند مثل سربازی که در آموزشی چند ساعتی مرخصی دارد، گاز ماشین را گرفت و رفت به سمت آن جایی که رعنا می‌گفت اسمش هست سلمانی نه آرایشگاه. این سلمانی را رفیقش سامان هماهنگ کرده بود. هنوز وارد نشده بود که سامان شروع کرد به مسخره‌بازی درآوردن و برایش کل کشیدن:

ـ لی لی لی لی لی ... آقا داماااااد شاه داماااااد ماه داماااااد. خوش اومدی...

سجاد که سعی می‌کرد مؤدبانه صحبت کند صدایش را آلن دلونی کرد و گفت:

ـ قربونت دکتر جون. قسمت شما ایشالا.

سامان در داروخانه کار می‌کرد و سجاد از سر عادت به او می‌گفت دکتر. زیر گوش دکتر یواشکی و با عشوه گفت:

ـ بگو خوشگلم کنه ها. نباید جلوی عروس کم بیارم.

سامان لب‌هایش کج و لوج شد، عقی زد و گفت:

ـ حالمو به هم زدی سجاد. بگیر بشین کله تو یه چهارراه بندازیم تموم شه بره پی کارش. حیف این هنر که واسه تو حروم بشه و به آقا سیروس اشاره کرد.

آقا سیروس که به قیچی طلا معروف بود بادی به غبغبش انداخت:

ـ اختیار داری داش سامان. رفیقای شما واسه ما عزیزن. بشین آق دوماد. یه جوری درستت می‌کنم که نشناسنت.

سجاد ملتمسانه نگاهی به آقا سیروس و بعد به قیچی‌اش انداخت:

ـ قربون دستت آقا سیروس. این ریش و این قیچی. ببینم چه گلی به سر ما می‌زنی.

آقا سیروس سر و صورت سجاد را برانداز کرد و با اکراه گفت:

ـ چشم داداش. فقط این سر و صورت و باید بکوبم دوباره بسازم.

و بعد خنده‌ای کرد و نه تنها دندان‌هایش بلکه تمام دل و روده‌اش را به نمایش گذاشت. حالا انگار خودش سوپر استار بود. آقا سیروس شروع کرد. هی چپ و راست می‌رفت و هی قیچی‌اش را تکان می‌داد. چقدر ماجرا را جدی گرفته بود. 4 تا شوید مو که این‌قدر بالا و پایین کردن نداشت. حتما می‌خواست کلی پول بگیرد. به محض نشستن روی صندلی پشیمان شده بود. بابا حاجی مگر چه بدی داشت؟ هم چم و خم سر و کله‌اش را می‌دانست هم اینقدر کلاس نمی‌گذاشت و جیبش را خالی نمی‌کرد. دلش می‌خواست سامان را خفه کند با این پیشنهادهایش. در همین فکرها بود که سامان رشته افکارش را پاره کرد:

ـ خب، شاه داماد یه دهن بخون ببینیم چی بلدی؟ فقط جون عزیزت غمگین نخون امروز روز شادیه.

آقا سیروس که اصلا معلوم نبود با کجای کله سجاد این‌قدر سرگرم است و قیچی می‌تکاند با ذوقی مسخره که از سن و سالش بعید بود گفت:

ـ به به، آقا داماد خواننده‌ان؟

سامان تک خنده‌ای کرد. یکی دو بار محکم زد پشت سجاد و گفت:

ـ نه قربونت برم. ایشون راننده‌ان. راننده خاور. اما یه ته صدایی دارن که بعضی وقتا رو میاد و همچین بفهمی‌نفهمی بد نیست.

سجاد چند بار پلک زد و با بی حوصلگی گفت:

ـ دکتر شوخی می‌کنه. من نه صدای خوبی دارم و نه اصلا الان می‌تونم بخونم با این استرس...

سامان پرید وسط حرفش:

ـ استرس چی آخه؟ امروزم تموم میشه ازش خاطره می‌مونه. بخون بابا. بخون این‌جوری بی‌حرف و صم و بکم حوصله‌ام سر میره. من هر روز با کلی مریض سر و کله می‌زنم نمی‌تونم این سکوت و تحمل کنم.

بعد چشمکی برای سجاد زد و به حالت التماس دستی روی ریش نداشته‌اش کشید.

ـ چی بخونم آخه؟

آقا سیروس گفت:

ـ اون‌ور آبی بخون!

و بعد بلند خندید. سامان نگاهی به آقا سیروس کرد و گفت:

ـ آقا سیروس شما بی‌زحمت نظر نده. یه چیزی بخون شاد بشیم، عروسیه. شاد بخون

سجاد کمی فکر کرد. چند تصنیفی که معمولا در دورهمی‌ها می‌خواند از نظر گذراند و بالأخره شروع کرد به خواندن:

ـ امشب به بر من است آن مایه ناز...

سامان ناگهان دستش را بالا آورد و داد زد:

ـ آی آی خانواده نشسته اینجاها. منشوری می‌خونی چرا؟

سجاد پوفی کشید و گفت:

ـ کجاش منشوریه آخه؟

ـ همین جاش که میگه امشب به بر من است. مگه منظورش از بر آغوش نیست؟ خب منشوریه دیگه. مراعات کن آقا. مجرد داریم اینجا.

و بعد با دستش خودش را نشان داد.

ـ والا این مجردی که اینجا داریم چشم و گوش بسته که نیست هیچی... لا اله الا الله. اصلا من فقط همینو بلدم الان. یا همینو می‌خونم یا هیچی دیگه نمی‌خونم.

ـ باشه باشه هرچی تو بگی. بخون

سجاد دوباره شروع کرد به خواندن:

ـ امشب به بر من است آن مایه ناز...

باز سامان آوازش را قطع کرد :

ـ سجاد میگم

ـ ای زهرمار سجاد. دکتر جون اجازه بده بنالیم دیگه.

قیچی طلا که غرق در کارش بود صدایش درآمد:

_اذیتش نکن داش سامان آقا دوماد ما رو.

سامان با شیطنت لبخندی زد و گفت:

ـ خب بخون بخون

ـ امشب به بر من است آن مایه ناز

یا رب تو کلید صبح در چاه انداز

ای روشنی صبح به مشرق برگرد

ای ظلمت شب با من بیچاره بساز

به اینجا که رسید آقا سیروس و سامان هم همراهی کردند:

ـ امشب شب مهتابه حبیبم رو می‌خوام حبیبم اگر خوابه...

اما وقتی سجاد خواست این کلمه «خوابه» را بگوید ناخودآگاه سرش را پیچاند و به عقب داد. عقب دادن همانا و قسمتی از سرش کچل شدن همان. ناگهان همه دست از آواز خواندن کشیدند. سکوت سنگینی فضا را فرا گرفت. سجاد که تازه انگار فهمیده بود چه شده بلند شد و زد توی سرش و گفت:

ـ وای بدبخت شدم. چه گلی به سرم بگیرم حالا.

سامان که به زور خنده‌اش را کنترل می‌کرد گفت:

ـ آخه قربونت برم نمی‌شد نری این قدر تو حس و اون «خوابه» رو اون جوری نگی.

سجاد یکی دو بار زد روی پایش:

ـ ای وای. به جاش بگو چیکار کنم؟ تقصیر توئه دیگه. هی بخون بخون. دیوانه کردی منو.

آقا سیروس که مات و مبهوت بود گفت:

ـ داداش به خدا تقصیر منم نبودا. خودت سرتو تکون دادی.

سجاد با اینکه دلش می‌خواست کله آقا سیروس و البته سامان را بکند، اما فقط به چشم غره‌ای رضایت داد:

ـ می‌دونم آقا سیروس. نه تقصیر شما نیست. حالا چیکار کنیم؟

سامان ناگهان بشکنی زد و انگار که جواب سخت‌ترین معمای دنیا را پیدا کرده باشد، گفت:

ـ کلاه گیس

ـ چی؟

ـ کلاه‌گیس راه چاره‌ست.

آقا سیروس گفت:

ـ آره فکر بدی نیست. یعنی خیلی هم خوبه اصلا. من دارم یه دونه.

ـ بی‌خیال آقا سیروس. ضایع‌ست. همینم مونده. من، راننده خاور، با این همه دبدبه و کبکبه، کلاه‌گیس بذارم آخه؟

آقا سیروس قیچی‌اش را روی میز گذاشت و گفت:

ـ خب الان تنها راه چاره همینه.

رفت و از پشت میزش یک کلاه گیس بیرون آورد و کیپ کرد روی سر سجاد. سامان که هم ناراحت بود و هم خنده‌اش گرفته بود گفت:

ـ به به، چی شدی سجاد. با اون موهای تو اصلا نمی‌شد چیز خوبی درست کرد. این درسته الان.

***

شب شده بود و وقت بریدن کیک بود. سجاد که تمام جشن را به استرس افتادن کلاه گیس گذرانده بود، حالا که اواخر جشن بود کم‌کم داشت خیالش راحت می‌شد. البته حتی تصور جیغ و فریادهای رعنا بعد جشن در حالی که کله کچلش را می‌بیند هم، باعث می‌شد گوشش سوت بکشد اما همین که جشن به خیر گذشته بود خودش خیلی بود. خانواده رعنا رسم داشتند که داماد وقت بریدن کیک هدیه‌ای به عروس بدهد. سجاد هم اطاعت کرد. خواست از کیف پولش تراول‌ها را بیرون بیاورد که کیف از دستش افتاد. خم شد تا کیف را بردارد.... آن شد که نباید می‌شد. همه نگاه ها روی سجاد قفل شد. احساس می‌کرد سر تا پایش قرمز شده. کیف و کلاه گیس را از روی زمین برداشت. رعنا از تعجب ماتش برده بود. سجاد سعی کرد لبخند بزند. جلویش ایستاد، تراول‌ها را به سمتش گرفت و گفت:

ـ آخه یه کم زیادی پیراییده بود. مجبور شدم.