عدالت

حسنی احمدی

علی نزدیک‌تر رفت هر دو مرد در حال مشاجره بودند باید میان آن‌ها را می‌گرفت و بین آن‌ها صلح برقرار می‌کرد. هر دو مرد تا چشمشان به علی افتاد خوشحال شدند داماد پیامبر می‌توانست بین آن‌ها به عدالت رفتار کند. یکی از دو مرد برای علی تعریف کرد که ما دو همسفر هستیم که برای خوردن صبحانه این جا اتراق کرده‌ایم من هشت قرص نان و دوستم پنج قرص نان داشتیم مردی از کنار ما گذشت ما او را دعوت کردیم تا با ما غذا بخورد. مرد در کنار ما نشست و بعد از صرف صبحانه برای تشکر هشت درهم کنار سفره گذاشت و رفت حال من به دوستم می‌گویم که پنج سکه از آن من و سه سکه از آن تو اما همسفرم نمی‌پذیرد و می‌گوید باید این پول را نصف کنیم. علی لحظات کوتاهی فکر می‌کند می‌دانم در ذهنش چه می‌گذرد، او مظهر عدالت اهل‌بیت رسول ماست. علی رو به مردی که سه قرص نان داشت می‌گوید: خوب است همین سه درهم را بگیری و رضایت دهی مرد اما پاسخ می‌دهد: نه من طالب عدالتم هرچه حق و عدالت حکم کند همان را می‌خواهم. علی باز تکرار می‌کند: سه دهم با رضایت رفیقت برای تو بهتر از عدالت است! اما مرد قبول نمی‌کند و می‌گوید: نه من حق و عدالت را می‌خواهم و جز با عدالت راضی نمی‌شوم. علی جواب می‌دهد‌: حال که چنین است سهم تو از هشت درهم فقط یک درهم است. مرد با ناباوری به علی نگاه می‌کند و می‌گوید: چطور چنین چیزی ممکن است؟ علی جواب می‌دهد: من تو را نصیحت کردم که به سه درهم راضی باشی ولی تو گفتی حق و عدالت را می‌خواهی حالا حق و عدالت همین است او پنج نان داشت و تو سه نان جمع آن می‌شود هشت نان اگر آن را سه برابر کنیم می‌شود بیست و چهار قسمت که سه نفری آن را خورده‌اید هر یک هشت قسمت. آن که پنج نان داشته هشت قسمت از نان‌های خودش را خورده و هفت قسمت از آن را مهمان خورده اما تو که سه نان داشتی هشت قسمت را خودت خورده‌ای و یک قسمت را میهمان خورده پس تقسیم عادلانه این است که از این هشت درهم هفت درهمش مال رفیق تو باشد و یک درهمش مال تو یک درهم را بردار و به حق راضی باش مرد که تازه فهمیده بود نصیحت علی برای چه بوده گفت: یا علی اگر چه ضرر کردم ولی خودم کردم و به حق و عدالت راضی شدم.

منبع: ارشاد مفید، ص 111