آمیز قلمدون (خانم)!
بدشانس‌تر از خانم هاویشام
ماه‌منیر داستان‌پور
در حالی که زیر لب کفر کائنات می‌گویم و تحمل دیدن نیش تا بناگوش باز شده زن برادر محترمه را ندارم؛ راهم را به سمت واحد دوست‌داشتنی و دنج خودم کج می‌کنم تا حتی شده برای دمی در زیر سقفی بدون مزاحم نفسی راحتی بکشم. فکر و خیال نزهت خانم اما یک لحظه راحتم نمی‌گذارد. دلم می‌خواهد بدانم دوباره در حال کشیدن چه نقشه‌ایست که همین چند دقیقه پیش عین اسبی که به نعل‌بندش نگاه کند؛ به من چشم دوخته بود؟
آخرین باری را که برای یکی از اعضای خانواده ما نقشه ریخته و برنامه‌ای عجیب و غریبی ترتیب داده بود؛ هنوز به خاطر دارم. نقشه مهیج و محیرالعقولی که تنها از آدمی مانند او برمی‌آمد و تا مدت‌ها همه ما را به دردسر انداخته بود. ماجرایی که پدر بیچاره‌ام را تا یک قدم مانده به بهشت پیش برد و بعید نبود اگر آقایان اطباء از همین جهنم دنیا مهار مرکب تیزپایش را نکشیده و دست روح پدرجان را به پایه تخت مریضخانه نبسته بودند؛ تا الآن دور از چشم مادر به کدام حوری بهشتی نرد عشق باخته بود؟!
نزهت خانم از آن فامیل‌های پر برکتی‌ست که اگر قدمی برای کسی بردارد تا نابودی وی آرام نخواهد نشست و تا مطمئن نشود که دودمان کلهم اجمعین آباء و اجداد طرف را به باد نداده؛ پا پس نخواهد کشید.
پشت میزم می‌نشینم و از ذخیره بیسکوییت‌های شکلاتی که برای چنین لحظاتی کنار گذاشته‌ام دو تایی برمی‌دارم اما تا یادم می‌افتد همین چند دقیقه قبل، ترتیب یک بستنی نانی را داده‌ام؛ قید خوردنش را می‌زنم که هیکلم از فرم خارج نشود. شاید چون می‌خواهم مثل همیشه بتوانم جذابیت اندام متناسبم را عین خار در چشم نازنین، همسر شکم‌پرست برادرم فرو کنم. بالأخره این هم تنها کاریست که از من در زمینه خواهرشوهرگری در برابر نازنین که حتی مادرم را هم آچمز کرده بر می‌آید و به نوبه خود از آن دریغ نخواهم کرد!
غیر از نازنین که به لطف آقا صابر، همسر محترم نزهت بانو به دامان زندگی ما فرو افتاده؛ توسط این دو دلداده نقشه نامتناسبی هم برای تنها عمه پدرم برنامه‌ریزی شده بود که هنوز کسی نمی‌تواند درباره‌اش مقابل چشم‌ها و گوش‌های پدرم، چیزی به زبان بیاورد.
ماجرا برمی‌گردد به آخرین سفری که عمه‌جان گلستان یعنی تنها فرد باقیمانده از ایل و تبار آقاجانِ پدرم، به ایران آمده بود. عمه‌جان که اسمش در شناسنامه گلستان است و ما برای راحت‌تر شدن کار گلی‌جان صدایش می‌کنیم از قضا تا به آن روز سومین شوهرش را در خارجه به خاک سپرده و بعد از تقسیم ارث و میراث و به چنگ آوردن پول هنگفتی از آن مرحوم، قصد داشت راهی تهران شود. عمه‌جان که داشت بعد از چیزی حدود ده سال زندگی مشترک با آخرین شوهرش به شهر و دیار خود باز می‌گشت به پدرم که حکم فرزند و نور چشمش را داشت؛ سفارش کرده بود که خانه را برایش تر و تمیز کند و کوچه و خیابان را آب و جارو! چرا که این‌بار بانوی فخیمه یا به قولی بیوه سیاهپوش با فیس و افاده‌ای مضاعف بر آنچه در روز خداحافظی از مام میهن و سوار شدن به هواپیما در معیت همسرِ پولدارش از خود در اذهان به یادگار گذاشته بود؛ به خانه بازمی‌گشت. این بار اگرچه ده سال از آن زمان پیرتر شده بود اما به لطف بوتاکس و اعمال جراحی فراوان جذاب‌تر و جوان‌تر از گذشته به نظر می‌رسید و صد البته که حساب بانکیش از آن روز چرب‌تر و رقم داراییش درشت‌تر شده بود.
عمه‌جان گلستان یا همان گلی‌جان بانوی خودمان، از آن دست زنانیست که نزد عوام به سرخور شهرت دارند و در صورتی که نامشان کنار نام مردی قرار گیرد؛ طرف باید قید حیات را بزند و بی‌سر و صدا و جنجال خود را برای سفر آخرت آماده کند. اما از قضای روزگار همسر اول که بی‌خبر از همه‌جا او را برگزیده بود؛ ارث خفنی برای وی برجای گذاشته و همین مگسان گرد شیرینی را بی‌اختیار به دورش جذب می‌کرد. برخی را عمه خانم خودش رد می‌کرد و بعضی دیگر را سبیل پرپشت و ابروهای گره کرده برادران که حسابی روی خواهر مایه‌دارشان غیرت داشتند تا اینکه بالأخره دومین همسر گلی جان بانو که از اولی عاشق‌پیشه‌تر و از قضا مایه‌دارتر بود؛ پا پیش گذاشت و عمه جان با کلی ورد و طلسم که از یک دعانویس گرفته بود تا عمر شوهرش را زیاد کند و ننگ سرخوری را از طالع او پاک کند؛ راهی خانه شوهر شد. گویی تمام اوراد و طلسم‌ها معکوس عمل کرده و عمر شوهر بیچاره را کوتاه کرده بودند و از بدشانسی عمه خانم به سال نرسیده؛ مرد بینوا را راهی گور نمودند. گلی جان بانو دیگر دندان شوهرکردن و زندگی مشترک را به کلی کشیده و دور انداخته بود تا چند سال بعد که بالأخره سر و کله یک آقای دکتر فرنگ دیده و باکلاس که در یک میهمانی اعیانی با او ملاقات کرده بود و بدجور خاطرخواه عمه جان شده بود؛ پیدا شد. بعد از چند بار رفت و آمد با گلی‌جان بانو که دیگر جز پدرم چندان فامیلی هم برایش باقی نمانده بود؛ عقد ازدواج بینشان بسته شد و تا ده سال پس از آن به خوبی و خوشی در فرنگستان با یکدیگر زندگی کردند اما از آنجا که نمی‌توان از تقدیر گریزان بود؛ بالأخره مرد بیچاره بر اثر یک عارضه قلبی پشت چراغ قرمز یکی از خیابان‌های خارجه سکته کرد و باقیمانده جانش را به انضمام بخش قابل توجهی از اموال به عمه‌جان گلستان هدیه کرد.
پدر که بعد از ده سال دوباره می‌توانست عمه پرماجرایش را از نزدیک ببیند و به یاد پدرش که او را سال‌ها پیش از دست داده بود؛ خدمتگزارش باشد؛ با همین نزهت خانم که برادرش یک شرکت خدماتی داشت مشورت کرد تا دو سه نفر آدم چشم و دل سیر و امانت‌دار را برای تر و تمیز کردن خانه از صدر تا ذیل آنتیک و عتیقه عمه خانم به خانه او روانه کنند.
خبر بازگشت عمه خانم و داستان ثروت بی‌حسابش از زبان نزهت خانم به گوش آقای برادر رسیده بود و دست آخر چند وقتی بعد از بازگشت گلی‌جان بانو، وی را به خواستگار سمج او تبدیل کرد. عمه خانم هم که به قول معروف دیگر آردش را بیخته و الکش را آویخته بود؛ بدش نمی‌آمد این چند صباح آخر را تا مدتی با شوهری کم سن و سال‌تر از خودش زندگی کند. با خودش حساب کرده بود به قرار گذشته این یکی هم مدتی بعد غزل خداحافظی را خواهد خواند و زیاده وقت او را نخواهد گرفت. همین بود که با تفاوت حدود بیست سال از داماد که تقریبا سی سالش می‌شد به ازدواج رضایت داد.
نزهت خانم آن روزها یادش رفته بود هیچ‌وقت چشم دیدن ما را نداشته و یکدفعه به فامیل عزیزش تبدیل شده بودیم. عمه خانم هم سرمست دوران شیرین نامزدی با شوهری جوان و از قضا خوش بر و رو، دست به جیب شده و برای همسرش حسابی خرج می‌کرد.
قرار بود مراسم عروسی کنار دریا برگزار شود و از میهمانان در ویلایی که عمه‌جان به عنوان هدیه به نامزدش تقدیم کرده بود؛ پذیرایی شود. همه میهمان‌ها چشم انتظار عروس و داماد که قرار بود از گران‌ترین آرایشگاه شهر به مراسم وارد شوند؛ نشسته بودیم که با مضحک‌ترین و صدالبته غمناک‌ترین صحنه ممکن روبرو شدیم. عمه خانم با صورت خیس از اشک در حالی که آب بینی و مواد آرایشیش قاطی شده بود؛ به میهمانی وارد شد و با ته صدایی که برایش باقیمانده بود شروع به جیغ و فریاد کرد.
همه مات و مبهوت مانده بودیم که بعد از آمدن اورژانس و تزریق یک آرام‌بخش از زبانش شنیدم که آقای داماد کلاهبردار از کار درآمده و بعد از فروختن ویلا و به جیب زدن پول میلیاردی‌اش، کلهم جواهراتی را که عمه‌خانم برایش خریده برداشته و راهی کشور دوست و همسایه ترکیه شده تا با دختر محبوبش ازدواج کند. قبل از رفتن هم برای عمه خانم پیام فرستاده که:
ـ عزیزم این همه اعتماد به نفسم خوب نیست. این که تو داری دیگه اعتماد به سقفه!
بعد هم عکس خودش را در حال سوار شدن به هواپیما برای او فرستاده و گفته بود:
ـ برو این دام بر مرغی دگر نه، سر منو نمی‌تونی به این راحتیا بخوری!
فقط خدا می‌دانست اگر کارد می‌زدی خون پدرم درنمی‌آمد! نزهت خانم که خودش هم حسابی شوک شده بود؛ دست پیش را گرفت که:
ـ عمه خانم خودش داشت از هول هلیم میوفتاد تو دیگ! به من چه؟ مگه من گفتم بیا زن داداشم شو؟ تازه دزدی که نکرده! هرچی هدیه گرفته برده!
بدبختی این بود که راست هم می‌گفت و او تنها چیزهایی را با خود برده بود که از عمه خانم هدیه گرفته بود. عمه گلستان بیچاره درست شده بود عین خانم هاویشام که قالش گذاشته و کلاهش را برداشته بودند!