چشم، گوش، دست و زبان خدا

آيت‌الله بهجت

اهل‌بيت بندگانی هستند که علم و صوابشان (راستي و درستی) فراگير است. يعني با داشتن مقام عصمت، نه خطا می‌کنند و نه گناه. امام‌زمان، عين الله الناظره (چشم بينای خدا) و اذنه السامعه (گوش شنوای حق) و لسانه الناطق (زبان گويای خدا) و يده الباسطه (دست توانای خداوند) است و از گفتارمان، کارهايمان، افکار و نيات ما اطلاع دارد. ما امام‌زمان را حاضر و ناظر نمی‌دانيم... و به‌کلی از آن حضرت غافل هستيم.

**********

حق پدر و مادر تا ابد بر گردن فرزند است

حجت‌الاسلام‌والمسلمین فرحزاد

پدر و مادر زنده و مرده ندارند و این موضوع مه‌می‌است. یعنی پدر و مادر صدها سال، پنجاه سال، شصت سال، هفتاد سال است که از دنیا رفته‌اند چه مرده باشند و چه زنده باشند، سن و سالشان کم باشد یا زیاد باشد، چون خیلی مواقع ما در روایت داریم گاهی پدر و مادر زنده هستند، کسی به این‌ها محبت کرده، خدمت کرده، بعد از مردن این‌ها را فراموش کرده است. نه دیون آن‌ها را ادا ‌می‌کند، نه یاد آن‌ها ‌می‌کند، نه خیراتی و نه صدقاتی. بعد از مردن پدر و مادر او را عاق ‌می‌کنند و به‌عکس. کسی در دنیا پدر و مادر را اذیت کرده، رنجش داده، خاطرشان را ناراحت کرده، در همین دنیا تا زنده هستند فوری باید حلالیت بطلبد، به دست و پایشان بیفتد، ببوسد، راضی‌‎شان کند. اگر نشد بعد از مردن. دیون آن‌ها را ادا بکند، صدقه بدهد، خیرات بدهد، انقدر برود سر قبرشان دعا کند، گریه کند، قطعا بدانید که خدا اصلاح ‌می‌کند. یعنی قابل جبران و قابل تدارک هست. پس پدر مادر زنده و مرده ن‌می‌شناسد. اگر روز مادر، مادرمان زنده نیست برای او کارهای خیر ‌می‌دهیم. پدرمان زنده نیست یا سر قبرش ‌می‌رویم صدقه ‌می‌دهیم. از همه مهم‌تر، از همه مهم‌تر ‌می‌پرسند برای اموات مان چکار بکنیم. واجباتی که گردن آن‌هاست که آنجا گرفتار هستند یا بدهکاری دارند یا افرادی از این‌ها ناراضی هستند. با عمه، دایی، خاله، قهر بوده، برویم دل آن‌ها را به دست بیاوریم بگوییم این از دنیا رفته بگذر. این خیلی مهم است. پیغمبر عظیم‌الشأن‌علیه‌السلام فرمودند: «سیدالابرار» در قرآن از ابرار خیلی تعریف شده است. «إِنَّ الْأَبْرارَ لَفي‏ نَعيم‏» ابرار یعنی آن‌ها که کارهای نیک انجام ‌می‌دهند، نیکوکار هستند ولی سید الابرار. دیگر چه ‌می‌شود. «سید الابرار من بر والدیه بعد موتهما» پیغمبر ما فرمود سرور و سالار نیکوکارها آن‌هایی هستند که بعد از مردن پدر و مادرشان همش کار خیر برای پدر و مادر حواله کنند. مستحبات، صدقه، کار خیر، هر چه ‌می‌توانند. سید ابرار آن کسی که من «من بر والدیه بعد موتهما» یعنی بعد از مردن خیلی‌ها فراموش ‌می‌کنند. بابا پدرت، مادرت، این‌همه خدمت کردند، تو را بزرگت کردند. اصلا خدمت نکردند. پدر و مادرت هستند. نسلت، وجودت، ولادتت از این‌ها است.

**********

خودمان خوب باشیم

حجت‌الاسلام‌والمسلمین تراشیون

اگر بخواهیم در زندگی مشترک یک موتور پیشرانی باشیم، زندگی را جلو ببریم، حتما باید برای خودمان یک ایدئولوژی، یک تفکر، یک ایده ناب، صحیح و درستی را طراحی بکنیم. خیلی هم ما این را شنیده‌ایم. شعار است ولی شعار زیبایی است که خیلی مواقع هدف وسیله را توجیه نمی‌کند و ما باید مراقبت باشیم برای رسیدن حتی به زندگی خوب از ابزار ناشایست غیراخلاقی استفاده نکنیم. من برای اینکه همسرم گوش‌به‌فرمان من شود حق ندارم خدای ناکرده فریادی سر او بزنم، خدای ناکرده او را بزنم، تنبیهش کنم، حتی فرزندم را همین طور. چون این ابزار، ابزار ناسالم است. حالا این ایدئولوژی یعنی چه؟ اینکه آدم خوب باشد. ما ‌می‌گوییم نه به معنای این است که،چون من دیدم این نگرانی را برخی داشتند. حالا ما خوبی بکنیم، او باورش ‌می‌شود. او هم رفتار بدش را ادامه ‌می‌دهد. اینجا را باید چه‌کار کرد؟ پررو نمی‌شود؟ در این حرف داریم که اینجا باید چه‌کار کرد. در وهله ی اول ما باید بگوییم که نظام خانواده را باید بر اساس خوب بودن بچینیم و بدانیم حتی اگر طرف مقابل ما در حق ما بدی بکند، این برای ما نباید به عنوان یک تغییر رویه یا به تعبیری برویم در زمین او بازی کنیم. تو بدی کردی، من هم در حقت مثلا بدی ‌می‌کنم. این نیست. در سیره اهل‌بیت هم ما ‌می‌بینیم این نبوده است. در سیره ی انبیاء و اولیاء الهی هم این نبوده است. ما یک قاعده ای در زندگی داریم زندگی انسان‌های موفق دقیقا همین است که انسان باید نظام رفتاری‌اش را با دیگران در جامعه، در خانواده، با فامیل، با فرزندش، با همسرش، با شوهرش، بر این مبنا بگذارد که باید رفتارش رفتار خوبی باشد. یعنی من خودم با توجه به شرایط موجود خوب باشم. یعنی رفتارم را بر اساس رفتار مقابل تنظیم نکنم.‌های او هوی من نشود. بدخلقی او بدخلقی من نشود. قهر او قهر من نشود. دست بزن داشتن او نشود دست بزن زدن من. نه. مقابله به مثل نداریم. خودم باشم. خودمم هم خوب باشم. حالا آن پرسش خیلی از بینندگان را ‌می‌خواهم پاسخ بدهم که حالا اگر طرف مقابل ما خطایی داشت، اشتباهی داشت، اینجا باید چه‌کار کرد؟ ‌می‌گوییم این حرف دو‌می ‌است. آن را باید رفت حل کرد و ما این را بدانیم که در زندگی دو راه داریم. حالا بینندگان خودشان انتخاب بکنند ببینند کدامش بهتر است. یک راه، راه تعامل است و حل‌مسئله، یک راه جنگ است در زندگی. حالا ببینیم کدامش خوب است