شبهه
در تاریخ آمده است که عبدالمطلب 100 شتر به جای قربانی
کردن عبدالله (پدر پیامبر) قربانی کرده است. مگر قربانی کردن فرزند از آداب رسوم کفار
نبوده است؟ با این وجود، چگونه این مطلب در رابطه با جد پیامبر سازگاری دارد؟
پاسخ:
با توجه به چند دلیل می توان گفت صحت این داستان مورد
اشکال است:
1ـ «یعقوبی» مورخ مشهور مینویسد: «عبدالمطلب در زمان
جاهلیت سنتهایی داشت که در اسلام نیز تثبیت شد؛ مانند حرام دانستن شراب و زنا، تبعید
زنان بدنام از مکه، جلوگیری از زنده به گور کردن دختران، ازدواج با محارم و...» بنابراین،
چطور میشود چنین عملی را از ایشان دانست؟؟
2ـ پیامبر اسلامصلیاللهعلیهوآلهوسلم همواره
افتخار میکرد که فرزند عبدالمطلب است و میفرمود: (من پیغمبریام به دروغ نیست، من
فرزند عبدالمطلب هستم) با این وجود، چطور ممکن است مردی با این بزرگواری نذر به چیزی
کند که در اکثر شرایع آسمانی نهی شده و در نزد عقل بسیار زشت و از بزرگترین جنایات
به شمار میرفته است؟
3ـ در سلسله راویان این داستانِ ساختگی و امثال
آن مانند «انا ابن الذبیحین»، افرادی ضعیف و مجهول که بعضی هم شیعه امامیه نبودهاند،
قرار دارند. به همین جهت روایات آن ضعیف و مغشوش به شمار میآید.
شبهه
در قرآن (سوره بقره آیه 282) بیان شده است که شهادت دو
زن به اندازه یک مرد حساب میشود. و این قانون بیعدالتی واضحی میان مرد و زن است!
پاسخ:
هنگامى میتوان درباره یک حکم اسلامى نقد، بررسى و داورى
صحیحى داشت که در پیکره کلی احکام آن را دید، نه به صورت عضوى جدا شده از پیکر احکام
اسلامى به نقد آن نشست.
کسى احکام و قوانین اسلامى را نهاده است که آفریننده آدمى
است؛ همه ویژگىهاى او را مىداند. قانونِ چنین قانونگذارى، بىتردید به سود انسان
است و سعادت ابدى آدمى را تأمین مىکند، هر چند ما، نتوانیم به همه حکمتها و رموز
آن قانون پى ببریم.
در خصوص این شبهه نیز باید گفت که موارد شهادت یکسان نیست.
در برخى از موارد حتما باید دو مرد شاهد باشد مانند شهود هنگام طلاق؛ در حقوق مالى
دو زن مىتواند به جاى یک مرد گواه باشد و در برخى احکام، فقط شهادت زن پذیرفته میشود،
مانند عیوب داخلى زنان.
شبهه
تأکید قرآن به حجاب بانوان، مخصوص زمانى بود که بىحجابى
نشانه هرزگى و فحشا شمرده مى شده است و زنان عفیف بدین وسیله خود را متمایز از زنان
فاحشه مىکردهاند؛ اما در این عصر که این امر صدق نمى کند، حجاب لازم نیست!
پاسخ:
موضوع «حجاب» و پوشش زنان در فطرت زن ریشه دارد؛ پس اساس
آن را باید در تاریخ و خلقت «انسان» و شرایع الهى جستجو کرد.
تا انسان، انسان است تمایل به عفاف و پوشش نیز در وجودش
قرار داده شده است؛ هرگاه خوى حیوانى در او پدید آمد، برهنگى نیز (که ویژگى حیوانات
است) برایش امرى عادى خواهد شد.
از نظر اسلام و قرآن کریم، حفظ حجاب و پوشش زن بهنوعى،
احترام به زن و محفوظ نگه داشتن وى از نگاه هاى شهوانى و حیوانى است و این امر به زمان
رسول اکرمصلىاللهعلیهوآلهوسلم اختصاص نداشته و ندارد؛ بلکه در هر زمان و عصرى،
چنانچه هر زنى حدود را رعایت نکند و حجاب و عفت نداشته باشد، در معرض طمع بیماردلان
واقع مىشود؛ همانان که با نگاه آلودهشان حریم زن را مىشکنند و بدین وسیله به سوى
گناه و شهوات پست حیوانى سوق داده مىشود.