شبهه
خدا در سوره فصلت آیه 34 می‌گوید: پاسخ بدی را با خوبی بدهید، اما در سوره شوری آیه 40 می‌گوید جواب بدی، بدی است. توجیه این ناهمخوانی چیست؟!
پاسخ:
آیه اول در زمینه دعوت مردم به‌سوی خدا و تعالیم اسلام در برابر مشرکان و مخالفان است. یعنی بهترین راهکار برای دعوت به‌سوى خدا و مؤثرترین شیوه، دعوتى است که بیشتر در دل‌ها اثرگذار باشد و معنایش آن است که در واکنش به بدى‌ها از روش متناسبی که در مقابل آن بدی است استفاده کن، مثلا جهل آنان را با حلم و بدی‌هایشان را با عفو و مهربانی پاسخ بده.
اما در آیه دوم، در مقام بیان یکی از حقوق انسانی است، و آن حقی است که برای مظلوم در برابر ظلم ظالمان در نظر گرفته شده است؛ لذا این آیه حکم مظلوم را که درخواست یارى کرده، بیان می‌نماید که چنین کسى در دفاع از خود میتواند در مقابل ستمگر، رفتارى مانند رفتار او داشته باشد که چنین تلافى و انتقامى ظلم و تجاوز نیست.
شبهه
جعفر بن محمد گفته است: «هنگامی كه قائم ما قیام كند، نسل قاتلان حسین بن علی را به كیفر جنایت پدرانشان به قتل می‌رساند»، چطور قائم از کسانی که در عاشورا نبوده‌اند انتقام می‌گیرد؟ این عمل غیرانسانی و بی‌عدالتی است.
پاسخ:
امام‌رضا‌علیه‌السلام در پاسخ به همین سؤال فرمودند: «خداوند در تمامی گفته‌هایش راست گفته است، ولی ذریه قاتلین امام‌حسین‌علیه‌السلام به کرده پدرانشان راضی هستند و به آن جنایت‌ها افتخار می‌کنند، هرکس به کاری راضی باشد همچون کسی است که آن را انجام داده است. چنانچه مردی در شرق کشته شود و مرد دیگری در مغرب به کشته شدنش راضی باشد، آنکه رضا داده است، نزد خدای عزوجل شریک قاتل خواهد بود. بنابراین تنها به این جهت حضرت قائم‌علیه‌السلام وقتی خروج کند آن‌ها را می‌کشد که از کردار پدرانشان راضی هستند.»
با توجه به این روایت و دیگر روایات مشابه می‌توان گفت که امام‌زمان‌علیه‌السلام به هنگام ظهور، بازماندگان قاتلان شهدای کربلا را به این دلیل که به فعل پدران خود راضی هستند، به انتقام خون این شهیدان به قتل می‌رساند.
در تأیید روایت یاد شده می‌توان به کلامی از امام‌علی‌علیه‌السلام اشاره کرد که می‌فرمایند: هرکسی به کار کسانى خشنود است، چنان است که در میان کار آنان بوده است و هر که در باطلى پا نهاد، دو گناه بر گردن او افتاد، گناه کردار و گناه خشنودى بدان کار.