در ره کعبه و حیات عشق

فیض کاشانی

محنت این سرا بکش ریح نجات می‌رسد

در ظلمات صبر کن آب حیات می‌رسد

گر تو کنی بدوست رو تن بدهی بحکم او

صد مددش بجان تو از جذبات می‌رسد

بهر حلاوت حیات تن به نبات عشق ده

چوب چو در شکر رسد شاخ نبات می‌رسد

بار صلوه را بکش تلخی صوم را بچش

بهر صلوه وصوم از و صد صلوات می‌رسد

مالی اگر رسد برات از دل خوش بده زکات

در دو سرا دهنده را اجر زکات می‌رسد

حج بگذار اگر ترا هست توان و طاقتی

در ره کعبه حاج را صد برکات می‌رسد

عشق بورز ای پسر در ره عشق باز سر

کشته عشق دوست را تازه حیات می‌رسد

در ره حق ثبات ورز تا برسی بدوست فیض

عذر فتور خواستن کسی بثبات می‌رسد‌

**********

غروب گلدان

نگاه می‌کنم از آینه خیابان را

و ناگزیری باران و راه‌بندان را

من از دیار حبیبم نه از بلاد غریب

و بغض می‌کنم این شعر پشت نیسان را

چراغ قرمز و من محو گل‌فروشی که

حراج کرده غم و رنج‌های انسان را

کلافه هستم از آواز و ساز از چپ و راست

بلند کرده کسی لای لای شیطان را

چراغ سبز شد و اشک من به راه افتاد

چقدر آه کشیدم شهید چمران را

ولیعصر، ترافیک، دود، آزادی

گرفته گرد‌وغبار اسم این دو میدان را

غروب می‌شود و بغض‌ها گلوگیرند

پیاده می‌روم این آخرین خیابان را

عزیز مثل همیشه نشسته چشم‌به‌راه

نگاه می‌کند از پشت شیشه باران را

دو هفته‌ای‌ست که ظرف نباتمان خالی‌ست

و چای می‌خورم و حسرت خراسان را

سپرده‌ام قفس مرغ عشق را به عزیز

و گفتم آب دهد هر غروب گلدان را

عزیز با همه پیری عزیز با همه عشق

به رسم بدرقه آورده آب و قرآن را

سفر مرا به کجا می‌برد؟ چه می‌دانم

همین که چند صباحی غروب تهران را

صدای خوردن باران به شیشه اتوبوس

نگاه می‌کنم از پنجره بیابان را

نگاه می‌کنم و آسمان پر از ابر است

چقدر عاشقم این آفتاب پنهان را

چقدر تشنه‌ام و تازه کربلای یک است

چقدر سخت گذشتیم مرز مهران را

نسیم از طرف مشهدالرضاست. ولی

نگاه کن! حرم سرور شهیدان را‌

حسن بیاتانی‌

************

پنجره‌های حیات

وا کن به انجماد زمین چشم‌هات را

چشمی که آب کرده دل کائنات را

آه ای یتیم مکه! به دنیا نشان بده

با لهجه‌ات صراحت آب حیات را

تنها به یک اشاره پلکت فرو بریز

قندیل‌های صومعه و سومنات را

سبحانَ آنکه دلبری‌ات را به عرش برد

سبحانَ آنکه داده به تو این صفات را

اشراق خنده نمکینت گشوده است

سمت بهار پنجره‌های حیات را

هی فکر می‌کنیم و به جایی نمی‌رسیم

هی دوره می‌کنیم تمام لغات را

اصلا بنای از تو نوشتن که می‌شود

جرئت نمی‌کنند قلم‌ها دوات را

تنها نه شعر، وصف تو را کم می‌آورد

حُسن تو بسته است جمیع جهات را

هرجا خدا به آیه حسن تو می‌رسد

برجسته می‌کند همه این نکات را

ای آنکه جُسته‌اند تمام پیمبران

در پیچ‌وتاب زلف تو راه نجات را

از ما که زنده‌ایم و بدون تو مرده‌ایم

یک لحظه هم دریغ نکن التفات را

راز سخن میان تو و واجب‌الوجود

دیوانه کرده است همه ممکنات را

باید به پیشگاه خدا عاشقانه خواند

در هر تشهدی صلوات صلات را

آن شب که خورد آب حیات و نجات یافت

حافظ تو را سرود نه شاخ نبات را‌

عباس شاه زیدی‌

********

عالم فرمان

خسروا گوی فلک در خم چوگان توشد

ساحت کون‌ومکان عرصه میدان تو باد

زلف خاتون ظفر شیفته پرچم توست

دیده فتح ابد عاشق جولان تو باد

ای که انشاء عطارد صفت شوکت توست

عقل کل چاکر طغراکش دیوان تو باد

طیره جلوه طوبی قد چون سرو تو شد

غیرت خلد برین ساحت ایوان تو باد

نه به تنها حیوانات و نباتات و جماد

هرچه در عالم امر است به فرمان تو باد

حافظ