نفس عمیق
آسیه نیک صفات
در قابلمه را برمی‌دارد، یک نفس عمیق می‌کشد و زیر گاز را خاموش می‌کند. عادت ندارد غذا را بچشد. با همان یک نفس عمیق ترشی و نمک غذا را می‌سنجد.
شیر آب را باز می‌کند و دستش را می‌گیرد زیرش. بعد می‌پاشد به بدنه داغ قابلمه‌ای که دم‌کنی سرش گذاشته. آب در کسری از ثانیه بخار می‌شود.
چشم می‌گرداند سمت قوری پیرکس روی چایساز، دمنوش توی دلش رنگ انداخته، رنگ گلی. شیشه را دارچین را برمی‌دارد و تکان می‌دهد بعد درش را باز می‌کند و نفس عمیق می‌کشد. یک تکه چوب دارچین می‌اندازد توی قوری.
به جز آشپزخانه که حالا مثل دسته گل شده، بقیه خانه مثل مناطق تحت حملات نظامی، بی سر و سامان و شخم خورده است. پسرهای کوچک پاهایشان از زیر مبل زده بیرون و ظاهرا چند دقیقه‌ای است که آن‌جا قایم شده‌اند.
خودش را می‌زند به ندیدن و الکی اسم‌هایشان را صدا می‌زند و در اتاق‌ها و کمدها را باز و بسته می‌کند که مثلا پیدایشان کند. آن پسری که کوچکتر است سرش را از زیر مبل بیرون می‌آورد و پیروزمندانه جایشان را لو می‌دهد.
سبد اسباب بازی‌ها را از اتاق بچه ها می‌آورد و تند‌تند تکه‌های اسباب‌بازی‌ها را می‌ریزد توی دلش، تا سر وقت مناسب دسته‌بندی‌شان کند. خسته است. دلش می‌خواهد ولو شود کف زمین و نفس عمیق بکشد. پس ولو می‌شود کف زمین و نفس عمیق می‌کشد.
نفس عمیق می‌گوید وقت عوض کردن پوشک پسر کوچکتر است. پوشک و لباس بچه‌ها را عوض می‌کند و لباس‌ها را می‌ریزد توی سبد رخت‌چرک‌ها.
موهایش را توی آینه برانداز می‌کند، یک دسته‌اش را از پشت گوشش در می‌آورد و با شانه پوش می‌دهد و می‌اندازد گوشه صورتش. عطر را می‌پاشد به گردنش و و با یک نفس موهای توی صورتش با بازدمش می‌رقصند.
شاید حالا وقت این باشد که ولو شود روی زمین، هنوز تصمیمش را برای محل ولو شدن توی ذهنش قطعی نکرده که تلفن زنگ می‌خورد. صدای نفس نفس زدن مرد از پشت خط می‌گوید که اصلا نباید وقت را تلف کند و باید حال و احوال و جزئیات را بی‌خیال شود، یک سلام نصفه نیمه می‌شنود و دستور اینکه پاکت سند خانه را از کیف مدارک باید دربیاورد و با پیک موتوری اینترنتی بفرستد برای مرد.
گوشی را قطع می‌کند. قبل از اینکه سمت کیف مدارک برود. پیک موتوری را هماهنگ می‌کند، تا صدای گوشی‌اش دوباره بلند شود و پیک موتوری بگوید که رسیده فرصت دارد پاکت سند را از توی کیف دربیاورد و تحویل دهد.
حالا به جای حس ولو شدن و خستگی در کردن یک سؤال توی سرش این ور و آن ور می‌دود. طوری که حین فکر کردن به آن مثل مرد پشت خط به نفس‌نفس بیفتد.
یعنی می‌خواهد خانه را بفروشد؟ توی این اوضاع بل بشو؟ نکند چک صبحش پاس نشده؟ بعد سریع توی ذهنش دنبال مسخره بودن فکرش می‌رود. چرا مرد بخواهد خانه را بخاطر آن چک بفروشد. بعد مگر یک روزه خانه را می‌فروشند، ندیده و نپسندیده؟
چهره مضطرب مرد که دیشب طول و عرض آشپزخانه را بالا و پایین می‌رفت و هی آب سرد می‌خورد به یاد می آورد. نکند سند را برای وثیقه کسی می‌خواهد. نکند کسی از دوستانش کاری کرده و افتاده توی هلفدونی و حال مرد می‌خواهد سند را بگذارد و بیرونش بیاوردش؟! دوست‌ها و کس و کار همسرش را توی ذهنش مرور می‌کند، آن آدم‌های اتو کشیده و زیادی منظم، آرام و خونسرد که بعضی وقت‌ها از شدت خونسردیشان خونش به جوش می‌آمد را چه به کاری که بخواهد مردش را بکشاند پای وثیقه گذاشتن؟!
اگر قرار باشد کسی از بین کس و کار همسرش کار خلاف کرده باشد احتمالا پسر خاله‌اش است. همان که پشت فرمان که می‌نشیند جان آدم را به لب می‌رساند تا پایش را روی گاز فشار ندهد. وااااای که یادآوری خاطره سفر یک هفته‌ای به شمال با خانواده پسر خاله همسرش هنوز هم حالش را دگرگون می‌کند. شاید این بار هم دیر جنبیده و ترمز نگرفته و یک تصادف زنجیره‌ای توی یک بزرگراه راه انداخته. یاد زیرنویس شبکه خبر می‌افتد و خبر تصادف زنجیره‌ای در بزرگراه تهران قزوین که صبح خوانده بود اما پسرخاله همسرش قزوین چه کار داشته؟ شاید خانمش قزوینی است. راستی راحله خانم پسر خاله همسر کجایی بود؟ به خونگرمی‌اش بیشتر می‌آید جنوبی یا شیرازی باشد یا مدل «ی» گفتن و کشیدن جملاتش بیشتر به شمالی‌ها می‌ماند. مدل چشم‌ها و مژه‌های پر پشتش هم شبیه دختران تبریزی است.
دوست داشت همین طور ذهنش را دور کند از سند و اتفاقات بد، و یا دور کند از فکر فروش خانه. یاد این افتاد که ماشین و طلاها و کل دارایی‌شان را دادند تا این خانه را بخرند آن هم با کلی وام و قرض و قوله.
یک نگاه به آشپزخانه کرد، قابلمه‌ها، دم‌کنی رنگی‌رنگی و به یاد آورد وقتی را که با هزار امید برنج‌ها را ریخته بود توی آب در حال جوش و نگاه کرده بود به چرخیدن جنون‌آمیزشان توی آب. و قوره‌های دان شده را دم‌چین کرده بود و ریخته بود توی قابلمه خورش. حالا خیال یک سند باید بچسباندش به زمین؟
در قابلمه را باز کرد و نفس کشید. تلفن زنگ خورد و زنگ خورد و زنگ خورد. طول کشید تا از فکر و خیال بیرون بیاید. شاید مرد بود. شاید فرصت اینکه بپرسد سند را برای چه می‌خواسته فراهم شود. قبل از اینکه برسد به گوشی صدا قطع شد. شماره ناشناس روی گوشی و شماره همسر که در دسترس نبود آشفته‌ترش کرد. نگاه کرد به بچه‌ها که آرام جلوی تلویزیون دراز کشیده‌اند و کارتون نگاه می‌کنند. یک کوسن از روی مبل برداشت و سرش را آرام رویش گذاشت، خواب بهترین راه‌حل بود برای این حال مسخره پاییزی‌اش. اگر بی‌بی بود احتمالا دمنوش‌های منضج سودا پیشنهاد می‌داد تا بی‌خیال این فکر و خیال‌ها و آسمان ریسمان بافتن‌ها شود.
چشم‌هایش را بست. سعی کرد به چیزهای خوب فکر کند، چیزهای خوب... روز خواستگاری... روز عروسی... روز تولد پسر اولش... روز دفاع پایان‌نامه... روزی که آمدند و این خانه را پسندیدند...
***
با صدای جیغ ممتدی از جا پرید، موهای پسر بزرگتر توی مشت پسر کوچکتر بود و دندان‌های پسر کوچکتر روی هم فشرده میشد. نیم‌خیز شد و فقط نگاهشان کرد. دوباره ولو شد روی زمین. کاش بیشتر می‌خوابید، چه خلسه لذت‌بخشی.
ساعت را نگاه کرد فقط بیست دقیقه خوابیده بود. نظریه واقعی نبودن زمانش قطعی‌تر شد. این همه خوابی که دیده بود مال نصف روز خوابیدن بود نه همین بیست دقیقه.
از جایش بلند شد. بچه‌ها که انگار رسالت بیدار کردنش را به خوبی انجام داده‌اند با هم مشغول درست کردن پازل روی زمین بودند. بلند شد و دوباره در قابلمه را باز کرد و نفس کشید. هر چه بیشتر می‌ماند و جا افتاده‌تر میشد عطرش مهربان‌تر میشد و لطیف‌تر.آبی به صورتش زد، موهایش را مرتب کرد و دوباره یک دسته را انداخت گوشه صورتش، دوباره عطر را پاشید به گردنش و باز نفس عمیق کشید. و باز موهایش را در بازدمش به رقص در آورد.
وسط این همه بوی خوب بوی سالاد شیرازی با عطر لیموی تازه و آویشن و نعنا خالی بود. در یخچال را باز کرد و از جامیوه‌ای خیار و گوجه برداشت. با فشار چاقو روی خیارها و صدای خرد شدن تکه‌های ترد خیار زیر چاقو فیلم افکار منفی را توی ذهنش تکه‌تکه کرد و بعد از خیار و گوجه نوبت پیاز بود. آخ که چه پیاز به موقعی، پیاز را خرد کرد و گذاشت اشک‌هایش سرازیر شود. اصلا پیاز برای همین است که دل آدم سبک شود. پسر کوچکتر با چهره‌ای متعجب و ناراحت به برادر بزرگ‌ترش نگاه کرد و علت گریه مادر را پرسید. پسر بزرگتر یک جمله گفت: «نمی‌بینی مامان داره پیاز خرد می‌کنه». از خودش پرسید این فسقلی کی قاتی آدم بزرگ‌ها شد؟
و باز گذاشت تا اشک‌های موجهش به راه خود تا سبک شدنش ادامه دهند. در ظرف سالاد را که می‌بست حس کرد همه عطرهای شگفت‌انگیز عالم هست جز عطر نفس‌های همسرش.
با خودش فکر شاید وقتش باشد فصل آخر کتابی که یک هفته است در انتظار خوانده شدن نجیبانه در قفسه کتابخانه ایستاده را بخواند. قبل از اینکه برسد به کتابخانه صدای آیفون به صدا درآمد. و قبل از اینکه برگردد سمت آیفن پسر بزرگتر در را برای بابا باز کرد.
سه تایی خودشان را می‌رسانند جلوی در تا بابا چهارطبقه بدون آسانسور را بالا بیاید. وقت دارند سه تایی سر چیدمان مناسب لحظه استقبال به توافق برسند.
همسر رسید. ماسک را از روی صورتش برداشت. رد کش و پارچه ماسک خط انداخته بود روی صورتش. با دست دیگرش یک شاخه گل داد دست همسرش.
مرد نامه فک رهن سند را می‌دهد دست زن، اقساط 15 ساله خانه زودتر ازموعد به سر رسید. یک راه طولانی که تمام شد. مرد و زن ولو می‌شوند روی مبل و فنجان‌های دمنوش برای نفس‌های عمیقشان هوای اتاق را عطرآگین می‌کنند.
همه با هم نفس عمیق می‌کشند.