یکی از نکات مهم در بحث تربیت در محیط شغلی، توجه به همکارها است
حضرت آیت الله مجتبی تهرانی ره
من در پایان عرایض خود در این زمینه، به مطلب مهم دیگری اشاره کرده و سپس وارد بحث از مراجعین محیط شغلی می‌شوم. آن مطلب نیز مربوط به همکارهای انسان در محیط شغلی است. اتفاقا راجع به این مطلب نیز در معارف اسلامی، دستوراتی وارد شده است.
همکار انسان در محیط کاری می‌تواند او را از یاد الهی غافل کرده یا همواره مذکر خداوند متعال باشد. تفاوت بین این دو همکار، از زمین تا آسمان است. بسیاری از انسان‌ها به خاطر همکار نامناسب، اهل آتش جهنم شده‌اند؛ بنابراین نباید از کنار این مطلب به سادگی گذشت.
معمولا ما و همکارانمان قبلا هیچ رفاقتی با یکدیگر نداشتیم؛ محیط خانوادگی، رفاقتی و آموزشی هر یک از ما هم از یکدیگر جدا بوده است و روابط ما صرفا در محیط شغلی ایجاد شده و در آن‌جا استمرار می یابد. بنابراین این بحث در محیط شغلی مطرح می‌شود.1
کلام همکار، چهره و نوع پوشش او، سبک رفتاری او با مراجعین و... همه و همه بر روح انسان اثرات منفی یا مثبت خود را خواهد گذاشت. مسأله همکار یک مسأله شوخی‌بردار است. او خواهی‌نخواهی بر روی شما اثر می‌گذارد؛ یعنی انسان به صورت خواه‌ناخواه از همکار خود روش می‌گیرد.
اثرگذاری غیرمستقیم همکار بر روی انسان
بنابراین در بحث از محیط شغلی انسان، یک مطلب مربوط به جو حاکم در آن محیط است و مطلب دیگر مربوط به کسانی است که انسان با آن‌ها در محیط شغلی همکاری می‌کند. این بحث غیر از بحث مراجعین محیط شغلی است؛ چراکه مراجعین محیط کاری با انسان رابطه مستقیم دارند اما اثرگذاری همکار غیرمستقیم است...