پر از آتش، پر از سوز حسینم

باران زعیمی

بعضی گرفتار شدن‌ها عجیب دوست‌داشتنی و پرجاذبه است. مانند گرفتار شدن در کمند عشقی سوزان که شب و روزت را یکی کند. تب‌و‌تاب آن کاری می‌کند که با وجود سوختن و رنج کشیدن باز هم می‌خواهی در دریای شوق بی‌حدش غوطه‌ور شوی و از هرچه که «راه نجات» می‌نامند فرار کنی.

در میان تمام بهانه‌های گرفتار شدن در عالم نامیست که پرجاذبه‌تر و شوق‌انگیزتر از آن پیدا نمی‌شود. نامی که تشعشع جاذبه‌اش، تاریخ را بدون هیچ مرزی درنوردیده و تمام زمان‌ها و مکان‌ها را به خود اختصاص داده است. عبورش از لایه لایه کتاب زمان نه تنها آن را بی‌فروغ نکرده که بر تلالؤ آن افزوده و میدان شور و عشقش را وسیع‌تر نموده است.

«حسین»علیه‌السلام همان نامی ا‌ست که چون بر زبان جاری شود یا بر ذهن بنشیند هر قلب سلیمی را به طپش وادار می‌کند و ناخودآگاه، آشنای ازلی و ابدی می‌شود و سراسر وجود را با هرم محبت و لطف وصف‌ناپذیر خود آکنده می‌کند. و این حُسن بی‌حد او، انسان را ناگزیر از برائت و انزجار نسبت به دیوصفتانی می‌کند که «امام» را در خون تپیده و فراموش شده خواسته‌اند.
اما این لعنت شدگان، خوراک مار و مور و آتش شدند و «حسین»^‌علیه‌السلام قرن به قرن، درخشنده‌تر و الهام‌بخش‌تر بر آفاق و انفس تابید. او خون خویش را نه فقط برای روشنی فکر مردمان عصر خویش که نثار روشنی راه بشریت کرد الی یوم‌ القیامه، تا هیچ بهانه‌ای برای ضلالت و گمراهی فرزند انسان باقی نماند. کربلا نقطه تلاقی و آمیختگی عقل و عشق است و آنجا جایی برای حیرت باقی نمی‌ماند جز در وجود اشقیاء عالم.

بنابراین آنجا که همه حکومت‌ها و امپراطوری‌های جهان با بزرگترین ارتش‌های عصر خویش خاک شدند و جای خود را به دیگران دادند، تنها لشکر «حسین»علیه‌السلام است که در واقعیتی افسانه‌گون جاودانه مانده و از تاریخ سربازگیری می‌کند. لشکری که به‌اندازه تمام آزادگان اعصار لبیک می‌گیرد و گسترده می‌شود وعجیب نیست که جبهه شیطان هر بار شعبده‌ای از آستین بیرون آورد و مانعی ایجاد کند تا چشمان تاریک‌بین‌اش کمتر از انوار قدسی سپاه «حسین»‌علیه‌السلام آزار ببیند. اما هیهات که بتواند مانع اراده الهی در نابودی باطل و جلوه‌گری حق در روز موعود شود.
این روزها دل‌ها در جذبه روزافزون اربعینِ «حسین»^‌علیه‌السلام به اشتیاق پیاده گام برداشتن در مسیر زیارت حرم شش گوشه او می‌تپد و به رغم حصر جسم‌ها در حصار ویروسی منحوس، جان‌ها کوله‌بار سفر بسته‌‌اند و از دور و نزدیک، لبیک گوی حرم ثارالله‌علیه‌السلام شده‌اند.

جان می‌رود اما جسم دلتنگ است. می‌داند شرط پیوستن به لشکر «حسین»‌علیه‌السلام مشق تبعیت است و فرمان‌برداری از علمدار. می‌داند در آینده‌ای نزدیک که به لطف الهی تاریخ مصرف شعبده جدید باطل تمام و امتحان استقامت با سربلندی و سلامت طی شود، این موج فروخفته و شور کتمان شده با نیرویی عظیم‌تر به سوی میعادگاه کربلا جاری خواهد شد. با این حال دوری و انتظار برایش جان‌کاه است و امید دارد این قلیل از او پذیرفته شود که؛ «به تو از دور سلام / به «حسین»علیه‌السلام از طرف وصله ناجور سلام»