از ما بهترون

مرضیه ولی‌حصاری

چراغ خواب را روشن می‌کنم و با احتیاط تمام از اتاق امید بیرون می‌آیم. کوچکترین اشتباه تاوان بزرگی دارد. تاوانی به بزرگی بیدار ماندن تا خود صبح. در را نیمه باز می‌گذارم و تک تک چراغ‌ها را خاموش می‌کنم تنها یک لامپ کوچک دیواری را روشن می‌گذارم و کنار شوفاژ روی زمین می‌نشینم. گوشی را برمی‌دارم. دستم را حائل می‌کنم تا صدایم کمتر در خانه بپیچد.

ـ وای ستاره باورت نمیشه بالأخره خوابید

صدای ستاره از آن ور خط در حال غرغر کردن به گوش می‌رسد:

ـ بی‌وجدان نیم ساعته رفتی بچه بذاری تو تخت. کپک زدم. حداقل قطع می‌کردی منم می‌رفتم پی کار و زندگیم.

سعی می‌کنم هر طور شده دلش را به دست بیاورم.

ـ لوس نشو دیگه پنج دقیقه هم طول نکشید. عوضش می‌تونیم با خیال راحت با هم صحبت کنیم.

ستاره صدایش را تغیر می‌دهد و می‌گوید:

ـ سمیه تو این هوای بارونی تو خونه تنها نمی‌ترسی از ما بهترون بیان سراغت؟! مادر شوهرتم که رفته مسافرت کاملا تنهایی.

بعد با صدایی شیطنت‌آمیز بلند بلند می‌خندد.

ـ خیلی بی‌مزه تشریف داری. نخیر نمی‌ترسم مگه اولین بار تنها موندم!

ـ اولین بار که نیست ولی مادر شوهرت همیشه بود ولی این دفعه.... خونه باغ قدیمی به اون بزرگی حتما توش جن و پری پیدا می‌شه!

ته دلم خالی می‌شود. جوابش را نمی‌دهم. ستاره متوجه می‌شود که زیاده‌روی کرده است.

ـ شوخی کردم سمیه خواستم یکم بخندیم.

ـ شوخی بی‌مزه‌ای بود.

بحث را عوض می‌کنم و نیم ساعتی در مورد خاطرات دوران دانشجویی حرف می‌‍‌‌‌زنیم که حس می‌کنم صدایی از طبقه پایین می‌آید. دلم هوری پایین می‌ریزد.

ـ ستاره یه صدایی از طبقه پایین میاد.

ـ نترس بابا توهم زدی!

ـ نه به خدا یه صدایی میاد بذار برم نگاه کنم. تلفن قطع نکن، می‌ترسم.

آرام و بی‌صدا از راه‌پله سرکی می‌کشم. خبر نیست ولی بدجور دلشوره گرفته‌ام.

ـ چیزی نبود ستاره.

ـ ببخشید تقصیر من شده سمیه الکی ذهنت درگیر کردم. به خدا می‌خواستم شوخی کنم.

ـ می‌دونم.

در را محکم از پشت قفل می‌کنم.

ـ سمیه من باید برم. صدا بابام دراومد. می‌گه صدا حرف زدنمون نمی‌ذاره خوابش ببره.

با ستاره خداحافظی می‌کنم و گوشی را سر جایش می‌گذارم. سری به اتاق آرمان می‌زنم. بر خلاف هر شب، در این رعد و برق و باران چه آرام خوابیده. به سمت کتابخانه می‌روم و کتابی را برمی‌دارم. پتو را دورم می‌پیچم و روی اولین مبل می‌نشینم. سعی می‌کنم حواس خودم را پرت کنم ولی سایه درختان حیاط که تکان می‌خورن بدجور ترسناک شده‌اند.

کتاب را ورق می‌زنم. هنوز چند صفحه نخوانده‌ام که احساس می‌کنم چیزی از کنار کتاب سرک می‌کشد. قلبم از حرکت می‌ایستد. با ترس نگاه می‌کنم ولی چیزی پایین پایم نیست. قطعا خیالاتی شده‌ام. دوباره چشم به صفحات کتاب می‌دوزم که همان جانور ترسناک دوباره سرک می‌کشد. این بار جیغ بلندی می‌کشم و به‌طرف اتاق آرمان می‌دوم. با جیغ من آرمان هم بیدار شده و گریه می‌کند. در را از داخل قفل می‌کنم. آرمان را در آغوش می‌کشم. هنوز نفس‌نفس می‌زنم که پنجره با صدای وحشتناکی باز می‌شود. به هق‌هق می‌افتم. آرمان که از گریه من ترسیده بیشتر بی‌قراری می‌کند. آرام در را باز می‌کنم. نگاهی می‌اندازم. انگار خبری نیست. سریع تلفن را برمی‌دارم و دوباره به اتاق آرمان پناه می‌برم.

ـ الو اسماعیل، زودتر بیا خونه.

ـ چی شده آرمان خوبه؟

ـ بیا خونه یه چیزی تو خونه‌اس فکر می‌کنم... نمی‌دونم چیه ولی زودتر بیا...

تلفن را قطع می‌کنم و سعی می‌کنم آرمان را آرام کنم. لحظات به کندی می‌گذرد. این باران لعنتی هم که قطع نمی‌شود. نمی‌دانم چقدر می‌گذرد که اسماعیل سر می‌رسد. در اتاق را که باز می‌کند ناخودآگاه به سمتش می‌دوم.

***

روی میل نشسته‌ام و لیوان آب قند را هم می‌زنم. اسماعیل آرام و شمرده می‌گوید:

ـ آخه عزیزم من همه خونه رو گشتم چیزی نبود. دچار توهم شدی. چقدر گفتم برو خونه مادرت گوش نکردی. تو این باغ هر کسی باشه می‌ترسه.

ـ باور کن من خودم دیدمش.

ـ چی رو دیدی؟ اگر صدا رو می‌گی که گربه بود که از بارون پناه آورده بود تو خونه.

ـ نه خودم دیدمش. باور کن اسماعیل.

بلند می‌شوم. روی مبل می‌نشینم و دقیقا نشانش می‌دهم. اسماعیل می‌پرسد.

ـ پاتو رو همین طوری تکون می‌دادی؟

نگاهش می‌کنم.

ـ خوب معلومه تو که می‌دونی من عادت دارم.

انگار جرقه‌ای در ذهنم نشسته باشد، بلند می‌شوم پتو را دور خودم می‌پیچم و و باز کتاب را در دست می‌گیرم. خودش بود همان جا. موجود وحشتناک پای خودم بود که با ریشه‌های پتو به شکل موجود ترسناکی درآمده بود. نمی‌دانم بخندم یا گریه کنم. به اسماعیل نگاه می‌کنم. هنوز متعجب به حرکات من خیره شده. ناگهان شکلیک خنده‌اش فضای خانه را پر می‌کند.

ـ از پای خودت ترسیدی؟

با صدای خنده‌اش آرمان از خواب بیدار می‌شود. همان‌ طور که به سمت اتاق می‌روم در دلم ستاره را ناله و نفرین می‌کنم که هر چی می‌کشم از دست شوخی‌های بی‌مزه اوست.