مردی در سفر

فاطمه قنبری سنجگانی

بی‌حوصله‌تر از همیشه وارد خانه شدی. چشمانت پف کرده بود و روسری روی سرت تا به تا شده بود.

ـ به‌به زهرا خانم خیلی خوش آمدید، صفا آوردید. یادم نمیاد بهت سلام نکردن یاد داده باشم.

بی‌حوصله‌تر از همیشه بودی که بخواهی دنباله حرفم را بگیری. سلام تلخ و سنگینی تحویلم دادی. می‌دانستم چه حس و حالی داری. اما اصلا دوست نداشتم به این حال دامن بزنم. انتخاب سختی بود سکوت کنم یا دنباله حرفت را بگیرم.

ـ آخه یعنی یکی نبود بهش بگه مرد این تصمیم چیه؟ آخه مامان تو چرا هیچی بهش نگفتی تو چرا اجازه دادی بره؟ چرا بخاطر من بابا نموند مگه دوستمون نداشت. هر پدری آرزو داره عروسی دخترش رو ببینه بابا چقد بی‌رحم بود که حداقل به‌خاطر من نموند. دلم گرفته مامان از اینکه آغوش پدر رو نچشیدم از اینکه بابام دخترم صدام نکرده. می‌تونی منو درکم کنی مامان؟ چقد تو صبوری آخه.

حواسم را پرت می کنم تا مبادا اشک از چشمانم سرازیر شود. صبور؟ کجا بودی که ببینی چه شب‌ها که با اشک صبح نکردم! ترجیح می‌دهم حرفی نزنم.

ـ چقد بزرگ شدی. خیلی بزرگ‌تر از اونی که فکرشو می‌کردم. بابا برات چندتا یادگاری گذاشته چندتا حرف که ازم خواسته بود فقط خودت بخونی. اگه بخوای می‌تونم الان برات بیارم.

سکوت می‌کنی اما تمنای آوردن نامه‌ها از چشمانت پیداست. بلند می‌شوم اما هنوز تردید دارم. نمی‌دانم وقت مناسبی بود برای خواندنش یا نه. فقط از خدا می‌خواستم چیزی نباشد که حالت را بدترکند. نامه‌ها را بو می‌کنم. بوی همان عطر مشهدی را می‌دهد که اوایل نامزدی از مشهد خریده بودیم. دستانم می لرزد. خداکند که طاقتش را داشته باشی.

آرام‌آرام از پله‌ها پایین می‌آیم و زیر لب صلوات می‌فرستم. دستانت را در دستانم می‌گیرم. انگشتان کشیده و لاغری داری درست شبیه به پدرت. نامه‌ها را در دستانت می‌گذارم. پاهایت تاب ایستادن ندارد. آهسته روی مبل می‌نشینی. حالت عجیبی داری، هم خوشحالی هم ناراحت.

ـ می‌دونی مامان همیشه من با بابا حرف زدم اما این بار اون داره با من حرف می‌زنه.

لبخند می‌زنم. دلم می‌خواهد یک دل سیر گریه کنم اما این سال‌ها خوب یاد گرفتم صبر کنم تا تو نباشی و پنهانی اشک بریزم.

پاکت را باز می‌کنی و یک نامه از داخلش درمی‌آوری. برخلاف تصورم بلند بلند شروع می‌کنی به خواندش.

«سلام به ثمره زندگی‌ام. زهرای عزیزم.

ببخشید که نمی‌توانم کنارت باشم و برایت پدری کنم. دختر عزیزتر از جانم امروز که بعد از مدت‌ها دیدمت فهمیدم چه لذت‌هایی از بودنت را دارم از دست می‌دهم. البته تو خوب بابا رو تحویل گرفتی و روی لباسم حسابی شیر پس دادی.

از مامان خواستم این نامه رو فقط خودت بخونی ما تو محاصره هستیم. به مامان قول داده بودم حتما برای تولد یکسالگی‌ات کنارت باشم. برایت یک گردنبد خوشگل درست کردم. اما انگار تقدیر اینگونه نمی‌خواهد. فکر کنم اولین قولی هست که دارم زیرش می‌زنم اینو مامان خوب می‌دونه سرم بره قولم نمیره.

این نامه عاشقانه رو وقتی دارم برات می‌نویسم که صدا تیر و تفنگ از صدای فرمانده بهتر شنیده می‌شود. خیلی از دوستامون شهید شدن که خوش به سعادتشون چندتا از بچه‌ها اسیر شدن و ماهم بلاتکلیف موندیم اینجا. ذخیره آبمون داره کم‌کم تموم میشه. نمی‌دونم ته این ماجرا به کجا ختم میشه اما از خدا می‌خوام پایان خوشی در انتظارمون باشه.

بابا ببخشید که نتونستم خیلی جاها کنارت باشم و ببخشید که نتونستم حسابی بغلت کنم اما یواشکی یکی از لباس‌هاتو با خودم آوردم اینجا و هرشب می‌بوسمش. می‌دونم از دستم دلخور خواهی بود که چرا تنهاتون گذاشتم اما بابا من بخاطر اینکه نگاه نامحرم به ناموسم نیوفته رفتم برای اینکه تو مامان و خیلی های دیگه با عزت زندگی کنید دخترنازم.

اینجا یه حس و حال دیگه‌ای هست که واقعا غیر قابل توصیفِ نور چشمم. انگار همه یک قدم به خدا نزدیک‌تر شدیم.

ازت می‌خوام حلالم کنی. حلال کنی تا مبادا یک قدمی بهشت یه لنگه پا منتظر باشم.»

اشک امانت را می‌برد و نامه را کنار می‌گذاری. صدایت لرزان است سرت را در آغوش می‌گیرم و موهایت را نوازش می‌کنم. نمی‌دانم چه باید بگویم.

بلند می‌شوی نامه را تا می‌کنی و داخل پاکت می‌گذاری.

ـ مامان پاشو دست و صورتت را بشور و اشک‌هایت رو پاک کن نا سلامتی مادر عروس هستی. پاشو که فردا کلی کار داریم. حمید صبح زود می‌آید دنبالم باید برم آرایشگاه. من تشک‌ها رو می‌ندازم می‌خوام امشب کنارت بخوابم.

بلند می‌شوم و تو رختخواب‌ها را می‌آوری. دستانت را می‌گیرم و آهسته چشمانم را می‌بندم.

***

ـ مامان نمی‌خوای بیدار بشی؟

ـ سلام عزیزم، ساعت چنده؟

سلام مامان عزیزم ساعت هشت.

ـ اصلا نفهمیدم چطور خوابم برد. چقدر دیر شده.

ـ نه اصلا دیر نشده من دارم میرم مامان، صبحانه رو هم آماده کردم. خیلی دوست دارم.

فورا از اتاق خارج می‌شوی. نشسته‌ام و تمام این اتفاقات را مرور می‌کنم. از آخرین روزی که ابراهیم رفت و خبر شهادتش را برایم آوردند و بزرگ شدن زهرا و حالا که قرار است عروس شود. چقدر زندگی زود می‌گذرد. انگار ثانیه‌ها برایشان مهم نیست در چه حالی هستی. فقط می‌گذرند و جای خالی عزیزانت را به رخ می‌کشند.

با صدای زنگ گوشی به خودم می‌آیم.

ـ سلام بفرمایید؟

ـ سلام خانم محمدی وقتتون بخیر از بنیاد شهید تماس می‌گیرم. جواب آزمایش مثبت بوده، تبریک و تسلیت عرض می‌کنم. تشریف بیارید برای کارهای اداری.

باورم نمی‌شد اینم یکی از همون رؤیاها و خواب‌هایی بود که در این بیست و یک سال می‌دیدم؟ یعنی واقعا ابراهیم آمده؟ شب تولد بیست و یک سالگی دخترش؟ شب عروسی دخترش؟

ابراهیم جان آمدی اما بیست سال دیر آمدی ابراهیم جان قرار بود تولد یک سالگی زهرا اینجا باشی. ابراهیم جانم خوش آمدی. به گمانم حالا ابراهیم با خیال راحت وارد بهشت می‌شوی.