پرواز تا ملکوت

مرضیه ولی حصاری

مسلم خسته و مجروح بود اما دردی در قلبش نشسته بود که با دردها جسمی‌اش قابل مقایسه نبود. خسته بود از این همه نفاق و درویی. آرام قدم برمی‌داشت که سرباز به سمت جلو هلش داد. حالا وارد داره الحکومه شده بودند. در دلش دعا می‌کرد هانی جان سالم به در ببر شاید بتواند پیکی را به سو مکه روانه کند. درها یکی یکی باز می‌شد و حالا مسلم مقابل پسر زیاد ایستاده بود. پاسبان با غلاف شمشیر به پشتش کوبید و گفت:

ـ به امیر سلام کن.

درد در چهره مسلم پیچید اما سرش را بالا نیاورد تا چشمش به ابن‌زیاد نیفتد. ابن‌زیاد خنده مستانه سر داد و گفت:

ـ مسلم چه سلام کنی چه نکنی تو را خواهم کشت.

مسلم سرش را بالا آورد و به چشمان ابن‌زیاد خیره شد. وحشت در دل ابن‌زیاد نشست. به سمت جایگاهش برگشت و با خود اندیشید چه نگاه نافذی دارند این خاندان. مسلم با صدایی رسا گفت:

ـ ابن‌زیاد تو مرا خواهی کشت پس بگذار به مردی از قریش وصیت کنم.

ابن‌زیاد پیرزمندان ندا داد:

ـ آری تو را خواهم کشت. به هر کسی دلت می‌خواهد وصیت کن.

مسلم نگاهش را در میان جمعیت چرخاند. هیچ آشنایی نبود. دلش به درد آمد چقدر تنها بود. هنوز در حال نگاه کردن بود که چشمش به عمر سعد افتاد. پس رو به عمر کرد گفت:

ـ عمر تو از قریشی. ما را با هم خویشاوندی است، می‌خواهم به تو در خفا وصیت کنم.

رنگ از چهره عمر سعد پرید، روی از مسلم بر گرداند و خودش را بی‌اعتنا نشان داد. فکر می‌کرد با این کار خودش را از خشم ابن‌زیاد نجات خواهد داد که ناگهان با فریادی در جایش میخکوب شد. ابن‌زیاد بود که فریاد می‌کشید:

ـ ای احمق می‌خواهد به تو وصیت کند، برای چه روی از پسر عمویت برمی‌گردانی؟

عمر از جایش بلند و در حالی‌که سعی می‌کرد دیگران صدایش را بشنود، گفت:

ـ مرا با او چه نسبت و آشنایی هست؟

عمر سعد خودش را به نزدیک مسلم رساند. مسلم چند قدم جلوتر آمد و سرش را به عمر نزدیک کرد تا دیگران صدایش را نشنوند.

ـ عمر سه در خواست از تو دارم. من در این شهر مقروضم من در این چند روز از نان هیچ کس نخورده‌ام هفتصد درهم قرض گرفته‌ام و هزینه کرده‌ام. زره و شمشیرم را بفروش و آن قرض را ادا کن. عمر، ابن‌زیاد مرا خواهد کشت، بدنم را از او بگیر کفن کن و به خاک بسپار.

مسلم لحظه‌ای سکوت کرد. بدن مجروح و خسته‌اش را بیشتر به عمر نزدیک کرد تا کسی صدایش را نشنود و آرام نجوا کرد:

ـ عمر پیکی به جانب مولایم حسین روانه کن او اینک از مکه خارج شده بگو بازگردد من به او نامه نوشتم و گفتم یاران بسیاری در این شهر دارد اما.... به او بگو اگر به این شهر بیاید گرفتار اشرار خواهد شد.

هنوز کلام مسلم خاتمه نیافته بود که عمر سعد خنده‌ای شیطانی کرد و رو به این‌زیاد گفت:

ـ یا امیر می‌دانی از من چه می‌خواهد؟

بعد رو به حضار کرد و گفت:

ـ می‌خواهد قرضش را ادا کنم. بدنش را دفن کنم و پیکی به حسین بن علی بفرستم که به کوفه نیاید.

غمی بزرگ بر دل مسلم نشست. ابن‌زیاد جام شرابش را به لب نزدیک کرد و لبخند مشمزه کننده رو به حضار زد و گفت:

ـ تو چقدر نانجیبی عمر، او تو را محرم خود دانست. امین به کسی خیانت نمی‌کند ولی این بار می‌بینم که خائنی را امین دانسته‌اند. او تو را محرم دانسته بود اما تو سر او را فاش کرد. بسیار خوب می‌توانی قرضش را ادا کنی اما در مورد بدنش هر چه بخواهم با او خواهم کرد و اما در مورد حسین مرا با او کاری نیست اگر او با کاری نداشته باشد ما هم با او کاری نداریم.

ابن‌زیاد سرخوش از جا بلند شد. شراب ناب کار خودش را کرده بود، باصدایی بلند گفت:

ـ چه کسی می‌خواهد این افتخار نصیبش شود تا دشمن خلیفه مسلمین را به درک واصل کند؟!

مردی از میان جمع خودش را به زحمت جلو کشید. تعظیم بلند بالایی کرد و گفت:

ـ یا امیر بگذارید این افتخار نصیب من شود. او امروز مرا زخمی کرد من از هر کسی شایسته‌ترم به این کار.

مسلم نگاهی به چهره خبیث مرد کرد، چهره‌اش برایش آشنا بود شاید از کسانی بود که روزهای قبل با او بیعت کرده بود. هیچ‌کس نمی‌دانست او به مرگ مشتاق است اما دلش را چه کند، او مولایش را به این شهر فراخوانده بود. کاش می‌توانست مردی را بیاید تا برای حسین پیغام ببرد. نا امیدان باز نگاهی به جمعیت انداخت. ابن زیاد دستور داد مسلم رابه بالای دار الحکومه ببردن و سر از تنش جدا کنند و بدنش را به پایین پرتاب کنند. مرد زخمی خودش رابه مسلم رساند و باخشونت دست‌های بسته او را کشید. مسلم به راه افتاد. پله‌های دارالحکومه را که بالا می‌رفت شروع کرد به تکبیر گفتن. حالا او ایستاده بود در بالاترین نقطه کوفه، رو به سمت مکه کرد و گفت:

ـ السلام عیلک یابن رسول الله. مولای من، آیا خبر از حال مسلم داری؟

سرش را پایین انداخت و زیر لب گفت:

ـ پروردگارا حکم کن میان این قوم و ما که ما را فریب دادند و بعد تکذیبمان کردند.

باد در میان موهای پریشان مسلم پیچید. قطرات اشک آرام از چشمانش سرازیر شد. دلش مانده بود کنار حسین، کاش باد می‌توانست به حسین پیغام برساند. تشنه بود قطرات اشک روی لب‌های خشکش چکید....

لحظاتی بعد بدن بی سر مسلم پروازش تا ملکوت را آغاز کرد.