سناریوی صبحانه

فرزانه مصیبی

امروز

صبح ساعت ۶ که بابا بیدار می‌شود برود سرکار همه را خبر می‌کند. البته نه اینکه مستقیم بیاید و یکی یکی بیدارمان کند. به روش کاملا زیر پوستی مخصوص به خود این کار را انجام می‌دهد. اول در دستشویی را محکم می‌بندد. تا داداشم که توی حال می‌خوابد بیدار شود. اگر محسن تکان نخورد می‌رود سراغ کتری. آب کتری را خالی می‌کند و دوباره پرش می‌کند. شروع می‌کند به فندک زدن. فندک گاز ما چند سالی که خراب است. بابا هم خوب این موضوع را می‌داند ولی گویا هر روز صبح فراموش می‌کند. تا اینجا احتمالا محسن بیدار شده چون خوابش خیلی سبک است اما بابا برای اطمینان کامل همین‌طور که دارد رد می‌شود ناخواسته پایش گیر می‌کند به پای محسن و...

ـ آخ ببخش پسرم. ببخش الهی قربونت برم بابا.

ـ نه بابا چیزی نشد... سلام ببخشید.

ـ بخواب محسن جان. دانشگاه که تعطیله. برای چی بیدار شدی؟

ـ می‌خوابم چشم.

ـ انقد پام درد می‌کنه. حالا باید یه بار برم از پله نون بخرم یه بار برگردم صبحونه بخورم. باز دوباره برم پایین. دوباره از پله‌های شرکت برم... اشکال نداره دیگه پدر شدم برای چی...

این‌ها را او معمولا در حین لباس پوشیدن تو اتاق می‌گوید و بعد در کمد دیواری یک هو از دستش در می‌رود و می‌خورد به هم.

مامان می‌گوید:

ـ سلام... نمی‌خواد بری نونوایی. تو فریزر...

بابا حرفش را قطع می‌کند و می‌گوید:

ـ چهار روزم که زنده‌ایم نون فریزری بخوریم و خودمون رو مریض کنیم. می‌رم خانم... دیگه پدر خانواده‌ام خب...

صدای در دستشویی که می‌آید بابا انگار خیالش از محسن راحت شده باشد می‌آید تو اتاق و دنبال جورابش می‌گردد. در این زمان معمولا مامان تو آشپزخانه دارد چای دم می‌کند و به مصطفی می‌گوید برای صبحانه به جز نان چه چیزهایی لازم داریم. بابا زیر تخت من را نگاه می‌کند. چوب لباسی را بررسی می‌کند و سعی می‌کند کاملا آرام و با احتیاط باشد که یک دفعه پایش می‌‌خورد مثلا به گیتار منو صدای گیتار درمی‌آید. بابا بی‌معطلی می‌گوید:

ـ بخواب دختر قشنگم مدرسه‌ها که تعطیله. چه کاریه. چرا بیدار شدی؟

ـ سلام بابا. بیدار نشدم.

ـ ای کلک! نمی‌دونستم تو خواب حرف می‌زنی.

ـ نمی‌زنم.

بابا که پیشونی‌ام را می‌بوسد و می‌گوید قربون روی ماهت بشم چقدر دیشب تا حالا دلم برات تنگ شده، دلم یک جوری می‌شود. چون بعدش می‌گوید:

ـ نمی‌خوام قسمتم بشه مثل آقای مرادی.

آقای مرادی همکار بابا بود. خدا رحمتش کند. یک روز که می‌رود شرکت به بابا می‌گوید وقتی می‌خواستم بیایم شرکت دلم انقد برای نازگل تنگ شده بود از ترس اینکه بیدار نشه نشد ببینمش، نشد ببوسمش. همان روز عصر موقع رفتن به خانه تصادف می‌کند و به رحمت خدا می‌رود.

من که می‌گویم:

ـ خدا نکنه بابا این چه حرفیه؟

بابا می‌گوید:

ـ کی از یه لحظه بعدش خبر داره دخترم؟

وقتی دارد از اتاق بیرون می‌رود می‌بینم که هر دو پایش جوراب دارد و یک لنگه جوراب هم دستش است.

بعد ادامه می‌دهد:

ـ من می‌خوام نیمرو درست کنم کی از نیمروهای من دوست داره؟ اعلام کنه که بعد سرش دعوا نشه. فقط حواستون شیش دنگ جمع باشه کسی انگشت‌هاش رو نخوره. یه سری تو شرکت نیمرو درست کردم آبدارچی‌مون سه تا از انگشت‌هاش رو خورد بنده خدا.

محسن با نان بربری تازه وارد می‌شود. می‌گوید:

ـ بابا آبدارچی‌تون سر اون اشگنه‌ای که درست کرده بودین هم دو تا انگشتش رو خورده بود که. با این حساب اون بنده خدا الان یه دستش کلا انگشت نداره.

مامان نان‌ها را از محسن می‌گیرد و شروع می‌کند به بریدن و می‌گوید:

ـ نه محسن جان یه دونه انگشتش رو سر اشگنه خورده بود. او دو تا برای سوسیس بندری بود.

محسن می‌کوبد رو پاش و می‌گوید:

ـ ای بابا! پس بنده خدا الان شیش تا انگشت نداره.

بابا تلویزیون را روشن می‌کند و می‌گذارد روی شبکه خبر و همان‌طور که مشغول تا کردن پتوی محسن است، می‌گوید:

ـ نگاه کنین، الان دقیقش رو تو اخبار می‌گه. حالا هی بخندین.

محسن پتو را از بابا می‌گیرد و می‌گوید:

ـ دستت درد نکنه بابا خودم تا می‌کنم.

من هم دست و صورتم رو با حوله خشک می‌کنم و می‌گویم:

ـ بابا آبدارچی‌تون گناه داره. تو رو خدا دیگه چیزی درست نکنین شما.

مامان به من چشمک می‌زند و یواش می‌گوید:

ـ بابات اینا اصلا آبدارچی ندارن.

خلاصه چهار نفری سر میز می‌نشینیم و صبحانه می‌خوریم. بابا می‌گوید:

ـ زندگی یعنی این... همه خانواده دور هم صبحونه بخورن.

می‌خوریم. بابا می‌رود و ما سفره را جمع می‌کنیم.

فردا

بابا بی سر و صدا بیدار می‌شود. آماده می‌شود. چای را دم می‌کند. می‌رود نانوایی. کلیدش را جا می‌گذارد. زنگ می‌زند. باز زنگ می‌زند. هی زنگ می‌زند. همه بیدار می‌شویم.

همگی صبحانه می‌خوریم.

پریروز

جمعه است. خیالمان راحت است بابا امروز نمی‌رود سرکار، می‌توانیم بخوابیم و سر فرصت بیدار شویم و صبحانه خانوادگی را میل کنیم. آیفون باز زنگ می‌زند. هی زنگ می‌زند دوباره زنگ می‌زند. آقای غفاری دوست باباست. بابا از پشت آیفون تعارف می‌کند و بعد می‌گوید:

ـ باشه باشه الان میام پایبن.

بابا با یک ظرف حلیم وارد می‌شود. مامان که جلوی در اتاق نگران ایستاده می‌گوید:

ـ وای خدا رو شکر ترسیدم سر صبحی.

بابا می‌گوید:

ـ حلیم نذری. وای ببینین چه حلیمیه، از همون‌هاست که محسن دوست داره. اوه! ندا هم دوست داره. خانم حلیم باید داغ خورده بشه والا از دهن می‌افته. آقای غفاری بنده خدا هم واسه این زود آورده.

صبحانه با حضور همه اعضای خانواده خورده می‌شود و الحق هم چسبیده می‌شود.

یک روز قبل از پریروز

خانه عجیب ساکت بود. بابا بی سر و صدا زودتر از هر روز بیدار شده بود و رفته بود. حتی صبحانه هم نخورده بود. چرا این کار را کرده بود.

من گوش تیز کرده بودم که صدای بابا را بشنوم. عادت کرده بودیم همه به سر و صدای صبحگاهی بابا. اصلا انگار خوابمان نمی‌برد ولی یک جور شعف و شادمانی وصف نشدنی داشتیم از اینکه تو رودربایستی با بابا مجبور نیستیم صبح به آن زودی بیدار شویم. صدای محسن را شنیدم که در اتاق را زد و گفت:

ـ مامان ! بابا حالش خوبه؟

مامان گفت:

ـ بابات نیست. رفته.

‌محسن گفت:

ـ چه بی‌سر و صدا.

حتما دیگر اعتقادش را به دور هم خوردن صبحانه را از دست داده بود. شاید چون دیده تابستان است گفته کمتر به ما سخت بگیرد. آخر شنیده بودم که مامان به بابا می‌گفت:

ـ تابستونه بگذار این بچه‌ها بخوابن. چی کار دارند از ساعت ۶ صبح بیدارشون می‌کنی. تو می‌ری سرکار. اینا کاری ندارن که بذار بخوابن.

بابا هم در جواب فقط گفت:

ـ اونوقت شب تا دیروقت خوابشون نمی‌ره خانم. منم نمی‌تونم تو سر و صدا بخوابم.

عجیب بود اگر بابا تصمیم داشت از صرف صبحانه خانوادگی ما را عفو کند. توی همین فکرها بودم که تلفن خانه زنگ خورد. مامان رفت و قبل از محسن گوشی را برداشت. بابا بود. مامان گفت:

ـ چی شده؟ اتفاقی افتاده؟ امروز صبحانه نخورده رفتی چرا؟

ـ واه! چه یه دفعه‌ای... خب دیشب می‌گفتی لااقل...

ـ می‌دونم به خاطر بچه‌ها میگی... بذار ببینم کاری ندارن.

محسن تو رختخوابش نشسته بود و زل زده بود به مامان. منم ایستاده بودم جلوی آشپزخانه و مامان را نگاه می‌کردم. محسن گفت:

ـ چی شده مامان؟

مامان گوشی را از جلوی دهانش گرفت کنار و انگار خیالش راحت شده باشد نشست روی مبل و گفت:

ـ باباتون می‌گه رفته مرخصی گرفته بیاد ببرمون جاده چالوس.

من از خوشحالی جیغ زدم و محسن هم پرید توی حمام. بابا خیلی زود رسید. نان‌های تازه را گذاشت توی سفره و گفت:

ـ زود جمع کنید بریم که صبحونه رو باید زیر درخت و کنار رودخونه و با صدای آب بخوریم. خانم اون هندونه رو هم از یخچال بذار بیرون یادمون نره که اونجا حسابی می‌چسبه.

صبحانه مورد نظر در فضای دلگشای طبیعت صرف شد و لذتی داشت وصف ناشدنی.

فردای پس‌فردا

همه خوابیم، حتی بابا هم خواب است. عجیب است. تعطیل است؟ نه. بابا مرخصی گرفته است؟ شاید. دیشب جایی رفته؟ نمی‌دانم.

صدای زنگ تلفن در خانه می‌پیچد. تلفن باباست. چرا جواب نمی‌دهد. ۶ تا زنگ می‌خورد. می‌شنوم که بابا می‌گوید:

ـ ای بابا! این گوشی من کجاست؟ حالا اگه پیدا شد الان همه رو بیدار می‌کنه.

مامان بیدار می‌شود و دنبال گوشی می‌گردد. دو بار صدای زنگ گوشی قطع می‌شود و دوباره شروع می‌کند به زنگ خوردن. مامان می‌گوید:

ـ بیا... ایناهاش... گذاشته بودی بالای یخچال.

صدای زنگ قطع می‌شود و دیگر نمی‌آید. بابا می‌گوید:

ـ واه! اونجا چیکار می‌کنه؟... آهان دیشب دادم محسن آلارمش رو تنظیم کنه صبح بیدار شم گذاشته اونجا. نمی‌دونم تنظیم کرد یا نه.

محسن می‌گوید:

ـ بابا جان! من که گفتم آلارم نداره گوشیتون. سلام بابا.

ـ آهان آره.

مامان می‌گوید:

ـ حالا ببین کی بود این وقت صبح. شاید کار واجب داره.

ـ بذار عینکم رو بزنم خانم... خلیل پسر دایی شمس‌الله است. یا ابوالفضل دایی چیزیش نشده باشه.

دایی بابام به رحمت خدا رفته بود. آن روز را من و محسن دو تایی میز صبحانه خانوادگی را تداوم بخشیدیم.

از فردای آن روز

صدای آلارم جدیدی در خانه می‌پیچد. گوش‌نواز و آرام نیست. بزن بکوب و جنجالی است. البته خیلی روی اعصاب. از آهنگ‌هایی که محال است اجازه بدهد آدم بخوابد. چنان روی اعصاب است که خواب را از چشم آدم می‌برد.

بیدار می‌شویم و صبحانه خانوادگی را میل می‌کنیم.

بابا گوشی جدید خریده است.