آرامش قلب

حجت الاسلام و المسلمین فرحزاد

همین طور که جسم ما نیاز به سلامتی و عافیت دارد، روح و روان ما هم مهم است، جسم نسبت به روح چیز مهمی نیست و یک قالب موقتی است. روح است که این تن را با حرکتش می‌برد. آرامش روحی و روانی از سلامت جسم مهم‌تر است. چه چیزهایی می‌تواند به ما آرامش بدهد؟ یکی از قوی‌ترین عوامل ذکر و یاد خدا، ذکر قلبی و ذکر زبانی، انس و معرفت با خدا و آشتی با خدای متعال است. امام‌ره بحث قشنگی در مورد توحید داشتند و می‌فرمودند: ابرقدرت‌ها می‌خواهند همه کشورها را تحت استعمار خود دربیاورند، مملوک خود کنند و کره ماه و مریخ را هم تسخیر کنند. پس این دارد دنبال یک قدرت مطلق و بی‌نهایت می‌گردد و فطرتش خدا را می‌خواهد ولی معشوق و معبود را اشتباه گرفته است. معبود و معشوق واقعی ما که به ما آرامش می‌دهد، راحتی و پناه می‌دهد، ذرات وجود ما را آرام می‌کند، اگر در اوج بلا هستیم، امام‌حسین‌علیه‌السلام در اوج مصیبت در گودی قتلگاه، راوی می‌گوید: «شغله عن التفکر فی قتل نور وجهه» زیبایی و نور و جمال و قلب آکنده از رضا و تسلیمی که در حضرت بوده و در چهره‌اش تجلی کرده است، این‌قدر حضرت نورانی بودند که از کشته شدنش ما را غافل می‌کرد. یعنی درست است ناراحت می‌شویم و آه و ناله می‌کنیم ولی درون و جان ما در آرامش کامل است. بلا به تن می‌خورد و به روح و جان نمی‌خورد.
دعایی که در روز سه‌شنبه می‌خوانیم، «اللهم اجعلنی من جندک فان الجندک هم الغالبون» ما را از لشگر خودت قرار بده، لشگر تو همیشه غالب هستند. «اللهم اجعلنی من حزبک» ما را از حزب خودت قرار بده، «ان حزبک هم المفلحون» ولی پله بالاتر کدام است؟ «اللهم اجعلنی من اولیائک فان اولیائک لا خوف علیهم و لا هم یحزنون» آیه قرآن هست. چه وقت انسان از خوف و هراس راحت می‌شود؟ چه وقت انسان از حزن و اندوه راحت می‌شود؟
مرحوم آیت‌الله بهاءالدینی می‌فرمود: زمان انسان را پیر نمی‌کند، زمانیات انسان را پیر می‌کند. یعنی حوادث تلخ، اگر انسان با خدا معامله نداشته باشد و در پناه لطف خدا نباشد، پناهگاه نداشته باشد، زمانیات او را خرد می‌کند. ولی کسی که خدا دارد، شاید حدودا صد متری منزل ایشان، اولین باری که قم بمباران شد، بمب خورد، ایشان در اتاق می‌نشستند و چای می‌خوردند. آرامش کامل داشتند، هیچ ناراحتی و نگرانی ندارم، من در تقدیر الهی هستم و اگر خدا مقدر کرده باشد می‌رسد. خوف و وحشت درونی نیست، یک مقدار باورهایمان را تقویت کنیم. با خدا آشتی کنیم. اگر با خدا قهر بودیم و کم و کاستی داشتیم، با خدا خلوت داشته باشیم.

……………………….

گناه عامل دوری از خدا

حجت الاسلام و المسلمین عاملی

بزرگ‌ترین عاملی که باعث می‌شود ما زبان انس با خدا را نداشته باشیم، آلودگی‌های روحی است. آثار گناه را خواستم بنویسم، دیدم چهارده اثر کمرشکن دارد کسی که در برابر اراده خدا چموشی کرده و پرده حرمت را بدرد در برابر خدا، در روایت هست بین خودتان و خدا یک پرده‌ای را نگه دارید ولو نازک، شروع کردیم اولین اثر گناه این است که انسان به منزل اول برگردد. کسی که به این راحتی زحمات خود را از دست بدهد، خیلی وحشتناک است. گناه نشان می‌دهد خدا شما را به خودتان واگذار کرده است. اگر واگذار نکرده بود شما آلوده نمی‌شدید. دل کسی را نمی‌شکستید. در یک لحظه هزاران غیبت را مبتلا نمی‌شدید. همین که شما یک مطلب را از اینجا به آنجا در فضای مجازی منتقل می‌کنید، که سی هزار بیننده و عضو دارد، یعنی در یک لحظه سی هزار غیبت کردی، اگر خدا تو را دوست داشت، این مصیبت، این مصیت، هیهات که ما عمق این را تا حصار زمان و مکان نشکند، بفهمیم. یکی از عرفا یک جوانی را آوردند نصیحت کند، گریه کرد. گفت برای این گریه می‌کنم که در ساحت ابدیت این جوان حاضر نشود، چطور می‌خواهد در آنجا حاضر شود؟ «وَ نَضَعُ الْمَوازِينَ الْقِسْطَ لِيَوْمِ الْقِيامَة» (انبیاء / 47) موازینی را نصب می‌کنیم که خودش قسط است.
در دعاها می‌خوانیم خدایا مرا به خودم واگذار نکن، «اللَّهُمَّ وَ لَا تَكِلْنِي‏ إِلَى‏ نَفْسِي طَرْفَةَ عَيْنٍ أَبَدا» یک چشم بر هم زدن، گاهی یک چشم‌بر‌هم‌زدن کاری می‌کنیم تا ابد اوضاع ما خراب می‌شود. هر مدیری، هر وزیری به سِمت خود می‌رسید، محضر حضرت آیت‌الله مشکینی می‌آمد دستورالعمل می‌خواست، حضرت آقا یک روایت برای این‌ها می‌خواند. «إِذَا عَلِمَ اللَّهُ تَعَالَى حُسْنَ نِيَّةٍ مِنْ أَحَدٍ اكْتَنَفَهُ‏ بِالْعِصْمَةِ» اگر خدا بفهمد نیت بنده‌اش خیر است او را در کارش معصوم می‌کند. مدیر معصوم می‌شود، دیگر خطا نمی‌کند. وقتی نیتش خیر باشد یعنی خدا یک قابلیتی ببیند. خودش از دستش می‌گیرد و نمی‌گذارد طرف گناه برود.
کسی محضر امیرالمؤمنین آمد بنشیند، صندلی در رفت، زمین خورد و سرش شکست. حضرت فرمود: می‌دانی چرا سرت شکست؟ چون بسم‌الله نگفتی. بعضی‌ها را این‌قدر مراقبت و محافظت می‌‌کنند، به‌خاطر یک امر استحبابی می‌زنند، بعضی هم مبغوض‌ترین شخص نزد خدا «إِنَّ مِنْ أَبْغَضِ [بَعْضِ‏] الْخَلَائِقِ إِلَى اللَّهِ تَعَالَى رَجُلًا وَكَلَهُ‏ إِلَى نَفْسِهِ» مردی است که خدا به خودش واگذار کرده است. اینکه می‌گوید: یک لحظه واگذار نکن، چون ممکن است در یک لحظه یک کاری کنی در جهنم ابدی شوی، جهنم ابدی اما این یک لحظه گناه کرده است. یکی از علما می‌گوید: من از قم به تهران می‌آمدم، در اتوبوس دیدم علامه طباطبایی با اتوبوس به تهران می‌آید، دیدم فرصت خوبی است رفتم دو زانو وسط اتوبوس نشستم. گفتم: چطور می‌شود کسی شصت سال زندگی کرده و گناه کرده، اما همیشه می‌ماند؟ ایشان مثالی زد و گفت: اگر شما سوزن را برداری و به چشم کسی بزنی چند لحظه است؟ یک لحظه ولی تا ابد کور می‌شود. بازی کردن با زندگی و آبروی مردم. در روایت هست که بعضی گناهان هست که صاحبش وقتی گناه را می‌بیند، گریه می‌کند اما چرک و خون است. با ربا کل زندگی‌اش را مصادره کرده است. تمام دار و ندارشان را از طریق ربا از دست دادند. خدا که ذات لایتناهی است، این تعبیر را بکند، دیگر صحبت اهانت نیست چون محاربه بالاتر از اهانت است.