حسنی احمدی
عصام‌بن‌مصطلق وارد مدینه شده بود و در کوچه‌های
مدینه قدم می‌زد که چشمش به چهره زیبای فرزند حبییم محمد افتاد. شگفت‌زده به حسین
نگاه می‌کرد در همان حین یاد کینه و حسادتی که به علی داشت افتاد و گفت: تو فرزند
ابوتراب هستى ؟ حسین جواب داد: آرى. عصام خشمش را بیرون ریخت و هر چقدر می توانست
به حسین و پدرش علی‌بن‌ابی‌طالب هتاکی کرد. عصام فکر می‌کرد توانسته حسین را آزار
دهد اما حسین با عطوفت و مهربانی به عصام‌بن‌مصطلق نگاه کرد و بعد شروع کرد به
خواند قرآن:
«و امر به نيكى كن واز انسان‌هاى جاهل درگذر،
و اگر وسوسه‌اى از شيطان در تو ايجاد شد به خدا پناه آور كه او بسيار شنوا و آگاه
است. وقتى طايفه‌اى از شيطان‌ها پرهيزكاران را وسوسه كنند خدا را به ياد آورند و
همان لحظه آگاه و بينا شوند، شيطان‌ها برادرشان (افراد فاسق و هواپرست) را به
گمراهى مى‌كشانند.»
حسین سپس رو به عصام کرد و گفت: آرام باش و براى من و خودت از
خداوند طلب مغفرت كن. اگر از ما يارى بخواهى تو را يارى خواهيم كرد و اگر كمك
بخواهى كمك مى‌كنيم و اگر طلب هدايت نمایى تو را هدايت خواهيم كرد.
عصام‌بن‌مصطلق که انتظار چنین برخوردی را نداشت پشیمان شد و
سرش را پایین انداخت و سکوت کرد. حسین که مرد را پشیمان دید دوباره آیاتی از قرآن
که خطاب به برادران یوسف بود را تلاوت کرد:
«لاتثريب عليكم اليوم يغفراللّه لكم و هوارحم
الراحمين.
امروز هيچ ملامتى بر شما نيست خداوند شمارا مى بخشد او
مهربانترين مهربانان است.
سپس گفت: آيا اهل شام هستى؟ مرد خجالت زده پاسخ داد: بله
حسین نزدیک‌تر آمد و گفت: اين برخود طبيعى
است كه معاويه در ميان مردم شام شايع كرده است. درود خدا بر ما و تو باد.
نيازمنديهاى خود را بگو كه مرا بهتر از آنچه گمان برده‌اى خواهى يافت، ان‌شاءاللّه
تعالى.
عصام‌بن‌مصطلق که از این برخورد بزرگوارانه شرمنده بود حس می‌کرد
زمین با تمام پهناوریش برایش تنگ شده و دلش می‌خواست زمین دهن باز کند و او را
ببلعد. آن‌گاه زیر لب گفت: زین پس هیچ‌کس محبوب‌تر از حسین و پدرش در نزد من نیست.
منبع: بحارالانوار، جلد 44، صفحه 191.