من و کائنات

فرزانه مصیبی

پول را کارت به کارت کردم. عکس فیشه‌ها را فرستادم برای سه نفری که پیششان وام خانگی داشتم. وام‌هایی که یکی‌شان دو سال دیگر، یکی‌شان آخر سال بعد و یکی‌شان هم این ماه به نامم در می‌آمد. مدتی بود که با خودم فکر می‌کردم‌ دو میلیون که به نامم درآمد را چه کار می‌شود کرد که سوداور باشد.

ملیحه دوستم پیشنهاد داد که آن را سپرده کنم. ولی آخر برای دو میلیون مگر بانک چقدر سود می‌داد؟ می‌گفت یک گوشه قسطت را می‌گیرد. آتنا خواهرشوهرم گفت سهام بخر. سهام خریدن هم خوب بود. ولی من سر از این کارها در نمی‌آوردم. آتنا گفت یکی از دوستانش کارش همین است و می‌گوید باید فقط عرضه اولیه بخریم. این‌طوری ضرر نمی‌کنیم. این حرف‌ها برایم گنگ بود. آتنا گفت اگر بخواهم می‌تواند راه و چاهش را برایم بپرسد. خیلی از او ممنون شدم و قرار شد وقتی دوستش را دید ازش بپرسد.

تمام دغدغه‌ام این بود که این پول دستم نماند که خرج شود. آخر سابقه‌اش را داشتم و نمی‌توانستم هیج پولی را بدون اینکه وسوسه خرج کردنش را داشته باشم پیش خودم نگه دارم. یا اصلا انگار ناخوآگاه شرایطی پیش می‌آمد که آن پول خرج شود. اولین وام خانگی‌ام که چند سال پیش گرفتم را گذاشتم توی کمد که باز هم پول جمع کنم و باهاش یک فریزر بخرم اما دو روز نشده کیوان خرد زمین و چون آخر ماه بود و بی‌پول بودیم خرج عکس و گچ و بیمارستان شد و تمام.

کیوان هم که نتوانست مدتی برود سرکار و‌... هیچ، تمام پول خرج شد. کیوان هی گفت می‌دهد پول را بهم اما اصلا شرایطی پیش نیامد و من هم گفتم خدا را شکر خودمان پول داشتیم و دست جلوی مردم دراز نکردیم و گذشت و گذشت تا بالأخره چند ماه پیش دوباره تصمیم گرفتم از این وام‌های خانگی بردارم. حالا همه‌اش فکرم درگیر است که خودم برای پولم برنامه بریزم قبل از اینکه به قول ملیحه، کائنات برایش برنامه‌ریزی کند.

وقتی از خانه بیرون می‌آمدم که بروم قسط‌ها را واریز کنم، همسایه‌مان مریم خانم را دیدم که داشت گل‌های توی راه‌پله را آب می‌داد. پرسید:«کجا به سلامتی»

ـ می‌روم قسط وام خونگی‌ها رو بریزم. امروز سر برج دیگه‌.

ـ هنوز اسمت درنیومده؟

ـ یه دو میلیونی دارم که این ماه درمیاد. نمی‌دونم چیکار کنم که خرج نشه.

مریم خانم کمر صاف کرد و آبپاش را گذاشت روی پله. بعد خودش هم نشست کنارش و گفت:

ـ مادر دو میلیون پول نیست که تو این دوره زمونه.

آه کشید و ادامه داد:

ـ ولی اگه میخوای خرج نکنی، بذار یه جا که نتونی برداری.

ـ مثلا کجا؟

ـ پشت کمد...

ـ پشت کمد؟! اونجا که خب کمد رو هل میدم جلو برمی‌دارم.

مریم خانم خندید و گفت:

ـ اره بابا! تو جون و قوتش رو داری... فکر کردم مثل خودمی دختر. من که پس‌اندازم رو می‌ندازم پشت کمد. عید به عید که پسرم میاد کمد رو بلند می‌کنه فرش زیرش رو ببره بشوره پول‌ها رو بر‌می‌دارم. عیدی میدم به نوه‌هام و واسه خونه زندگی یه چی می‌خرم.

ـ چه جالب. دیگه جای پول‌هاتون رو یاد گرفتم.

بعد هر دو خندیدیم. گفتم:

ـ این که نشد. راه دیگه چی؟

ـ چه میدونم مادر. یا بده دست یه آدم مطمئن بگو بهت نده.

فکر کردم که ادم مطمئن کی می‌تواند باشد. خواهرم، مادرم، دوستم؟ همه مطمئن هستند ولی چطور بگویم پول را بهم ندهند. خب لازمم بشود مجبورند بدهند دیگر. من باید راهی پیدا کنم که این پول‌ها همه جمع شود تا بتوانیم بزنیم به یک زخم زندگی. ترس از اینکه یک هو باز اتفاق عجیبی بیفتد و خرج شود فکرم را راحت نمی‌گذارد.

شب مریم خانم زنگ در خانه را زد. گفت:

ـ یه دقیقه میایی خونه‌مون؟

رفتم. از من خواست کمدش را جلو بکشم. الحق که کمد بزرگ و قدیمی بود و تکان دادنش کار من تنها نبود. گفتم:

ـ من فکر کردم مثل کمد خودمان سبک است و کوچک. من تا به حال تو اتاقتان نیامده بودم. حالا که عید نیست چی شده؟

لبخندی زدم و منتظر جواب شدم. گفت:

ـ دختر خانم جنتی چند وقت دیگه عروسیشه. مادرش بنده خدا تو پول جهیزیه‌اش مونده. این پول رو میخوام بدم به اون بنده خدا. حالا زیادم نیست ولی یه گوشه کار رو می‌گیره. خانم جنتی قرار بوده ارث باباش رو بهش بدن ولی انگار خونه پدرش تو دهات فروش نرفته. دنبال قرض‌الحسنه‌س که بعد پس بده.

قرض‌الحسنه چه کلمه جالبی. به مریم خانم گفتم صبر کند تا بروم کیوان را بیاورم که کمد را جابجا کنیم. پول زیادی پشت کمد نبود ولی دل مریم خانم انقدر پاک و روشن بود که برکت اون پول کم، مسلما زیاد بود.

شب تا صبح فکر کردم. چه جایی بهتر از دست خانم جنتی که همه به او اعتماد داشتند. چه کاری بهتر از کار خیر که خودم برایش تصمیم می‌گرفتم. چند روز بعد که دو میلیون را گرفتم با مریم خانم بردم دادم به خانم جنتی. انقدر خوشحال شد که انرژی مثبتش هنوز در وجودم هست‌. دو ساعت بعد خانم جنتی آمد دم در خانه‌مان و یک رسید داد به من و گفت:

ـ کی مرده کی زنده دخترم. این دستت باشه هر وقت پولت رو پس دادم تو هم اینو به من پس بده.