گاز بدبوی خردل

مینا شائیلوزاده

خم می‌شوم و دسته‌ای لباس را از روی زمین برمی‌دارم و می‌گذارم جلوی چشم تا یادم بماند برشان دارم. نمی‌دانم بار چندمی است که کشو را باز می‌کنم و با وسواس، تعدادی لباس انتخاب می‌کنم. به‌طرف چمدان سرمه‌ای‌رنگی که با در نیمه‌باز گوشه‌ی اتاق افتاده می‌روم. دسته‌ پلاستیکی و زهوار دررفته‌اش را می‌گیرم و هلش می‌دهم به سمت دیوار. پر کردن چمدان که تمام می‌شود، با دوانگشت سبابه و اشاره‌ام، چشم‌های پف‌کرده‌ام را می‌مالم. سرم را بالا می‌آورم ومثل همیشه بی‌اختیار نگاهم به سمت تخت خوابی می‌چرخد که جسم بی‌جان مرتضی رویش دراز کشیده. شاید این نگرانی همیشگی تا آخر عمر با من بماند. خیره می‌شوم به قفسه سینه‌اش که آرام بالا و پایین می‌رود. چیزی در دلم هری می‌ریزد. می‌ترسم دوباره مردد شوم و...

نگاهم را برمی‌گردانم. کپسول اکسیژنش چیزی نمانده تمام شود. باعجله به‌طرف قفسه کوچکی که کنار تخت گذاشته‌ام می‌روم. جعبه سفید و قرمز را از طبقه دوم قفسه برمی‌دارم و درش را باز می‌کنم. رنگ صورتی و سبز و سفید داروها را از نظر می‌گذرانم و با تمسخر فکر می‌کنم برای درد آدم‌ها چه رنگ‌های شادی هم انتخاب کرده‌اند! داروها را با دقت زیرورو می‌کنم تا مطمئن شوم چیزی کم و کسر ندارند... یاد روزهایی می‌افتم که برای پیدا کردن هرکدامشان، ناصرخسرو را زیرورو می‌کردم و گاهی مجبور به پرداختن چه پول‌های گزافی که نمی‌شدم

جعبه قرص‌ها را می‌بندم و داخل چمدان جا می‌دهم. از گوشه چشم، تصویر خودم را در آینه کوچک روی دیوار می بینم. به دختر رنگ‌پریده‌ داخل آینه نگاه می‌کنم و روی چشم‌های بی‌روحش دست می‌کشم. چروک‌های ریز اطراف چشمانش و چندین تار موی سفید در کنار شقیقه ها، با تمسخر برایم دهن‌کجی می‌کنند. سؤالی تکراری در ذهنم نقش می‌بندد: «چرا نمی‌توانم مثل دخترهای دیگه زندگی کنم؟!»

دردی ناگهانی در کمرم می‌پیچد. نفسم بند می‌آید. دستم را به دیوار تکیه می‌دهم. نباید خودم تنها از روی تخت بلندش می‌کردم. خودش هم راضی نبود و با شرمندگی اصرار می‌کرد که هر طور شده با واکر بلند شود. اما می‌دانستم تعارف است و حتی جان ندارد دسته‌های واکر را بگیرد! لبخندی زدم و بدون اینکه نگاهش کنم تا چشم‌های خجالت‌زده‌اش را ببینم، از جا بلندش کردم؛ اما بعدا حسابی پشیمان شدم، چون شب خواستگاری حتی نتوانستم سینی چای را بردارم و زحمتش افتاد گردن دوستم سمیه که همیشه در بدترین لحظات کنارم بود و به دادم می‌رسید.

می‌نشینم روی زمین و تکیه می‌دهم به دیوار. شاخه‌های بی‌جان ارکیده و رزهای رنگ باخته‌ای که دیگر ارغوانی شده‌اند. دسته‌گل بیچاره‌ای که حمید برای مراسم کنف پیچ کرده بود و برایم آورده بود. قلبم تیر می‌کشد. زیر لب لعنتی نثار دسته‌گل می‌کنم و مثل شیئی آلوده از ته می‌گیرم و می‌اندازم‌اش داخل سطل زباله. نگاه غمگین حمید موقع خداحافظی در ذهنم جان می‌گیرد. نمی‌خواستم... ولی مجبور بودم جواب رد بدهم. رفتار مادرش مصمم‌ترم کرد. زمانی که گفتم برادرم هم باید با ما زندگی کند، قیافه‌اش دیدنی بود. تا آخر جلسه، آن‌قدر با چشم و ابرو به شوهرش اشاره داد که بالأخره کلافه شدند و خداحافظی کرده نکرده، دستِ ‌پسرشان را گرفتند و رفتند.

شاید رفتار آن‌ها بود که کاسه صبرم را لبریز کرد تا چنین تصمیمی بگیرم. تا صبح، در رخت خوابم پهلوبه‌پهلو شدم و فکر کردم. به خودم که آمدم، وسط یک عالم لباس‌ و وسایلش نشسته بودم و داخل چمدان می‌چیدمشان. دوباره شک و تردید به جانم می‌افتد. گوشه‌ ناخنم را می‌جوم و به این فکر می‌کنم که واقعا لازم است این کار را بکنم؟ من که این‌همه سال تحمل کرده‌ام، شاید بازهم بتوانم...

سنگینی نگاهی را پشت سرم حس می‌کنم. برخلاف میلم، برمی‌گردم و نگاهم گره می‌خورد در نگاه آرامش. لرزشی را در پشتم حس می‌کنم. نگاهش تا اعماق روحم نفوذ می‌کند؛ ناخودآگاه یاد بچگی می‌افتم. وقتی پنهانی کار بدی می‌کردم و او می‌فهمید، فقط لبخند می‌زد و آن‌قدر نگاهم می‌کرد تا خودم به همه‌چیز اعتراف کنم. آهسته جلو می‌روم و لبه‌ی تختش می‌نشینم. چشم‌هایم می‌سوزد و بغض به گلویم چنگ می‌زند. تا همین چند سال پیش زندگی‌مان بهتر پیش می‌رفت؛ سختی هم بود، منتها من انقدر تنها نبودم. چندسال پیش مادری داشتم که هروقت از عالم و آدم خسته می‌شدم کمترین کارم این بود که سر روی پایش می‌گذاشتم. کافی بود دستان نرم و لطیفش را در دست بگیرم و بوسه‌بارانشان کنم؛ انگار دردهایم آرام می‌شد. دست لرزانم را روی دستش می‌گذارم. منتظر نگاهم می‌کند. آهسته می‌گویم: «تا همین چند سال پیش همه چی خیلی فرق داشت. یادت میاد داداشی؟ اون روزایی که داداش مرتضای من هنوز روی پای خودش بود، برام هم پدری می‌کرد هم برادری، بعد از خدا تنها تکیه‌گاهم بود، اما یه دفعه... همه چی بهم ریخت! چون این گاز بدبوی خردل چهره‌ واقعیش رو نشون داد. انگار یه جایی تو بدن داداش من قایم شده بود تا وقت خوشبختی‌مون خودشُ نشون بده... بالاخره این اثر شیمیایی کار خودشُ کرد. حالا دیگه من تنهایی شدم مرد خونه.»

صدای نفس‌هایش عمیق‌تر می‌شود. دست‌هایش را محکم‌تر از قبل در میان دستانم می‌فشارم. اثرات داروهایش بیشتر از چند ثانیه چشم‌های خمارش را باز نگه نمی‌دارد. پلک‌هایش آرام روی‌ هم می‌افتد و صدای خس‌خس نفس‌هایش درون ماسک اکسیژن می‌پیچد. کاش بیدار شود و مثل گذشته‌ها نصیحتم کند. اصلا توی گوشم بزند! ولی فقط بلند شود و جلوی این کار وحشتناکم را بگیرد.

باکلافگی از جا بلند می‌شوم و از اتاق بیرون می‌آیم. سرگیجه و ضعف، رمقی برایم نگذاشته. لبه‌ طاقچه را محکم می‌گیرم. سختی جسمی را زیر انگشتانم حس می‌کنم. با دیدن قرآن جلد چرمی پدر، لرزی به بدنم می‌افتد. انگار همین دیروز بود که من و مرتضی، هرکدام یک‌طرفش می‌نشستیم و سر روی زانوهایش می‌گذاشتیم و او قرآن تلاوت می‌کرد.

با شرمندگی نگاهی به‌ عکس پدر که گوشه‌ طاقچه جا خوش کرده، می‌اندازم. نگاهش ناراحت است، یا من تصور می‌کنم؟ صدایش از جایی دور در گوشم می‌پیچد. بی‌اختیار نجوا می‌کنم: «الا بذکرالله تطمئن القلوب...»

دست لرزانم به طرف قرآن می‌رود. از روی طاقچه برش می‎دارم، می‌بوسم، بسم ا... می‌گویم و بازش می‌کنم. در اولین صفحه‌ سفیدش، پدر آیه‌ای را با خط نستعلیق نوشته‌. زیر لب زمزمه‌اش می‌کنم: «إنَّ اللّهَ اشْتَرى مِنَ الْمُؤْمِنینَ أَنْفُسَهُمْ وَ أَمْوالَهُمْ بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنّه...»

صدای ترمز ماشینی را از داخل کوچه می‌شنوم. سپس، زنگ آیفون، سکوت خانه را می‌شکند. بدون اینکه توان تکان خوردن داشته باشم، آهسته سر می‌چرخانم و از در نیمه‌باز اتاق، به چشم‌های بسته‌ مرتضی نگاه می‌کنم. قفسه سینه‌اش به‌آرامی بالا و پایین می‌رود و خس‌خس نفس هایش در گوشم می پیچد...

ادامه آیه را می‌خوانم:

«...وَعْداً عَلَیْهِ حَقّا وَ مَنْ أَوْفى بِعَهْدِهِ مِنَ اللّهِ فَاسْتَبْشِرُوا بِبَیْعِکُمُ الَّذی بایَعْتُمْ بِهِ وَ ذلِکَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظیمُ.»

لایه‌ای از اشک مقابل چشمانم قرار می‌گیرد و تصویر مرتضی تار می‌شود...