جادوگر
زینب یاری
ننه نشسته بود زیر کپر و با خودش غرغر می‌کرد. دستش را زده بود زیر چانه‌اش و زل زده بود به پالیز. دل و دماغ نداشت حتی حال و حوصله تاراندن مگس‌هایی را که دسته‌ای نشسته بودند روی بساط چای و نانش. آفتاب خودش را پهن کرده بود روی بیابان و کشیده بود روی بوته‌های هندوانه که درهم و پیچیده به زحمت با نسیم تکانی به خودشان میدادند.
ـ این هم شد کار صبح تا شب بیا بنشین اینجا که کسی دزدی نکند. خب به درک، جانم که اضافه نیست. مُردم از گرما. زن نیستم اگر از فردا پایم را اینجا بگذارم.
و با غیظ پر چادرش را در هوا تکان داد و زد روی دسته مگس‌ها که سفره را سیاه‌پوش کرده بودند. هندوانه ریزه میزه‌ای را از بالای تپه هندوانه‌های گوشه کپر برداشت و محکم کوبید به زمین. هندوانه پاش پاش شد و آب از تکه پاره‌هایش راه افتاد. ننه تلی چنگال لاغر و استخوانی‌اش را کرد توی دل بزرگترین تکه و مغزش را انداخت توی دهانش. مغز هندوانه توی دهانش آب شد و از لب و لوچه‌اش راه افتاد و از چانه فندقی‌اش آویزان شد و گیر کرد بالای خال گوشتی پلاسیده زیر گردنش. دستش را دراز کرد و تکه‌ای نان از زیر سفره برداشت و انداخت توی دهانش. نان سفت بود و به زحمت جویده می‌شد. هر بار که تقلا می‌کرد صورتش مثل کاغذی مچاله می‌شد و در هم فرو می‌رفت. اشک می‌نشست زیر پلک‌های باد کرده‌اش.
ـ ای بر کله پدرت مرد با این زمینت و روشت. هیچ چیز از زندگی نفهمیدیم الا کار و کار و کار.
و لقمه نیم جویده را تف کرد توی مشتش و پرت کرد بیرون کپر. و مثل بچه‌ها زانوهایش را جمع کرد توی بغلش و زل زد به زمین.
ـ تو را خدا نگاه کن چطور من را از کار و زندگی انداخته؟ آخر بگو این چهارتا دانه هندوانه چه ارزش دارد. برای عروس‌ها و دامادها مال اضافه می‌کنی که فردا بخورند و تف و لعنتت کنند که چرا بیشتر نگذاشتی؟
و تکه هندوانه‌ای را برداشت شکست و دانه‌هایش را خالی کرد توی سطل کنار دستش. و پوستش را پرت کرد بیرون. مگس‌ها دور و برش وزوز می‌کردند و پوست چروکیده سر و صورتش را قلقلک میدادند.
ـ از فردا نمی‌آیم توی این جهنم تک و تنها بنشینم. این هم جای سیاحت و زیارت بردن من پیرزن است. آخر بگو مرد بدبخت هی‌هی‌ات رفته و های‌های‌ات مانده دست بکش دیگر... ای خدا ریشه هر چه مرد لجباز است بخشکاند الهی. من پیرزن را چطور آواره کرده. از فردا نمی‌آیم پدرم در آمد زیر این آفتاب و این کثافت.
سوسک سیاهی آرام از گوشه گپر خزید تو و آمد روی کهنه گلیم. تلو تلو می‌خورد و تن چاق و چله‌اش را روی زمین می‌کشید. ننه دمپایی‌اش را برداشت و محکم زد روی سوسک. سوسک چسبید به زمین و مایع زرد رنگی قاطی تن و بدن له شده‌اش ماند روی گلیم.
ـ اهه زورم به تو یکی که می‌رسد دیگر.
و با دمپایی‌اش بقایای سوسک را انداخت بیرون.
ـ معلوم نیست کدام جهنم دره‌ای دوباره دهانش کف کرده که نیامد....
ـ تقققققق...
صدای نزدیک شدن کسی را شنید. پرپر لب و لوچه خر می‌آمد. و نچ‌نچ آرامی. شوهرش بود. تکانی به خودش داد و روی پاهایش جا‌به‌جا شد و غر و لندهایش را آرام‌تر کرد.
ـ ترلان خانم چطوررررند؟
صدای مردش توی گرمای تابستانی و داغ زمین مثل آوار روی سرش ریخت. تمام حرصش را ریخت توی نگاهش و پاشید به صورت قرمز و آفتاب سوخته او که کج و کوله جلو می‌آمد.
ـ به جان تو گیر افتادم.
و پالان را از روی خر برداشت و انداخت توی کپر. دماغ مستطیلی‌اش را کشید توی لپ‌هایش و سرفه خلط‌داری انداخت توی هوا.
- گیر افتادم. شده‌ام مچل تو توی این بیابان. من از فردا دیگر نمی‌آیم تمام شد.
و سرش را تکیه داد به کاسه زانویش.
ـ ای بابا، حالا بیا یک استکان چای برایت بریزم.
و فلاسک در به داغان و رنگ و رو رفته‌ای را از خورجین درآورد.
ـ اه! کفشات چرا اینجا افتاده؟
و دمپایی کوچک پلاستیکی را برداشت بوسید و گذاشت روی قلبش.
ـ قربان حاج خانم هم بشوم. سپرده‌ام یک جفت دندان حسابی برایت کنار بگذارند صبر کن.
و کفش‌ها را با هم جفت کرد و گذاشت کناری و رویشان دست کشید. ننه تلی همه این‌ها را از زیر ابروهای درهم و برهمش و از گوشه چشم نگاه می‌کرد. صورت پشم‌آلو و سفید‌پوش شوهرش را رگ‌های برآمده گردنش را و پاچه‌های شلوارش را که توی جوراب‌هایش بود. لب‌هایش آرام داشت کش می‌آمد.
مرد تکیه‌اش را انداخت روی یک دستش و چشم‌هایش را ریز کرد و نگاهش را پاشید به زمین و بوته‌های هندوانه.
ـ های خوب محصول داده امسال.
قندش را زد توی نعلبکی چای‌اش و انداخت توی لپش و خرررررپ خررررپ، هورررت. دستش را برد و از جیب بغل شلوارش چند دانه بادام درآورد و گرفت سمت زنش.
ـ بگیر بخور جان بگیری.
ننه تلی دست دراز کرد.
ـ امروز هم این‌قدر جمع شد چندکیلویی هم در خانه داریم و...
باقی را ریخت توی نعلبکی جلوی مرد.
ـ فردا باید زودتر بیام.
ـ هومممم.
و هر دو چایشان را هورت کشیدند و چشم‌هایشان را تنگ کردند و آفتاب داغ را نگاه کردند.