روزگار دیوانه
ماه‌منیر داستان‌پور
یک دیوانه سنگی در چاه می‌اندازد که صدعاقل توان بیرون آوردنش را ندارند. از چند دقیقه قبل که در رادیوی ماشین این ضرب‌المثل را شنیده بودم؛ ذهنم عین یک آدامس جویده، به آن چسبیده و نمیتوانست رهایش کند. با خودم فکر میکردم آن صدنفر به ظاهر عاقل خیلی از آن دیوانه باید مجنون‌تر باشند که به‌خاطر سنگی ناقابل این همه تلاش کنند. شاید هم سنگ مورد اشاره چیزی شبیه الماس یا برلیان بوده و قدر و قیمتش آنها را واداشته به چنین حماقتی! البته من حتی به‌خاطر یک سنگ قیمتی چندقیراطی هم حاضر نبودم خودم را به فلاکت آویزاش شدن در چنین چاه ویلی بیاندازم! داشتم تمام اینها را در ذهنم بالا و پایین میکردم و بی‌آنکه قصدش را داشته باشم به حال آن دیوانگان لبخند می‌زدم که یکدفعه دکتر گفت: «خوشحالم که خودتو نباختی! به عقیده منم به حال این روزگار باید خندید!» بعد هم بدون آنکه توضیح بیشتری بدهد یا من چیزی بپرسم؛ رفت نشست پشت میزش و گفت: «در هرحال تو امروزه سرطان دیگه چیزی نیست که حتما آدمو بفرسته اون دنیا! تو بیشتر موارد با شیمیدرمانی میشه ریشه بیماری رو خشک کرد و باز می‌تونی به زندگی برگردی!» حرف‌های دکتر کمکم برایم معنی پیدا کرد و دلیل آن همه معده درد این چندوقت اخیرم را فهمیدم. سوزشی که همه می‌گفتند با یک شربت معده برطرف خواهد شد و حالا مرا کشانده بود به مطب و آزمایش و داشت به مرگم ختم میشد.
از مطب که آمدم بیرون انگار دنیا روی سرم می‌چرخید. صدای دکتر و کلماتی که آنقدر بی‌احساس به زبان آورده بود توی مغزم تکرار میشد. نگاهی به ماشینم که آنسوی خیابان پارکش کرده بودم انداختم و بی‌اعتنا شروع به راه رفتن در پیاده‌رو کردم. بعید بود با آن حال و منگی عجیبی که احساس میکردم بتوانم رانندگی کنم . دلم میخواست تا آخرین ذرههای حیات راه بروم و جایی در ناکجاآباد از شدت ضعف و گرسنگی بمیرم . گرسنگی ! حسی که تمام این چندسال اخیر همراهم بود .
همهچیز درست از زمانی شروع شد که جواب پذیرشم در دانشگاه آمد و تبدیل شدم به یک دانشجوی هنر ! باید تغییر چشمگیری در خود به وجود میآوردم تا شبیه یک هنرمند واقعی شوم . چیزی نزدیک به بازیگران زن با اندام تراشیده و لاغر ! یا بهتر از آن شبیه به بالرینی که قرار است بهترین اجرایش را چندلحظه بعد به صحنه ببرد . بدون توجه به ایرادگرفتنهای مادر و پدر و تأثیری که ممکن بود روی سلامت جسمم بگذارد ؛ شروع به نخوردن کردم . از هر رژیمی استقبال میکردم و یکییکی همه را روی خودم آزمایش میکردم . هرکس مرا ندیده بود خیال میکرد با آن اصرار برای رژیمگرفتن ، عقربهی ترازو زیرسنگینی وزنم یا فلج میشود و از حرکت بازمیماند یا دستکم بالای دویست خواهد رفت . اما نمیدانستند که با کلی لباس و وسیله تازه به شصت کیلو میرسیدم و با توجه به قد بلندم ، کمبود وزن هم داشتم . آنطور که خودم حساب کرده بودم و برنامهاش را ریخته بودم ؛ باید حداقل ده کیلو دیگر لاغر میشدم تا همه به زیبایی هیکل و اندامم حسودی کنند . دیگر حکایت "صبحانهات را خودت بخور ، نهارت را با دوست و شامت را بده به دشمن" برایم کارساز نبود . من چیزی بیشتر از آن میخواستم و از همهی وعدههای غذایی بخشی را حذف میکردم . گاهی کربوهیدرات ، گاهی پروتئین ! اما با همهی مصیبتهایی که مجبور به تحملشان شده بودم ؛ از موفقیتی که کسب کرده و جذابیتی که به دست آورده بودم ؛ احساس رضایت و خشنودی میکردم . دخترها مرا به یکدیگر نشان میدادند و دائم میخواستند رمز موفقیتم برای به دست آوردن چنین اندامی را بدانند !؟ من هم با یک لبخند آرتیستی جواب میدادم ، کم غذایی ! اما بهتر بود بگویم بیغذایی و گرسنگی مداوم ! آنقدر که در تمام سالهای تحصیل و بعد ایام استخدام و مشغول به کارشدن در یک نهادفرهنگی ، آرزوی یک شکم سیر غذاخوردن داشتم .
راه رفتن در پیادهروی خیابانهای شلوغ تهران آن هم وقتی از صبح تا آن ساعت از روز به رسم تمام این سالها یک لیوان قهوهی تلخ بیشتر نخورده بودم ؛ در کنار بوی خوشی که از رستورانها و فست فودیها به سمتم میآمد ؛ داشت به کشتنم میداد . طبق آنچه دکتر گفته بود چند ماه بیشتر فرصت برای زندگی نداشتم و معدهام دچار یک سرطان پیشرفته شده بود که مدتها از آن بیخبر بودم . با خودم اندیشیدم دیگر چیزی برای از دست دادن ندارم . سینا که چند سال منتظر درخواست ازدواجش بودم ؛ اصلاً توجهی به من نداشت و آخر سر با دختر دیگری ازدواج کرده بود . زیباییم با وجود آن لاغری عجیب و غریب و حالا سرطانی که به جانم افتاده بود ؛ رو به زوال بود و شاید حتی تا چندوقت دیگر خودم هم رغبت نمیکردم نگاهی به چهرهی لاغر و رنجورم بیاندازم ! پس دیگر دلیلی برای نخوردن و رژیمگرفتن نداشتم . دلم میخواست در این روزهای پایانی عمر همهی آرزوهای شکم گرسنهام را برآورده کنم و بعد هم با خیال راحت به آغوش گور بروم . خندهام گرفته بود . اصلاً با این وزن سبک چه نیازی بود به چندنفر آدم که زیر تابوتم را بگیرند ؟ پسرهای دبستانی خاله مریم هم از پس بلند کردن جنازهی استخوانیم برمیآمدند ! اگر قرار بود اینطوری بدون گوشت و چربی به خاک سپرده شوم ؛ مورچهها هم سراغم نمیآمدند و بیخیال سفرهی خالی من میرفتند سراغ یک گور دیگر که بساط خورد و خوراکیش فراهم باشد ! بوی کباب تازه از روی آتش برداشته شده ؛ بدجور مشامم را قلقلک میداد و دلم را به قار و قور انداخته بود . بیهیچ فکر و نگرانی به اینکه ممکن بود از چه گوشتی تهیه شده باشد یا اصلاً نظافت در آن رستوران ساده و محقر رعایت میشد یا نه ، به دنبال بوی خوش وارد رستوران شدم . یک پرس چلوکباب زعفرانی با زرده و یک بطری نوشابهی خنک اولین وعدهی غذایی کاملی بود که بعد از مدتها میخوردم و خدا میداند چیزی از طعام بهشتی کم نداشت .
روزهای اول ، خوردن غذا برایم سخت بود و معدهام نمیتوانست چیزی را تحمل کند . اما کمکم زیر نگاه کنجکاو مادر و پدر که علت خوش خوراکیم را بعد از آن همه رژیم گرفتن نمیدانستند ؛ جبران گذشته را شروع کردم و تمام آنچه را که در چندسال گذشته از خودم دریغ کرده بودم ؛ نوش جان کردم . از کلهپاچه و آبگوشت چرب و پردنبه گرفته تا کیک شکلاتی و انواع فست فود که مزهی خیلی از آنها را فراموش کرده بودم .
یکیدوماهی به همین منوال گذشت و انگار منشی آقایدکتر دلش برایم تنگ شده باشد ؛ چپ و راست با گوشی همراهم تماس میگرفت . با خودم به این نتیجه رسیده بودم که حتماً میخواهد طبق دستورپزشک زمان جلسات شیمیدرمانی را با من هماهنگ کند ولی هیچ قصد و تصمیمی برای انجام این کار نداشتم و به همین جهت جواب هیچکدام از تماسهایش را نمیدادم . میخواستم به جای قیافهی زشت و سر عاری از مو با لپهای گلانداخته و وزن بالا به خاک سپرده شوم . اتفاقاً از روزی که به خودم گرسنگی نمیدادم و خوب غذا میخوردم ؛ درد معدهام کمتر شده بود و گذشته از اینها حال و هوای خانه را حسابی شاد کرده و باعث شده بودم مادر هر روز یکی از هنرهای آشپزیش را به نمایش بگذارد و پدر از اینکه تنها دخترش برخلاف گذشته پای تمام پرخوریهایش میشود ، خوشحال باشد !
از دیدن خودِ جدیدم در آیینه خوشم میآمد . در همان دو ماه ده کیلو وزن اضافه کرده و به روزهای قبل از دانشگاه بازگشته بودم . هنوز با وجود قد صد و هفتاد و سه سانتیام کمبود وزن داشتم ؛ اما برخلاف آن روزها که خیال میکردم لاغری بیش از حد آدم را زیباتر میکند از گونههای برآمده و چاق شدن صورتم رضایت داشتم . بعد از خوردن یک صبحانهی جانانه با والدینم به خواب رفته بودم که دوباره تلفنم شروع کرد به آهنگ خواندن ! باز هم منشی دکتر بود و لابد میخواست اعصابم را خرد کند . باید یکبار برای همیشه تماسش را پاسخ میدادم و کار را تمام میکردم . دستم رفت روی دکمهی سبز و تماس برقرار شد .
- الو
- سلام خانم مروت ، چندین بار باهاتون تماس گرفتم ولی پاسخگو نبودید . میخواستم بگم آزمایشگاه دو ماه پیش جواب اشتباهی برامون ارسال کرده . شما فقط زخم معده دارین ، نه سرطان ! خداروشکر سالمین . دکتر گفتن بهشون سربزنین تا براتون داروی مناسب تجویز کنن ! ... الو خانم مروت ... الو ...
انگار لال شده بودم . توان گفتن حتی یک کلمه نداشتم . اشک روی صورتم راه گرفته بود و باورم نمیشد قرار نیست بمیرم . باید همهچیز را به مادر میگفتم . تلفن را روی تختم رها کردم و بلند شدم . یکدفعه خودم را در آیینهی اتاق دیدم . با صورتی که در این دو ماه از زردی و بیحالی درآمده بود . لبخند روی لبم کش آمد ! باید یاد میگرفتم درست زندگی کنم .