مجلس بزم
حسنی احمدی
متوکل بر بالای مجلس نشسته بود و جام شراب را در دستانش نگاه می کرد جاسوسان به او گفته بودن که هادی قصد انقلاب دارد و او سربازانش را فرستاده بود تا خانه او را تفتیش کنند و خودش را هم به مجلس بزمش بیاوردند.
وقتی هادی وارد شد متوکل نگاه به سیمای نورانی‌اش کرد. در دلش شراره‌های خشم از این خاندان زبانه می‌کشید رو به سربازانش کرد و دستور داد تا علی‌بن‌محمد را در کنارش بنشانند. هادی غمگین و معذب در کنار متوکل نشست. متوکل نگاهی به جام مشروب کرد و بعد با خنده‌ای شیطانی شراب را به محمد‌بن‌علی تعارف کرد.
هادی روی از متوکل برگرداند و گفت: به خدا قسم كه هرگز شراب داخل خون و گوشت من نشده، مرا معاف بدار. متوکل جام را کنار کشید و گفت: پس شعر بخوان و با خواندن اشعار نغز و غزلیات آبدار محفل ما را رونق ده.
هادی پاسخ داد: من اهل شعر نیستم و كمتر، از اشعار گذشتگان حفظ دارم. متوکل بلند قهقه زد و گفت: چاره‌ای نداری و باید بخوانی.
علی‌بن‌محمد لحظه‌ای سکوت کرد و به این اشعار را بر زبان آورد.
«قله های بلند را برای خود منزلگاه كردند، و همواره مردان مسلح در اطراف آن‌ها بودند و آن‌ها را نگهبانی می‌كردند ولی هیچ یك از آن‌ها نتوانست جلو مرگ را بگیرد و آن‌ها را از گزند روزگار محفوظ بدارد.
آخرالامر از دامن آن قله‌های منیع و از داخل آن حصن‌های محكم و مستحكم به داخل گودال‌های قبر پایین كشیده شدند، و با چه بدبختی به آن گودال‌ها فرود آمدند.
در این حال منادی فریاد كرد و به آن‌ها بانگ زد كه: كجا رفت آن زینت‌ها و آن تاج‌ها و هیمنه‌ها و شكوه و جلال‌ها؟
كجا رفت آن چهره‌های پرورده نعمت‌ها كه همیشه از روی ناز و نخوت، در پس پرده‌های الوان، خود را از انظار مردم مخفی نگاه می‌داشت؟
قبر عاقبت آن‌ها را رسوا ساخت. آن چهره‌های نعمت‌پرورده عاقبه‌الامر جولانگاه كرم‌های زمین شد كه بر روی آن‌ها حركت می‌كنن.
زمان درازی دنیا را خوردند و آشامیدند و همه‌چیز را بلعیدند، ولی امروز همان‌ها كه خورنده همه‌چیزها بودند مأكول زمین و حشرات زمین واقع شده‌اند.»
مجلس با شنیدن این اشعار به هم ریخت متوکل خشمگین جام شرابش را بر زمین کوبید.
منبع: بحارالانوار، جلد 2، احوال امام‌هادی، صفحه 149