طوفان

فاطمه قهرمانی

این روز‌ها ساعت‌ها می‌ایستم جلوی کتابخانه و زل می‌زنم به تک تک آن‌ها. راستی تو هم مثل من خیره می‌شوی به کتاب‌ها؟ می‌شوی! خودم بار‌ها دیده‌ام جوری نگاهشان می‌کنی انگار مجنون به لیلی! چطور ممکن است کسی هم سن و سال تو انقدر عاشق کتاب باشد آن هم در دنیای تلگرام و اینستاگرام و هزار و یک شبکه به ظاهر اجتماعی؟ آخرین نفری که دیدم مثل تو غرق می‌شود در کتاب‌هایش آقاجون خدا بیامرز بود. البته دور از جان تو! بین خودمان بماند. حسودی‌ام می‌شود به کتاب‌ها! خوش به حالشان که گرمی نگاه عاشق تو را حس می‌کنند! خوش به حالشان که همیشه کنار تو هستند! یادت می‌آید اولین بار را که دیدمت؟ اصلا آنقدر مهم هستم که به یاد بیاوری اولین بار را؟ مطمئن نیستم! تولد مریم بود. مریم هم که جانش در می‌رفت برای رمان‌های عاشقانه. دیده بودم که به تازگی زیرزمینی که قبلا تولیدی لباس بود تبدیل شده به یک کتابفروشی. من آمدم فقط یک کادوی تولد بخرم. چه می‌‌دانستم این‌طور می‌شود. صدای آهنگ سنتی می‌آمد از همان آهنگ‌ها که حوصله آدم را سر می‌برد. از همان‌ها که بعد‌ها یار شب‌هایم شد. پشت میز چوبی نشسته بودی و کتاب می‌خواندی. مقالات شمس بود انگار. در حال و هوای دیگری بودی. ناگهان متوجه سنگینی نگاهم شدی و از جا برخاستی. راستی چرا نگاهم نمی‌کردی؟ چرا نگاهت خیره مانده بود روی جلد کتاب؟ گفتی: «سلام خوش آمدید» هول شدم. یادم رفت جواب سلامت را بدهم! فقط توانستم زیر لب بگویم: «ممنونم» پرسیدی: «چه کمکی از دستم برمیاد؟» وقتی فهمیدی چه می‌خواهم، آنقدر خوب درباره «کلارک» و عشق پر فراز و نشیبش گفتی آنقدر زیبا «غرور و تعصب» را به تصور کشیدی که خجالت کشیدم بگویم به دنبال یکی از همین رمان‌های عاشقانه ایرانیِ ساده آمده‌ام! سر آخر هم با چند جلد کتاب راهی خانه شدم. از همان روز بود که شدم مشتری پر و پا قرص کتابفروشی‌ات. باورت می‌شود که تمام پول توجیبی‌هایم می‌رفت برای خریدن کتاب؟ کتاب‌خوانی شده بودم برای خودم. هرچند به گرد پای تو هم نمی‌رسم! تمام عشقم این بود که آخر هفته بابا پول توجیبی‌ام را بدهد و من بیایم به میعادگاهی که انگار جزئی از این دنیا نبود. شلوغی‌های آن بیرون در آن راه نداشت. فقط صدای سه تار بود و کتاب و صد البته تو! زمان می‌ایستاد وقتی آنقدر شیوا برایم از دنیای کتاب‌ها می‌گفتی. کلمات آنقدر با طمأنینه از دهانت خارج می‌شدند انگار هیچ عجله‌ای برای جمله شدن ندارند! وقتی بانو خطابم می‌کردی در آسمان‌ها قدم می‌زدم. گفته بودم هیچکس تا به حال انقدر زیبا خطابم نکرده بود؟ راستش را بگو پی به راز دلم برده‌ بودی یا نه؟ آن هم وقتی مدام سراغ عشق را لابه‌لای مصرع‌ها و جملات از تو می‌گرفتم؟ این روز‌ها فکری مثل خوره افتاده به جانم. به نظرت چطور می‌شود اگر بیایم از تو بپرسم که کتابی هست که در آن دختری غرورش را کنار بگذارد و برای محبوبش از عشق بگوید؟ و من همان دخترم! اما نه چطور می‌شود؟ منِ به قول مامان خود‌خواه یکباره تو را بخواهم؟ و بگویم که می‌خواهم؟ درست نیست مگر نه؟ کاش بودی و می‌گفتی با آتشی که به پا کردی چه کنم؟ چند روزی است بست‌نشین خانه خاله فخری در مشهد شده‌ام بلکه خاموش شود این آتش اما چرا اینجا هم همه چیز رنگ و بوی تو را می‌دهد؟ سجاده ترمه عمو احمد من را یاد روزی می‌اندازد که گوشه کتاب‌فروشی روی سجاده ترمه‌ فیروزه‌ای رنگت نماز می‌خواندی. می‌دانی من به خدا هم حسودی‌ام می‌شود که تو انقدر عاشقانه می‌خوانی‌اش! دیروز در یکی از مغازه‌های اطراف حرم یک تابلو پیدا کردم شبیه تابلویی که بالای سرت نصب کرده‌ای. همان که رویش نوشته: مرغ باغ ملکوتم... آنقدر ذوق کردم که فاصله چندانی با گریه نداشتم. آخ اگر بدانی چه طوفانی به راه انداختی! دلم تنگ است. هم تنگ تو و هم تنگ کتابخانه نازنینم که پر است از یادگاری‌های تو. راستی به نظرت من کتاب‌ها را به خاطر تو دوست دارم یا تو را به خاطر کتاب‌ها؟ مسلما اولی! تو بگو چه کنم؟ بگو اگر برایت راز دلم را فاش کنم چه می‌شود؟ از چشمت می‌افتم نه؟ زشت است نه؟ می‌شکنم نه؟ این روز‌ها شهره شده‌ام. همه می‌دانند که اتفاقی افتاده اما نترس هیچکس ظنش به تو نمی‌رود. آخ اگر بدانی چه طوفانی به راه انداختی! طاقت نیاوردم و برگشتم. برگشتم تا برایت دل به دریا بزنم. دیگر نمی‌توانم تنهایی بسوزم. بگذار بگویم تا با هم بنشینیم به تماشای سوختنِ من! هر قدمی که به سمت کتاب‌فروشی‌ات برمی‌دارم انگار ساعت‌ها طول می‌کشد. اگر فکر کنی من دختر سبکی هستم چه؟ اگر متهم شوم به نداشتن غرور چه؟ اگر تو اولین نفری باشی که غرورم را می‌شکنی دیگر هیچکس نمی‌تواند بندش بزند. گفته باشم! اما نه نمی‌شود. نمی‌توانم. بیایم بگویم چه؟ چه فکری می‌کنی پیش خودت؟ باید برگردم. در توانم نیست. نه نمی‌توانم. ولی دیدنت که عیبی ندارد؟ آن هم بعد از دو هفته دوری؟ اگر خوب دقت کنی می‌توانی از تک‌تک تار و پودم عطر دلتنگی را استشمام ‌کنی اما چرا در کتابفروشی‌ات بسته است؟ پس تابلوی سر درِ مغازه‌ات کجاست؟ دلم بدجور به شور می‌افتد. وقتی آقا رضا فروشنده مغازه کناری‌ات می‌گوید که مادرت مریض است و تو مجبور شدی با عجله مغازه را تحویل بدهی و به شهرستان برگردی، یکپارچه بغض می‌شوم. ببین... همه جا رنگ غم می‌گیرد انگار. آخ اگر بدانی چه طوفانی به راه انداختی...