سی‎وهشتمین بطری وایتکس

فاطمه الیاسی

با نوک پنجه به قوطی خالی وایتکس ضربه می‎زنم و فکر می‎کنم مرد اینقدر وسواسی؟ لابد از وقتی آمده، شروع کرده به بشور و بساب. شاید اصلا به‎خاطر همین وسواسش هست که تا الآن عزب و یالقوز مانده.

در این بیست روزی که اینجا ساکن شده، این سی‎وهشتمین بطری است که خالی می‎کند و از همان تراس طبقه‎ دوم شوت می‎کند کنار سطل آشغال.

راستش اوایل برایم مهم نبود. با پا شوت می‎کردم کنار جدول و غر می‎زدم که همین آدم‎های بی‎فرهنگ همه جا را به گند کشیده‎اند اما تعدادشان که از هفت و هشت و... سیزده... گذشت، ماجرا برایم عجیب شد و رنگ‎وبوی راز گرفت.

البته به جز ظرف خالی وایتکس، قوطی کنسرو ماهی هم شوت می‎کند. نمی‎دانم این بشر در این بیست روز چیزی به جز کنسرو ماهی هم خورده؟ یکی نیست بگوید تو که ماشاالله یک پا کدبانویی برای خودت، چرا آشپزی نمی‎کنی و آن خندق بلا را از آت‎وآشغال پر می‎کنی؟ همین است دیگر. زن که نباشد، مرد هر چقدر هم سعی کند، نمی‎تواند جای خالی او را پر کند. اصلا برای همین بود که آن روز آن کار احمقانه را کردم. از صبح شروع کردم به آشپزی کردن و تا می‎توانستم، سنگ‎تمام گذاشتم.

قورمه سبزی که جا افتاد و روغن سیاه روی آن جمع شد، یک کاسه پر کردم و با مخلفات چیدم توی سینی. چادر نماز گل‌گلی مادر را سر کردم و مثل دختر‎بچه‎های تازه به بلوغ رسیده سرخ و سفید شدم و غذا را برایش بردم.

پشت در ایستاده بودم که قیژی صدا داد و باز شد. مژه‎های بلند فر نخورده و نگاه خسته‎اش دل آدم را ریش می‎کرد. سینی را مقابلش گرفتم و با تته‎پته گفتم:

ـ برا شما پختم.

کمی این‎پا آن‎پا کرد، بعد دست دراز کرد تا سینی را بگیرد. دست‎هایش سرخ و پر از تاول بود. ابروهایم که در هم گره خورد و نگاهم به دستش افتاد، سراسیمه دستش را پس کشید و محکم در را بست.

قصدم ناراحت کردنش نبود اما مثل اینکه ناراحت شده بود. چندباری تا داروخانه رفتم و خواستم برایش پماد بگیرم اما پشیمان شدم و برگشتم. خجالت می‎کشیدم دوباره به در خانه‎اش بروم و با در بسته مواجه شوم اما دورادور حواسم به او بود.

امروز سه روزی می‎شود که از خانه بیرون نیامده. دلم شور می‎زند. نمی‎دانم چرا اما جور دیگری دلشوره‎اش را دارم. جور دیگری برایم مهم شده و این حس دست خودم نیست.

احمد داشت توی محوطه با بچه‎ها فوتبال بازی می‎کرد که صدایش کردم. بیش از این تاب بی‎خبری را ندارم. احمد بازی را رها می‎کند و غرغرکنان می‎آید. شله‎زردی که از بیرون خریده بودم را می‎ریزم توی کاسه و می‎دهم دست احمد.

ـ اینو ببر بده به اون آقا و زود برگرد.

در خانه را نشانش می‎دهم و از دور به تماشا می‎ایستم. احمد چندبار که در می‎زند و کسی در را باز نمی‎کند، خسته می‎شود و می‎رود سراغ بازی‎اش. دوباره من می‎مانم و دلشوره. تصویر دست‎های تاول‎زده‎اش از جلوی چشم‎هایم کنار نمی‎رود. می‎ترسم بلایی سرش آمده باشد. موبایل را از جیب مانتوی قهوه‎ای‎ام بیرون می‎کشم و زنگ می‎زنم به پلیس. نمی‎دانم نیم ساعت می‎گذرد یا بیشتر که سروکله‎شان پیدا می‎شود. باعجله خودم را بهشان می‎رسانم و با استرسی که در صدایم موج می‎زند، می‎گویم:

ـ اینجا... بیاید اینجا...

و دوان دوان به سمت واحد او می‎روم و آن‎ها را پشت سرم می‎کشانم. سربازی با قد کوتاه و جثه‎ ریز چندباری زنگ در را فشار می‎دهد. وقتی کسی در را باز نمی‎کند، با لگد ضربه‎ محکمی به آن می‎زند. در چوبی پوسیده لق می‎خورد و از جا کنده می‎شود.

می‎خواهم وارد خانه شوم اما مانعم می‎شوند. پشت در به انتظار می‎نشینم و گوشه‏ ناخنم را با حرص می‎جوم. چند دقیقه‎ای که می‎گذرد، سرباز از خانه بیرون می‎آید، عاقل اندر سفیه نگاهم می‎کند و می‎گوید:

ـ خانم اینجا که کسی نیست.

و به سمت مرد دیگری که روی شانه‎هایش دو ستاره‎ تو پر خودنمایی می‎کند، می‎رود. دلم هری می‎ریزد و زیر پایم خالی می‎شود. به دیوار تکیه می‎دهم و آرام سر می‎خورم روی زمین.

بی‎هدف بلند می‏شوم و پاهای بی‎جانم به سمت خانه کشیده می‎شود. روی مبل ولو می‎شوم. احمد بازی‎اش را تمام کرده و به خانه آمده. تلویزیون را روشن می‎کند و صدایش را تا آخر باز می‎کند. صدایش روی اعصابم می‎رود و داد می‎زنم:

ـ کم کن اون لعنتی رو...

احمد مثل اینکه جن دیده باشد، به من زل می‎زند و داد می‎زند:

ـ مامان... ببین این بی‎ادب رو!

بی‎توجه به غرغرهای مادر دوباره روی مبل ولو می‎شوم و دستم را روی چشم‎هایم می‎گذارم. کاش حداقل شماره تماسی از او داشتم و می‎توانستم با او حرف بزنم. صدای تلویزیون مثل مته مغزم را سوراخ می‎کند و گوینده با صدای تیز و نازکی می‎گوید:

ـ قاتل با فشار انگشت به گردن طعمه او را خفه کرده و به قتل رسانده.

دستم را از روی صورتم برمی‌دارم، نیم‎خیز می‎شوم و از گوشه چشم به تلویزیون نگاه می‎کنم.

ـ از سه روز پیش همکاران ما به دنبال قاتل هستند و متأسفانه هنوز نشانی از او به دست نیاورده‎اند. گویا قاتل برای از بین بردن اثر انگشت خود از ماده‎ شیمیایی استفاده کرده و همین امر ما را...

سرم گیج می‎رود و صداها توی سرم قاطی می‎شوند. کلمات «سه» و «قاتل» و «ماده‎ شیمیایی» توی سرم دور می‎گیرند و مثل فرفره شروع می‎کنند به چرخیدن. تصویر دست‎های تاول‎زده و قوطی خالی وایتکس از جلوی چشم‏های خیسم کنار نمی‎رود. از حدسی که مثل کودکی سمج دست می‎اندازد و خودش را از دیواره‎ مغزم بالا می‎کشد، حالم بد می‎شود. چشم‎هایم سیاهی می‎رود و می‎افتم.