عالم بیخبرانم آرزوست

م. سرایی‌فر

از روزی که خانه را فروختیم و قیمت ملک ناگهان سر به فلک کشید، حس ناامنی و ترس وجودم را گرفت. هر روز که مورد جدیدی بهمان معرفی می‌شد متوجه می‌شدیم دوباره قیمت بالاتر رفته، درست مثل تب بیماری که لحظه به لحظه بالاتر می‌رود و ما همچنان دربدر دنبال خانه‌ایم. هر بار که سایت دیوار را باز می‌کردم از دیدن قیمت‌ها ضربان قلبم بالاتر می‌رفت. زنگ می‌زدم به همسرم. او هم خیلی آرام و بی‌دغدغه می‌گفت: درست میشه. فکرشو نکن.

می‌گفت : بالأخره یه جا پیدا می‌کنیم. هنوز 20 روز وقت داریم.

این حرف‌ها اضطراب مرا بیشتر می‌کرد. خانه را فروخته بودیم، جایی پیدا نکرده بودیم و قیمت‌ها همین‌طور بالاتر و بالاتر می‌رفت. اقوام و فامیل هم وقت و بی‌وقت زنگ می‌زدند که:

ـ بالأخره خونه پیدا کردید.

ـ نه هنوز.

ـ بجنبید. داره گرون میشه.

این حرف‌ها نگرانترم می‌کرد.

ـ بیایید سمت ما. اینجا ارزون‌تره.

ـ ولی اونجا بیرون شهره. یک ساعت راهه.

هر روز املاکی‌ها زنگ می‌زدند و قیمت‌های گران‌تر از روز قبل را بهم گوشزد می‌کردند و مرتب می‌گفتند:

ـ خانم، تو رو خدا زودتر خرید کنید. داره گرون میشه.

سرم پر بود از این حرف‌ها:

«داره گرون میشه. داره گرون‌تر میشه. یه تومن رفت روش. دوتومن رفت روش. مالک دیگه نمی‌فروشه. نیست. کسی نمی‌فروشه. قراره گرون‌تر بشه.»

تمام سرم پر از فکر بود. خواب می‌دیدم وسط کوچه نشسته‌ام بین وسایل خانه. می‌دیدم ماشین‌ها از روی بشقاب‌هام رد می‌شوند و بشقاب‌های عزیزم خرد می‌شوند. می‌دیدم تخت بچه‌ام را پشت وانت گذاشته‌اند و می‌برند و من با دمپایی دنبال وانت می‌دوم و داد می‌زنم ما هنوز خونه پیدا نکرده‌ایم. کجا می‌برید. می‌دیدم خانه‌ای نشانم داده‌اند که فقط یک دیوار با یک در ورودی دارد. نه ساختمانی در کار است و نه هیچ آدمی آن دور و بر. نشانم دادند و گفتند با پول شما فقط همین را می‌توان خرید.

کابوس‌ها رهایم نمی‌کرد. از خواب که می‌پریدم دیگر خوابم نمی‌برد. توی خانه راه می‌رفتم و با هر قدم یادم می‌افتاد که این خانه دیگر مال ما نیست. یعنی ماه بعد کجا باید می‌خوابیدیم.

اضطراب زیاد و دائمی باعث شد فشار خونم بالا برود. نیمه‌های شب بود که احساس کردم گوش‌هایم سوت می‌کشد و قلبم از شدت ضربان الان است که از سینه‌ام بیرون بزند. دست و پایم یخ بود و قدرت حرف زدن نداشتم. بقیه شب را توی اورژانس بیمارستان به کمک آمپول آرامبخش خوابیدم. دکتر گفت که نباید خودم را دچار ترس و اضطراب کنم. گفت باید «سیب‌زمینی پشندی» باشم وگرنه عواقب ناگواری در انتظارم خواهد بود.

همسرم تلفن همراهم را کلا قطع کرد تا با هیچ املاک و هیچ اخباری در ارتباط نباشم. قول داد خودش تا یک هفته تکلیف خانه را مشخص کند. گفت فقط برنامه‌های طنز مثل خندوانه و ورزش و شبکه نسیم ببینم. جواب تلفن اقوام را ندهم، هیچ خبری درباره مسکن را دنبال نکنم و کلا از فکر خانه بیایم بیرون. فقط با خریدهای جزیی سرم را گرم کنم.

بعد از یک خواب طولانی که نتیجه آرامبخش‌های روز قبل بود با کله گیج و منگ از خواب بلند شدم. دخترکم «آرزو» برای اینکه مرا بیدار نکند گوشه‌ای نشسته بود و با تبلت بازی می‌کرد. بدو بدو جلو آمد و صبح‌بخیر گفت و با احتیاط بغلم کرد. صبحانه خوردیم. آرزو گفت:

ـ مامان، من اصلا درباره خونه با تو حرف نمی‌زنم.

قیافه فاتحانه معصومش مرا به خنده انداخت.

ـ لابد بابا گفته.

به خنده‌ام مشکوک شد و چیزی نگفت. فقط لبخند زد. فهمید سوتی داده است.

تلویزیون داشت سریال نشان می‌داد. ماجرای دختر جاه‌طلبی که به هر قیمتی می‌خواست صاحب خانه‌ای بزرگ شود. به نامزدش دروغ می‌گفت، از پدر و مادرش قرض‌های کلان می‌خواست، به صاحب املاک پیشنهاد رشوه می‌داد تا ملک مورد نظر او را به ثمن بخس از چنگ مالک درآورد.

از دیدن این همه دوز و کلک و ناراستی حالم بدتر شد. کانال را عوض کردم. این شبکه درباره ارزیابی قیمت نفت و طلا و تأثیر آن بر روی نرخ خودرو صحبت می‌کرد. از شنیدن قیمت و محاسبه سود و زیان معاملات حس خوبی نداشتم. بحث که به قیمت مسکن رسید کانال را دوباره عوض کردم. این یکی داشت مشاجره بین زن و شوهر را در پله‌های دادگاه نشان می‌داد. تلویزیون را خاموش کردم.

دوباره آن حس اضطراب داشت سراغم می‌آمد. باید فکرم را به چیز دیگری مشغول می‌کردم. باید از خانه می‌رفتم بیرون. لباس‌هایم را پوشیدم و به تره‌بار رفتم. بدون اینکه لازم داشته باشم مقداری حبوبات و ماکارونی خریدم. خیلی وقت بود خودم خرید نکرده بودم. از شنیدن قیمت تعجب کردم. فروشنده گفت:

ـ خانم اصلا از دنیا خبر ندارید انگار. همه چی گرونه. می‌دونید قیمت خونه چند شده. برادرم خونه‌شو فروخت الان دربدر دنبال خونه می‌گرده.

از شنیدن این داستان رنگ از رویم پرید. پول اجناس را دادم و آمدم بیرون. دوباره یاد داستان افتادم. به خانه برگشتم خریدها را گذاشتم و همراه با آرزو دوباره زدم بیرون. باید جایی می‌رفتم که خبری از اخبار ملکی نباشد. به خرازی رفتم. خانم فروشنده همین‌طور که داشت جعبه قرقره‌ها را برایم می‌آورد تا انتخاب کنم با خانم دیگری که روی صندلی کنار مغازه نشسته بود، صحبت می‌کرد:

ـ خونه چندی می‌خواد بخره.

ـ هر چی ارزون‌تر بهتر.

ـ پولش می‌رسه؟

ـ باید اوراق بخره.

بدون اینکه خرید کنم از مغازه زدم بیرون. آرزو قنادی آن طرف خیابان را نشان داد و شیرینی خامه‌ای تیتابی خواست. بهتر از برگشتن به خانه بود. به قنادی رفتیم. شیرینی مورد علاقه دخترم را سفارش دادم. سر صندوق که رفتم چشمم به کیک داخل یخچال افتاد. رویش نوشته بود: «منزل نو مبارک»

چشم‌هایم را بستم و کارت بانکی را به صندوق‌دار دادم. صندوقدار رمز کارت را پرسید و کارت را به آرزو داد. شاید خیال کرده بود قادر به دیدن نیستم. آرزو با تعجب نگاهم می‌کرد:

ـ مامان چرا چشماتو بستی.

ای کاش می‌شد گوش‌هایم را هم می‌بستم. چرا این اخبار ولم نمی‌کرد.

به خانه برگشتم. توی راه آرزو پرسید:

ـ مامان چرا اینقدر عجله داری؟

ـ غذام رو گازه عزیزم.

ـ ولی تو که هنوز غذا درست نکردی.

به خانه برگشتم. انگار اخبار خانه همین‌طور داشت تعقیبم می‌کرد. چطور می‌توانستم از شر این فکر خلاص شوم. دکتر گفته بود اصلا به هیچ چیز فکر نکنم ولی مگر می‌شد.

تلفن زنگ خورد. همسرم بود:

ـ چطوری؟ حالت بهتره؟

از حالت حرف زدن و لحن صدایم فهمید که زیاد خوب نیستم.

ـ مگه نگفتم به چیزی فکر نکن. هر چقدر به چیزی که دوست نداری فکر کنی اخبار بدتری به گوشت می‌رسه. من الان با چند تا مشاور صحبت کردم. اصلا از این خبرها نیست که نتونیم خونه بخریم. چند تا معرفی کرده‌اند. امروز میرم ببینم. اگه خوب بود میام با هم بریم ببینیم.

ـ می‌خوای گولم بزنی. گرون شده. ما دیگه نمی‌تونیم خونه بخریم.

ـ اگه فکر کنی نمی‌تونیم پس نمی‌تونیم. اگه فکر کنی میشه، میشه. تو فقط افکارتو درست کن و باور کن که یه خونه عالی می‌خریم.

ـ با کدوم پول؟ چجوری؟

ـ اونشو خدا می‌دونه. تو از خدا بخواه‌. اون خودش می‌دونه چجوری.

تلفن را قطع کردم. کنار آرزو نشستم. داشت بازی آشپزی می‌کرد. کیک تولد درست کرد. از من خواست رنگ‌هایش را انتخاب کنم. بازی جالبی بود. هر جور می‌خواستیم می‌توانستیم کیک را تزیین کنیم و بزرگ و کوچک کنیم. تزیینات و رنگ‌ها همه با یک کلیک عوض می‌شد. هیچ هزینه و زحمتی نداشت. تمام که شد کلی از نگاه کردن بهش لذت بردیم و شعر خواندیم. بعد یک صفحه دیگر باز کرد که مربوط به چیدمان خانه بود. همه جور لوازم و اثاث در اختیارمان بود. آرزو پرده‌ها و تخت را انتخاب کرد و از من خواست فرش و تابلو و آویز و بقیه چیزها را انتخاب کنم. بازی جالبی بود. خانه را به همان شکل که خودمان دوست داشتیم تزیین کردیم. پنجره‌هایش را از بیرون سفید، نرده‌ها را استیل و دیوارها را نارنجی و قهوه‌ای انتخاب کردیم. و جلوی خانه کلی گل و درختچه‌های کوچک کاشتیم. به نظرم بازی جالبی بود. حس خوبی به من داد. آرزو گفت:

ـ مامان میشه تو خونه بعدی تختم پرنسسی باشه.

و روی صفحه تبلت تخت سفید با روتختی و تور صورتی و کمد هماهنگ با تخت را نشانم داد. قیافه ملتمسانه امیدوارش ناگهان مرا به خود آورد:

ـ این بچه با این قد و قواره‌اش می‌داند تختی که نشانم می‌دهد هر طور شده برایش می‌خرم. پس چطور من نمی‌توانم باور کنم که خدا آن چیزی را که می‌خواهم به من می دهد. این چه وضع بندگی است.

در آغوش فشردمش و گفتم:

ـ معلومه که می‌خرم عزیزم. عین همین تخت و همین روتختی.

تلفن زنگ خورد.

ـ یه نگاه به موبایلت بنداز. عکس‌های یه خونه است ببین اگه دوست داری بعدازظهر بیام بریم ببینیم.

گوشی را برداشتم. عکس‌ها را دیدم. خانه ای بود با پنجره‌های سفید و نمای نارنجی و قهوه‌ای.

«یعنی به همین زودی خدا نقاشی‌ام را دیده بود!» اشک درچشمانم جمع شد. باید بابت این همه ناامیدی ازدرگاه خدا معذرت می‌خواستم. دیگر از قیمت و شدن و نشدن نباید می‌پرسیدم. زیر عکس‌ها نوشتم:

ـ همین خوبه. بگیریم.

همسرم شکلک خوشحالی برایم فرستاد و نوشت:

ـ ساعت 6 آماده باش بریم ببینیم. قیمتش خوبه. نگران نباش.

هنوز نمی‌توانستم باور کنم به همین سادگی و به همین زودی خدا خواسته‌ام را دریافت کرده و اجابت کرده است. رفتم توی بالکن تا لباس‌هایی را که سه روز پیش خشک شده بود و هنوز جمع نکرده بودم جمع کنم. از آن بالا چشمم به کامیونی افتاد که جلوی در همسایه روبرویی مشغول حمل اثاث بود.