سخنان فصیح
حسنی احمدی
مرد فقیر هیچ چاره‌ای در مقابل خود نمی‌دید مگر اینکه به سراغ حسن‌بن‌علی برود. مرد در محضر فرزند حبیبم محمد نشت و از او تقاضای کمک کرد. حسن‌بن‌علی رو به مرد فقیر کرد و گفت: اینک پولی به همراه ندارم. مرد فقیر غمگین شد. حسن‌بن‌علی که دوست نداشت مرد فقیر را بدون اینکه کمکی به او کرده باشد مرخص کند به مرد گفت: آیا حاضری کاری به تو بگویم تا به مقصودت برسی؟
بارقه‌های امید در دل مرد شکل گرفت. پرسید: چه کاری؟
حسن‌بن‌علی رو به مرد فقیر کرد و گفت: امروز دختر خلیفه از دنیا رفته است و خلیفه عزادار است ولی هنوز کسی به او تسلیت نگفته است و نزد خلبفه برو و سخنانی را که به تو یاد می‌دهم برای تسلیت به او بگو. مرد فقیر که با تعجب به لبان حسن چشم دوخته بود گفت: چه باید بگویم؟
حسن‌بن‌علی گفت: نزد خلیفه که رسیدی بگو: «الحمد لله الذی سترها بجلوسک علی قبرها و لا هتکها بجلوسها علی قبرک». (سپاس خدایی که او را پنهان کرد (در زیر خاک) با نشستن تو بر سر قبر او، و او مورد هتک حرمت دیگران واقع نشد به واسطه ی نشستن او بر سر قبر تو (یعنی اگر تو زودتر از او می‌مردی، او بی‌سرپناه می‌شد.»
مرد راهی شد و خودش را به خلیفه رساند و جملاتی را که حسن‌بن‌علی به او آموخته بود بیان کرد. حرف‌های مرد فقیر اثر عجیبی روی خلیفه گذاشت و دستور داد تا او پاداش دهند. سپس از او پرسید: آیا این سخنان از خود تو بود؟ مرد پاسخ داد: نه، حسن‌بن‌علی آن ها را به من آموخت. خلیفه لبخندی زد و گفت: راست می‌گویی او منبع سخنان فصیح است.
مرد فقیر پاداشش را دریافت کرد و در دلش شادمان شد او می‌دانست حسن‌بن‌علی او را دست خالی راهی نحواهد کرد.
منبع: حیاه الامام‌الحسن، جلد 1، صفحه 302.