چرخ گردون

مرضیه ولی‌حصاری

محمود در را به هم کوبید. خون خونش را می‌خورد. پا تند کرده، خسته شده بود انقدر گفته بود که سهم الارثش را می‌خواهد اما مادرش گوشش بدهکار نبود. به هر زبانی گفته بود کوتاه نیامده بود. مادرش می‌گفت تا من زنده‌ام صبر کن ولی محمود الان پول خانه را لازم داشت. از اینکه سر مادرش داد کشیده بود و در را محکم کوبیده بود ناراحت بود ولی چاره‌ای نداشت. فکر و خیال جوری ذهنش را درگیر کرده بود که نه تاکسی نارنجی را دید و نه صدای بوق‌های ممتدش را شنید، وقتی روی زمین ولو شد حس کرد تمام بدنش تیر می‌کشد. راننده تاکسی با دست بر سرش کوبید و از ماشین پیاده شد. بدبخت شده بود. کنار بدن درهم پیچیده محمود نشست و صدایش کرد:

ـ آقا حالتون خوبه؟

محبوبه که ترسیده بود بچه را محکم‌تر در بغل گرفت. سرک کشید تا ببیند چه اتفاقی افتاده وقتی صدای ناله‌های محمود را شنید، نفس راحتی کشید. راننده تاکسی برگشت و سوار ماشین شد. رو به محبوبه کرد و گفت:

ـ بدبخت شدم. شما هم پیاده شو برو سوار به ماشین دیگه شو. من باید این یاور رو ببرم بیمارستان. ای خدا هر چی سنگه مال پای لنگه.

راننده همان‌طور که ماشین را کناری پارک می‌کرد با خودش فکر کرد کاش دست پسر بچه را رد نکرده بود و دستمالی خریده بود. خسته بود وگرنه با بچه بد رفتاری نمی‌کرد، حتما آه کشید که این‌طور بدبخت شده بود.

محبوبه از ماشین پیاده شد و به راه افتاد. سعید را روی شانه‌اش انداخت و هن‌هن‌کنان چند کوچه بالاتر کنار خیابان ایستاد تا شاید ماشینی سوارش کند. گرمای هوای آزار دهنده شده بود. یادش که می‌افتاد به دروغ از مادر شوهر پیرش پول گرفته از خودش بدش می‌آمد. می خواست برای عروسی سیما کم نیاورد. رسول هم که پولی در بساط نداشت. مجبور شده بود دروغ بگوید که صاحبخانه جوابشان کرده. عرق از سر و صورتش راه افتاده بود که پیکان قراضه‌ای جلوی پایش ایستاد، دودل بود که سوار شود یا نه ولی گرما کار خودش را کرد و بالأخره سوار شد. سعید را روی پاهایش نشاند. راننده با آن سیبیل‌های از بنا گوش در رفته هر از چند گاهی نگاهش می‌کرد. وحشتی عجیب در دل محبوبه افتاده بود که مرد پایش را روی گاز گذاشت و به سرعت به کوچه‌ای خلوت پیچید. محبوبه شروع کرد به داد و بیدا ولی مرد راننده با آرامش چاقویش را به سمت سعید نشانه گرفت و گفت:

ـ خفه شو. حالا کیفت بنداز جلو تا بچه‌ات رو خط‌خطی نکردم!

محبوبه از ترس زبانش بند آمده بود. کیف را پرت کرد روی صندلی جلو. رانند به سرعت ماشین را نگه داشت و با تهدید چاقو محبوبه را پیاده کرد و پایش را روی گاز گذاشت و فرار کرد. محبوبه گریان روی جدول نشست. پول‌هایی که از مادرشوهرش گرفته بود و حتی مویایلش را دزد برده بود.

اسد دست برد و محتویات کیف را بیرون ریخت با دیدن پول‌ها لبخند مشمئزکننده روی لبهایش نقش بست. با این پول‌ها می‌توانست دو سه هفته‌ای مواد بخرد. پول‌ها را برداشت و کیف و ماشین دزدی را همان‌طور رها کرد و راه افتاد. باید خودش را می‌ساخت. تا خانه سیروس پشمک راه زیادی نبود. باردیگر پول‌ها را لمس کرد تا از بودنشان مطمئن شود. در زد. یکی از نوچه‌های سیروس در را باز کرد و با دیدن اسد نیشش تا بناگوش باز شد.

ـ به‌به راه گم کردی! چطوری جرأت کردی این‌ورا پیدات شه؟! آقا سیروس به بچه‌ها گفته هر جا دیدنت گوشتُ ببرن بذارن کف دستت!

اسد با همه توانی که داشت نوچه را کنار زد.

ـ برو بابا نفله، همه بدهی‌مو امروز صاف می‌کنم.

اسد سرش را پایین انداخت و به اتاق سیروس رفت. سیروس که سر بساط نشسته بود با دیدن اسد بلند شو و یقه‌اش را گرفت.

ـ با پای خودت اومدی کشتارگاه؟!

ـ صبر کن آقا سیروس امروز بدیهی‌مو صاف می‌کنم. ببین!

اسد دستش را برد و پول‌هایش را بیرون آورد. سیروس پول‌ها را از اسد گرفت و با خنده‌ای بلند رو به نوچه‌هایش کرد...

ـ آقا را بسازید.

اسد با موادی که فکر می‌کرد با آن خودش را می‌سازد از خانه بیرون رفت. سیروس روی مبلی بزرگ ولو شده بود و چایی می‌خورد. یکی از نوچه‌ها گفت. با یک پوک از مواد غزل خداحافظی می‌خونه.

سیروس لبخند کثیفی زد و گفت:

ـ حقشه مردک آدم‌فروش. فکر کرده من نمی‌دونم کی بچه‌ها رو به پلیس لو داده.

هنوز سرمست انتقامی بود که در باز شد و منصور وارد شد.

ـ آقا سیروس خانمتون زنگ زد گفت حال بچه به هم خورد، زودتر برید بیمارستان.

قلب سیروس انگار از حرکت ایستاده بود. باورش نمی‌شد حال مرجان بهتر شده بود چه اتفاقی افتاده بود که باز...

حس می‌کرد پاهایش تعادل ندارد. افتان خیزان تلاش می‌کرد تا خودش را به اتاق دخترش برساند. همان‌طور که می‌رفت تنه به پیرزنی فرتوت زد، رو برگرداند اما زبانش باز نشد که عذرخواهی کند. پیر‌زن شانه‌اش را گرفت و زیر لب گفت:

ـ خیر نبینی.

عصازنان چند قدم دیگر رفت که راننده تاکسی خودش را به او رساند.

ـ مادر باور کنید خودش پرید جلوی ماشین.

ـ کجاست الان؟

ـ تو اون اتاق، حالش خوبه فقط پاش شکسته.

به سمت اتاق رفت. طاقت نداشت جگر گوشه‌اش را روی تخت بیمارستان ببیند. در را باز کرد، محمود از درد ناله می‌کرد. چشمش که به مادرش افتاد خجالت کشید. پیر‌زن نزدیک‌تر رفت. دستش را روی دست محمود گذاشت. حرفی برای گفتن نداشت. این چرخ گردون بود که حالا او را در این نقطه قرار داده بود. حقش بود خودش هم روزی دل مادرش را شکسته بود.