عشق در دو نگاه

زینب یاری

فرخنده عاشق شده بود و این برای او در سن 17 سالگی، چیزی عجیب و خارق‌العاده بود. یک عشق رؤیایی مثل آن چیزهایی که توی کتاب‌های شعر و فیلم‌های عاشقانه خوانده و دیده بود، عشقی که می‌شد از آن با افتخار حرف زد، عشقی که می‌شد جایش داد توی کتاب‌ها.

یک روز گرم تابستانی بود که فرخنده او را دید. تا به آن روز بارها و بارها او را دیده بود اما آن‌ روز و آن لحظه با تمام روزهای قبل فرق می‌کرد. نفهمید چطور شد که شروع شد ولی وقتی به خودش آمد ساعت‌ها بود که مقابل آینه به خودش خیره مانده بود. به جوش‌های سر سیاه و سر سفیدی که جا به جا، جا خوش کرده بودند توی صورتش. او یک جورهایی برایش با بقیه فرق می‌کرد. جواد پسر همسایه دیوار به دیوارشان بود. ده سالی از او بزرگتر بود اما برای فرخنده اهمیتی نداشت. همین مهم بود که او را دوست داشت. برایش عجیب بود و تازگی داشت که کسی را تا به این اندازه دوست داشته باشد دوست داشتنی که برایش با دوست داشتن پدر و مادرش فرق می‌کرد. جواد هم نگاهش می‌کرد و به او لبخند می‌زد و این یعنی او هم از فرخنده خوشش می‌آید.

وقتی نسیمه خانم مادر جواد مهمان خانه‌شان می‌شد فرخنده از یک دختر نازپروده بی‌دست و پا تبدیل می‌شد به یک دختر فرز و چالاک. دلش می‌خواست وقتی خواست عروسی برای پسرش انتخاب کند، فرخنده باشد. به‌خاطر همین هیچ دوست نداشت که بی‌دست و پا به نظر برسد یا تنبل و بداخلاق.

کمی کارهایش عجیب شده بود، زمانی در غم فرو می‌رفت و بعضی وقت‌ها شاد بود و سرخوش. مادرش تعجب می‌کرد اما به روی خودش نمی‌آورد. فرخنده دلش می‌خواست با کسی درباره این احساس خوب حرف بزند. به کسی بگوید چقدر احساس خوشبختی می‌کند وقتی جواد را خیلی اتفاقی توی کوچه یا پشت ماشینش می‌بیند که دارد او را نگاه می‌کند. دوست داشت می‌توانست با او حرف بزند ولی پدر و مادرش او را این‌طور بار نیاورده بودند که بخواهد با یک پسر غریبه حرف بزند، آن هم دور از چشم آن‌ها. دلش می‌رفت وقتی دست و پا شکسته سلامی به جواد می‌داد و رد می‌شد. آخر یک روز دلش را به دریا زد تا رازش را به مادرش بگوید.

ـ چی؟ بچه شدی یا خودتو به بچگی زدی؟ اون از تو ده سال بزرگتره.

ـ خب بزرگ باشه عمه سوری و شوهرش هم 15 سال با هم اختلاف سنی دارن.

ـ چه غلطا؟... دیگه نشنوم این حرفو بزنی‌ها، می‌دونی اگر به گوش بابات برسه عصبانی میشه؟ می‌خوای آبرومونو ببری؟

اولین شکست ولی به این راحتی نمی‌شد از قلب فرخنده عشق را بیرون کرد. او آن‌قدر برای خودش رؤیا بافته بود که به این راحتی‌ها نمی‌توانست از آن‌ها خلاص شود. قلب نوجوان دخترانه‌اش به او می‌گفت که باید کاری بکند.

ـ یکی از همین روزا به خودش میگم اون حرف منو می‌فهمه، منو دوست داره، تازه کلی هم ذوق می‌کنه. مادر و پدرم هم رضایت ندن حاضرم برای این‌که به جواد برسم هرکاری بکنم. غذا نمی‌خورم، وقتی ببینن دارم می‌میرم راضی میشن.

***

نسیمه خانم گفت:

ـ سلام فرخنده خانم، خوبی عزیزم؟ بفرما این شیرینی رو بده به مادرت بگو بالأخره دختره جواب بله رو داد.

دختره جواب بله رو داد، برای فرخنده قابل فهم نبود.

ـ عروس گرفتم، جوادمو داماد کردم.

روزها فرخنده گریه کرد و از نسیمه خانم بدش آمد. تمام شعرهایی که برای جواد نوشته بود را پاره کرد و آتش زد و هیچ‌وقت دیگر به او سلام نکرد.

**

فرخنده ماه‌های آخرش بود. با این‌که برای سومین بار بود می‌خواست مادر شود اما هنوز هم مثل اولین بار می‌ترسید. خودش هم نمی‌دانست از چه، اما می‌ترسید. شاید از مخارجی که بعد از این روی دوش شوهرش بیشتر سنگینی می‌کرد اما منصور عاشق بچه بود و اگر به او بود، دلش می‌خواست به جای تابلو هم بچه به دیوار بکوبد. شب‌ها بعد از اینکه شوهرش را بیدار می‌کرد تا برود و سرجایش بخوابد، زیر نور کم رمق چراغ خواب کار خودش را شروع می‌کرد به حساب و کتاب‌ دخل و خرج‌‌شان. او حالا سی سالش بود. مادر دو بچه و یکی دیگر هم که قرار بود چند وقت دیگر اضافه شود. باید به آینده بچه‌ها فکر می‌کرد، به فردای مهری و آرزوهای فرشاد، به اینکه سقفی بالای سرشان داشته باشند. کابوس زندگی‌اش شده بود که پیر شوند و خانه‌ای برای خودشان نداشته باشند.

***

اول ماه بود و منصور تازه حقوق گرفته بود. فرخنده نمی‌دانست چرا دوست داشت پول‌ها را نقد ببیند. با اینکه حقوق هر ماهه شوهرش را می‌دانست اما دوست داشت هربار که آن را می‌گیرد، بشمرد. تا آخرین تومان و ریالش و برای خودش خیال‌بافی کند. یکی از لحظه‌هایی بود که حسابی خوشحالش می‌کرد. لیست مخارج را در می‌آورد و تمام زورش را می‌زد تا چیزی ته حساب بماند برای پس‌انداز. ماهایی که چیزی می‌ماند سرخوش بود و ماهایی که دخل و خرج با هم یکی بود، کمی بد خلق می‌شد و بهانه‌گیر.

کار هر شبش شده بود. استکان چای را سر می‌کشید، توی فکر فرو می‌رفت، به آرزوهایش سر می‌زد، به آینده بچه‌ها، به رنگ و روی شوهرش که کمی پریده به نظر می‌رسید، به مهین خانم که از دست دخترش خون گریه می‌کرد.

ـ نمی‌دونی که فرخنده جون پاشو کرده توی یک کفش که الا و بلا این پسره رو می‌خوام چون چی؟ دوسش دارم. حالا پسره هم نه خونه‌ای نه کاری... فقط چی؟ دوستش داره...

این جمله را با حرص چندبار پشت سر هم تکرار می‌کرد.

ـ آخه بگو تو دختر شونزده، هفده ساله چی می‌فهمی از زندگی.

و به کلمه دوست داشتن فکر می‌کرد. به آن روزها که اگر دختر مهین خانم به تورش می‌خورد حسابی با او هم دردی می‌کرد اما حالا عشق به نظرش چند قدم آن‌طرف‌تر بود، بچه‌هایش و شوهرش که قبل از خواب پاهایش را با روغن سیاه‌دانه چرب کرده بود تا کمتر درد کنند. عشق زندگی‌اش جور کردن دخل و خرج خانه بود تا بدون کم و کسر تا آخر ماه برساند. فرخنده حالا سی سالش بود.