روایت هایی از دیگر کشورها
سوغات فرنگ
گردآوری و تنظیم: مریم سیادت
زادگاه «آن‌شرلی» و «قصه‌های جزیره»
امسال حدودا یکصد و پنجاهمین سال تولد کانادا است؛ تولدی که در استان هرچند کوچک اما زیبای پرینس ادوارد آیلند به وقوع پیوست. جزیره پرنس ادوارد در شرق کانادا که با سریال‌های تلویزیونی « قصه‌های جزیره« و» آن‌شرلی« ، دختری با موهای قرمز در سراسر جهان و از جمله در ایران مشهور شد.
استان پرنس ادوارد آیلند اگرچه کوچک‌ترین استان کانادا است، ولی نقش آن در تاریخ کانادا فراموش‌نشدنی است. پرینس ادوارد ایلند محل تولد کنفدراسیون کانادا است، و طبعا نمی‌توان آن را نادیده گرفت.
این جزیره ابتدا مستعمره فرانسه بود. در اواسط سده ۱۷۰۰، بریتانیا، فرانسه را از این جزیره بیرون راند و در سال ۱۷۹۹، این جزیره به افتخار پدر ملکه ویکتوریا (ادوارد)، به نام «جزیره پرنس ادوارد» تغییر نام داده شد.
یکی از مهم‌ترین رویدادهای تاریخی کانادا، کنفرانس شارلوتاون بوده که در سال ۱۸۶۴ در جزیره پرنس ادوارد برگزار گردید. در این کنفرانس، رهبران آمریکای شمالی و بریتانیا برای بحث در مورد تشکیل اتحادیه یا »کنفدراسیون» کانادا گرد هم آمدند. و از این رو جزیره پرنس ادوارد به عنوان »زادگاه کنفدراسیون» نامیده می‌شود. در سال ۱۸۶۷ کانادا یک کشور شد.
به عبارتی «پرینس ادوارد آیلند زادگاه کانادا است!«
دو نکته
* یادآوری اهمیت هنر هفتم و رسانه در توسعه برند یک
مکان کوچک. این داستان به گونه‌ای است که بسیاری از ایرانیان مهاجر گاها جزو
برنامه‌هایشان یک‌بار مسافرت به این جزیره را در نظر می‌گیرند. سؤال این‌جاست که
کدام فیلم ما در سطح بین‌المللی تصویری خاطره‌انگیز از ایران نشان داده است؟؟؟
* پرنس ادوارد این روزها با ورود مهاجران چینی، چهره سابق خود را به عنوان یک روستای سنتی کانادایی از دست داده است. به گونه‌ای که «رابرت غیز» نخست‌وزیر محلی و لبنانی تبار جزیره پرنس ادوارد، به شوخی گفته است، اگر به یکی از مدارس جزیره مراجعه کنید، احساس می‌کنید که وارد یکی از مدرسه‌های مرکز پکن شده‌اید که اکثر دانش‌آموزان آن را چشم بادامی‌ها تشکیل می‌دهند.
*******************
سخت‌گیری و حجم بالای انصرافی‌ها
این‌جا در تورنتو دانشجوها در دانشگاه پدر و مادر دارند! یعنی به امان خودشان نیستند. در هر کلاس درسی، به ازای هر ۲۵ دانشجو، استاد موظف است یک استاد حل تمرین استخدام نماید. این مسأله باعث می‌شود فشار کاری استاد کم شده و دانشجوها مجبور به وقت گذاشتن بیشتری بر روی تمارینشان شوند تا کار بهتری تحویل دهند. چرا؟ چون به احتمال زیاد کارهایشان بادقت بررسی خواهد شد. مثلا در گزارش پایانی دروس، از استادهای حل تمرین خواسته می‌شود حدود ۱۵ دقیقه روی گزارش نهایی دانشجوها وقت بگذارند. به علاوه هر استاد حل تمرین به ازای هر ۲۵ نفر، یک ساعت اداری معرفی می‌کند تا پاسخ‌گوی سؤالات دانشجویان باشد.
در واقع برعکس ایران، این‌جا کلا سیاست این است که ورود دانشجویان کارشناسی به دانشگاه راحت است اما تمام کردن ترم دامشگاه بسیار سخت است و دانشجو باید تمام مدت در حال یادگیری باشند. در غیر این صورت فارغ‌التحصیل نخواهند شد.
همه می‌دانید دانشگاه تورنتو یکی از بهترین‌های دنیا است. آیا فکر می‌کنید وارد شدن به دانشگاه سخت است؟ نه. یکی از بچه‌های کارشناسی می‌گفت غالبا همه کسانی که درخواست می‌فرستند و معدل قابل قبولی دارند را برای کارشناسی قبول می‌کنند. اما مسأله تمام کردن دانشگاه است. کلا حجم تمارین و کلاس و پروژه‌ها و کوییزهایی که یک دانشجوی کارشناسی با آن روبرو است به قدری زیاد است که اگر کسی سخت کار نکند به طور اتومات نمراتش افت می‌کند و اخراج می‌شود و یا اگر کسی در خود توان ادامه نبیند به خاطر فشار کاری انصراف می‌دهد. در دانشگاه تورنتو کلاس‌های سال اول غالبا دویست، دویست و خورده‌ای دانشجو دارد و در آمفی تئاتر تشکیل می‌شود اما کلاس‌های ترم‌های آخر بیست و پنج، سی نفر سر کلاس‌ها هستند. خود دانشگاه اما در صفحه اصلی همیشه می‌گوید این‌ها شایعه است که دانشجویان انصرافی دانشگاه زیاد هستند!
*******************
شادی‌های کودکانه در مدارس استرالیا
دبستانی که بودیم، شادی‌های کوچک و دلنشینی داشتیم. مثلا یک روز تمام ذوق این را داشتیم که کشف کرده بودیم اسم معلم‌مان «عصمت» است. یا اگر چهار تار موی معلم از زیر مقنعه مشکی‌اش بیرون می‌زد دیگر سوژه دست ما می‌افتاد. و تا آخر ساعت مدرسه در گوش هم می‌گفتیم «می‌دونستی موهای خانم فلانی قهوه‌ایه! خودم دیدم باور کن!» یا این‌که یه کار خنده‌دار بین دانش‌آموزان مرسوم شده بود که وقتی دور میز معلم جمع می‌شدند یک دانش‌آموز دل و جرأت‌دار یواشکی مقنعه معلم را بالا می‌زد تا موهایش معلوم شود. خلاصه این رفتارها مثل یک مرض مسری بین بچه‌ها رواج پیدا کرده بود.
تا این‌که کادر مدرسه متوجه این مسأله شدند. برای حل مشکل برنامه‌ای پیاده کردند. قرار شد اردوی یک شبه در مدرسه برگزار شود. اردو به این صورت بود که یک روز بعد از ساعت درسی بچه‌های هر پایه به همراه معلمشان در مدرسه می‌‌ماندند. بعد از تعطیلی مدرسه همه لباس‌هایمان را عوض کردیم حتی معلم‌مان! مثل یک مهمانی خانوادگی تا شب با هم بودیم. مشق نوشتیم، بازی کردیم، شام خوردیم و از معلم‌مان سؤالات شخصی پرسیدیم. آخر شب هم رختخواب‌‌هایمان را در نمازخانه مدرسه پهن کردیم، معلم‌مان برایمان لالایی خواند و خوابیدیم. صبح بیدار شدیم و صبحانه خوردیم و معلم‌مان با لباس رسمی در کلاس حاضر شد!
به همین راحتی فضای مدرسه به حالت عادی برگشت و دیگر از بچه‌ها کارهای عجیب و غریب سر نزد. در استرالیا هم همین‌طور است. اغلب کارهایی که مدرسه دخترم تسنیم انجام می‌دهد و برای بچه‌ها هیجان‌انگیز و خوشحال‌کننده است، تقریبا برای مدرسه هزینه‌ای ندارد. برای مثال به چند نمونه اشاره می‌کنم:
جشن رژه کتاب
چند هفته پیش جشن کتاب بود. مدرسه کتاب‌هایی برای فروش گذاشته بود و در روز پایانی جشنواره تمام دانش‌آموزان و کادر مدرسه باید خودشان را شبیه شخصیت یک کتاب می‌کردند و در حیاط مدرسه رژه می‌رفتند. به شبیه‌ترین شخصیت و خلاق‌ترین فرد از هر کلاسی کارت تشویق هدیه می‌دادند.
روز پیژامه
در این روز بچه‌ها اجازه داشتند بدون لباس فرم به مدرسه بیایند و یک ساعتی روی زمین لم بدهند و دور هم کارتون ببیند.
روز گنج‌یابی
برای این روز هر دانش آموزی باید هفت دلار پرداخت می‌کرد تا بتواند در برنامه شرکت کند. سکه‌های شکلاتی در بخش‌های مختلف مدرسه جا‌سازی شده بود که محل آن‌ها را به صورت نقشه گنج چاپ کرده بودند. بچه‌ها در این روز لباس دزدان دریایی را پوشیده بودند و برای کشف گنج شکلاتی در مدرسه راه افتادند. هر کلاسی نوبتی در برنامه شرکت می‌کرد.
روز پدر‌بزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها
در این روز پدربزرگ و مادربزرگ‌ها به مدرسه دعوت شده بودند. هر دانش‌آموزی راهنمای پدربزرگ و مادربزرگش می‌شد و مثل یک تور لیدر مدرسه را به او معرفی می‌کرد و آخر سر آن‌ها را به کلاس خودش می‌آورد. بچه‌ها و بزرگترهایشان یک ساعت درسی را با هم در کلاس بودند و کاردستی درست کردند.
روز سوسیس
جمعه آخر هر ترم روز سوسیس است. در حیاط مدرسه بساط باربیکیو راه می‌اندازند و سوسیس سرخ می‌کنند. هر سوسیسی چهار دلار فروخته می‌شود که سود حاصل از فروش، صرف هزینه امور جاری مدرسه می‌شود.
روز رفیق
روز رفیق، چهار روز در طول یک ترم است. هر دانش‌آموزی یک یار دارد که توسط معلم‌ها انتخاب شده است. یار هر کسی دانش‌آموزی غیر همسن اوست. مثلا دانش‌آموزان سال ششم یار دانش‌آموزان سال اول هستند. در این روز رفیق‌های سال بالایی به کلاس سال پایینی‌ها می‌آیند و هر دانش‌آموز بزرگتر باید دوست کوچکش را سرگرم کند یا در مشکلات درسی‌اش به او کمک کند. در واقع هر یاری حامی یار کوچکش است. تسنیم عاشق این روز است چون یارش مثل یک خواهر بزرگتر با او رفتار می‌کنند و برایش نامه‌های زیبا می‌نویسد.
روز همبستگی
روز همبستگی یک روز ملی است. در چنین روزی بچه‌ها و معلم‌ها با لباس محلی و بومی خود در مدرسه حضور پیدا می‌کنند. دانش‌آموزان، معلمان و والدین فرصت دارند در چنین روزی فرهنگ و آداب و رسوم خود را را به بقیه معرفی کنند.
در اکثر برنامه‌های شادی که مدرسه ترتیب می‌دهد، هزینه‌ای از بودجه مدرسه صرف نمی‌شود، بلکه دید درآمدزایی به این فعالیت‌های فوق برنامه وجود دارد.