وقتی قهرمان می‌ترسد!
منیر پناهی
چشمش گیرکرده بود به ثانیه‌شمار چراغ راهنمایی سرچهارراه و زیرلب داشت اموات کسی را که زمانش را انقدر طولانی کرده بود؛ مورد مرحمت ویژه قرار می‌داد. باید هرچه زودتر خودش را می‌رساند خانه، وگرنه کتی و بچه‌ها هرآن ممکن بود بار و بندیل بسته، راهی سفر شوند و او تا حداقل سه ـ چهار روز از دیدنشان محروم می‌شد. چراغ که سبز شد، «بی‌خیالِ جریمه»ای زیرلب گفت و پاگذاشت روی گاز و یک ربع نشده؛ رسید به مقصد. ماشین کیمیا دم در پارک بود و این یعنی اگر کمی دیرتر می‌رسید؛ قطعا آنها را نمی‌دید.
صدای قهقهه بچه‌ها و ذوق و شوقشان را از پایین پله‌ها شنید. دکمه آسانسور را زد و عددها را شمرد تا بالأخره رسید به طبقه پنجم! بچه‌ها با دیدنش جیغ کشیدند و پریدند در آغوشش! فهمید آنها هم مثل کتایون که چشمش از شادی آمدن او برق می‌زد؛ دلشان نمی‌خواسته بدون دیدن پدر بروند سفر! نگاهی به چمدان‌ها کرد و معترضانه گفت : «چه خبره بابا؟! سفر قندهار که نمیرین! چهار روز مسافرت که دیگه این همه بار و بندیل نمی‌خواد؟ یه چمدونم می‌بردین بس بود به خدا.» کیمیا خواهرکوچک کتایون که شیطنتی پسرانه داشت، یکی از دوتا چمدان را هول داد طرف سامان و گفت: «اگه پیر شدی و جون نداری بیاریشون تا پای ماشین بگو خودمون دست به کار شیم. وگرنه بهانه نیار آقاسامان! تازه غلط به عرضتون رسوندن! یه هفته رو شاخشه، زودتر برشون گردون نیستم.» کتایون هم چشم و ابرویی آمد و به حرف‌های خواهرش خندید. سامان می‌دانست محال است بتواند نظرشان را برای زودتر برگشتن عوض کند؛ خصوصا که قرار بود این سفر یک گردهمایی خانوادگی باشد و او اگر با برادر کتی حرفش نشده بود؛ می‌توانست با آنها برود اما نه دلش به عذرخواهی و آشتی رضا می‌داد؛ نه به این دوریِ یک هفته‌ای! دوست داشت بگوید نمی‌تواند چندروز در خانه تنها بماند ولی وقتی دخترکش کیانا به دفاع از پدر جلو آمد و با افتخار از زوربازوی پدر و قهرمانیش گفت، نتوانست حرفی بزند. قهرمان‌ها نمی‌توانستند از تنهایی بترسند. حتی اگر قرار بود قدرت خود را فقط در حمل چندان‌ها نشان دهند!
تنها که شد رفت سراغ یخچال! شاید همین شکمو بودن و میلش به آشپزی می‌توانست راه نجاتش از این حال و هوا باشد. کتایون دوسه نوع غذا برایش پخته بود اما بی‌توجه به آنها چندتا تخم‌مرغ و سوسیس و یک بسته پنیر بیرون آورد و شروع کرد به درست کردن پیتزای محبوبش. کار که تمام شد میز قشنگی چید و مشغول خوردن نهار و تماشای یک فیلم کاراگاهی شد! داستان راجع به نویسنده‌ای مرموز بود با خانه‌ای پر از عروسک‌های کوکی که یکدفعه با هم شروع می‌کردند به حرکت! فیلم که تمام شد، میز را جمع نکرده رها کرد و رفت بخوابد. حسابی غذا خورده و سنگین شده بود. ذهنش هنوز درگیر فیلم و حرکت یکباره عروسک‌ها بود که بخواب رفت. در عالم رؤیا خودش را در خانه قدیمی نویسنده و میان آن همه مجسمه می‌دید؛ یکی طبل می‌زد و دیگری می‌خندید. یکی جیغ می‌کشید و دیگری سنچ می‌زد. حیران بود و وحشت‌زده! یکدفعه صدایی در خانه پیچید که از خواب بیدارش کرد. کوکوی ساعت دیواری روی اعصابش پنجه می‌کشید. از تاریکی خانه فهمید چهارپنج ساعتی خوابیده! صدایی مثل نعره خرس در کانال‌های کولر می‌پیچید و پرده‌های اتاق با باد شدید این‌طرف و آن‌طرف می‌رفتند. چشم‌هایش را بست و پلک‌هایش را روی هم فشار داد. ذهنش رفته بود به روزهای کودکی و ترس از تاریکی و طوفان! آرزو می‌کرد کاش کتایون و بچه‌ها تنهایش نگذاشته بودند ولی حالا تنها مانده بود و نمی‌توانست بگذارد طوفان پاییزی خانه‌اش را پر از گرد و خاک کند. باید هرچه زودتر پنجره‌ها را می‌بست و چراغ‌ها را روشن می‌کرد. با دست و دل لرزان دستش را دراز کرد سمت پنجره، یکدفعه دستش به چیزی برخورد کرد که محکم افتاد زمین و بعد صدای تیراندازی در اتاق پخش شد. در سیاهی اتاق غیر از دوتا چشم قرمز که دائم خاموش و روشن می‌شدند چیزی نمی‌دید و حواسش نبود این همان آدم‌آهنی دوست‌داشتنی کیان است که برای روزتولدش خریده و معلوم نبود چرا از اتاق خواب او سر درآورده؟! عین نابیناها دست کشید روی دیوار و بالأخره توانست کلیدبرق را پیدا کند اما هرچه بالا و پایینش کرد اتاق روشن نشد. تازه فهمید برق رفته و معلوم نیست کی دوباره خانه‌اش را در روشنایی ببیند. از اتاق دوید بیرون، هنوز صدای رگبار گلوله را می‌شنید و کسی دائم دستور شلیک می‌داد! باید هرطورشده فرار می‌کرد. شده بود همان پسرکی که می‌ترسید فاگینِ سریال الیورتوئیست یک شب تاریک بیاید سراغش! چندقدم پیش نرفته بود که سکندری خورد و افتاد روی جسمی بزرگ و پشمالو، کم‌مانده بود فریاد بکشد که یکدفعه درب واحدشان باز شد و نور چراغ‌قوه فضا را روشن کرد. به خیال این‌که بالأخره فاگین می‌خواهد او را بدزدد، از ترس بیهوش شد.
چشم که باز کرد؛ کتایون نشسته بود کنارش و دست سردش را در دست گرفته بود. چشم‌هایش خیس بود و این را می‌توانست به خوبی در روشنی چراغ‌ها که برق نورانیشان کرده بود؛ ببیند. حضورش باورکردنی نبود تا این‌که یکدفعه صدای کامران همه چیز را برایش روشن کرد.
ـ خشکت نزده شوهرخواهرجان! آبجی‌خانم و بچه‌ها دلتنگت بودن، منم دیدم اصولا آدم اهل گذشتیم، اومدم ببخشمت و برت دارم با همدیگه برگردیم شمال. راستی راجع به اون ماجرام خیالت تخت، شتر دیدیم ندیدیم.
لبخند زد. خیالش از او راحت بود اما باید برای خودش کاری می‌کرد. باید درمان می‌شد. قهرمان‌ها نباید می‌ترسیدند.