گلدان زندگی

مرضیه ولی‌حصاری

مهسا رو پاهایش بند نبود. هر لحظه نظرش عوض می‌شد و شال دیگری روی سرش می‌انداخت و نگاه خریدارانه به خودش می‌کرد و باز بر‌می‌گشت سر خانه اول. زهره سرش را از روی کتاب بلند کرد. نمی‌دانست چرا از کارهای مهسا خنده‌اش می‌گرفت. با خودش کلنجار می‌رفت که چیزی نگوید اما دلش طاقت نیاورد، گفت:

ـ مهسا چیکار می‌کنی؟ دو ساعت جلوی آینه، خسته نشدی واقعا؟!

مهسا شال صورتی را از روی سرش برداشت و روی تخت پرت کرد و جلوی زهره نشست. به زور کتاب را از میان دست‌های زهره بیرون کشید.

ـ بدش اینو به من. اَه اَه، حالمُ بد کردی. یه امروز بذار ما خوش باشیم. حتما باید یادمون بندازی امتحان داریم؟!

زهره تقلا نکرد کتابش را پس بگیرد. دستش را زیر چانه‌اش زد و رو به مهسا گفت:

ـ خوب شما میگی چیکار کنم؟! بشینم حاضر شدن تو رو نگاه کنم؟! مثل آدم هم که حاضر نمی‌شی! سرگیجه گرفتم انقدر لباس و شال عوض کردی.

مهسا مستأصل دستان زهره را در دست گرفت. دلش می‌خواست با زهره حرف بزند. رازداری برایش سخت شده بود.

ـ زهره کاش تو هم میومدی. چرا انقدر از مهمونی دانشجویی فراری هستی. تازه ما داریم میریم کافی‌شاپ. خواهش می‌کنم بیا بریم. باور کن تو آخر با این کارهات می‌ترشی می‌مونی رو دست بابات.

زهره دستانش را از دست مهسا بیرون کشید. لیوان آب را از روی میز برداشت و به سمت پنجره رفت و مشغول آب دادن به گلدان کوچکش شد. چقدر این گلدان را دوست داشت. روزی که به خوابگاه آمده بود پدر گلدان را به دستش داده بود و زیر گوشش آرام نجوا کرده بود:

ـ مواظب این گلدون باش. درست مثل گلدون وجوت خودت. نذار آفت به گلدون‌های زندگیت بیفته.

مهسا بلند شد و دست روی شانه زهره گذاشت.

ـ میای؟

ـ نه عزیزم. تو که می‌دونی نمیام چرا اصرار می‌کنی؟

ـ ای بابا نترس، هیچکس اونجا نمی‌خورتت.

زهره به سمت کتابش رفت و روی تخت نشست.

ـ مگه من گفتم کسی من می‌خوره! من اومدم دانشگاه درس بخونم دکتر بشم برگردم روستا پیش پدر و مادرم نه این که برم کافی‌شاپ بگردم.

مهسا می‌دانست تلاشش نتیجه نخواهد داد. رویش را برگرداند و کیف لوازم آرایش را برداشت و دوباره مشغول شد. از دست زهره دلخور شده بود اما باز دل دل می‌کرد تا رازش را به زهره بگوید. سعی کرد هیجانش را پشت لبخندش پنهان کند. زهره را صدا کرد.

ـ زهره به نظرت کدوم رژُ بزنم؟

ـ هیچ کدوم.

ـ ای بابا. اذیت نکن!

ـ جدی گفتم خب...

مهسا دوباره از جا بلند شد و کنار زهره نشست. دلش را به دریا زد..

ـ می‌خوام یه چیزی بهت بگم زهره. راستش این مهمونی خیلی برام مهمه. دیروز سعید خسروی صدام کرد گفت یه کار خیلی مهم باهام داره که فردا تو موقعیت مناسب بهم میگه! باورت میشه زهره؟ یعنی دارم از خوشحالی بال درمیارم. فردا قبافه بیشتر بچه‌ها دیدن داره. سعید خسروی تا حالابه هیچ دختری محل نمی‌داد حالا اومده سراغ من. وای زهره، زهره...

زهره باز هم خنده‌اش گرفته بود از ذوق‌زدگی ساده‌دلانه دوستش. می‌خواست جلوی خنده‌اش را بگیرد ولی نمی‌شد. مهسا که متوجه لبخند زهره شده عصبانی از جایش بلند شد.

ـ خیلی مسخره‌ای! اشتباه کردم اصلا باهات درد و دل کردم. تو چه می‌فهمی دل چیه؟! تو رو ساختن مثل ربات بشینی درس بخونی.

زهره بلند شد و دست مهسا را گرفت.

ـ به خدا مسخره نکردم فقط خندم گرفت. باور کن برات خوشحالم اگر واقعا فکر می‌کنی خسروی همونی که می‌خوای ان‌شاالله که حرف ازدواج و خواستگاری پیش می‌کشه.

گل ار گل مهسا شکفت. دوباره شده بود همان مهسای نیم ساعت پیش. سرخوش و خندان.

***

زهره لیوان چایی‌اش را سر کشید. تلفن همراهش را برداشت و شماره پدرش را گرفت. هنوز بوق دوم زده نشده بود که صدای مهربان پدر در عمق جان زهره نشست.

ـ سلام به دکتر بابا خوبی؟

ـ سلام بابا شما چطوری؟ مامان خوبه؟

ـ الحمدلله ما هم خوبیم.

ـ تو چه می‌کنی باامتحانا؟

ـ چند روزی بیشتر نمونده امتحان رو بدم برگشتم پیشتون. شما امتحاناتُ گرفتی؟

ـ آره بابا جان مال ما هم تموم شده خدا رو شکر همه عالی بودن.

ـ با معلمی مثل شما مگه میشه عالی نباشن. مامان کجان؟

ـ رفته خونه اقدس خانم سر بزنه بنده خدا چند روز مریضه..

زهره مشغول تلفن بود که مهسا در را باز کرد و وارد اتاق شد. زهره به چشمان مهسا نگاه کرد و یک‌باره دلش ریخت.

ـ بابا جان من دوباره باهاتون تماس می‌گیرم.

ـ مهسا چی شده چرا قیافه‌ات این‌طوریه؟ گریه کردی؟

مهسا با دست زهره را کنار زد و روی اولین صندلی نشست. شال را با عصبانیت از روی سرش برداشت و به گوشه‌ای پرت کرد.

ـ مهسا!

ـ میشه یه دقیقه چیزی نگی.

زهره سکوت کرد و فقط لیوان آبی برا مهسا آورد و روبرویش روی میز گذاشت. با این‌که دلشوره گرفته بود اما ترجیح داد چیزی نگوید. خواست به سمت تختش برود که مهسا دستش را گرفت.

ـ یه دقیقه بیا بشین.

ـ من نفهمیدم الان چیکار کنم! می‌خوای با من حرف بزنی یا نمی‌خوای؟

ـ بشین.

زهره نشست. دلش شور می‌زد.

مهسا جرعه‌ای از آب را خورد و به سختی بغضی که گلویش را گرفته بود، فرو داد.

ـ من با سعید خسروی حرف زدم.

ـ خوب چی شد؟

ـ هیچی

ـ یعنی چی که هیچی؟!

ـ خسروی صدام کرد که تنها باهام حرف بزنه. بیشتر بچه‌ها داشتن ار حسادت دق می‌کردن. بهم گفت جز این‌که مزاحم من بشه راه‌حل بهتری به ذهنش نرسیده. گفت که به شدت تحت‌تأثیر رفتار و منش تو قرار گرفته. گفت خیلی وقته بهت فکر می‌کنه ولی در شأن تو ندیده که با خودت صحبت کنه. خواست ازت اجازه بگیرم که شماره پدرت بدی تا پدرش باهاشون تماس بگیره.

زهره دیگر چیزی نمی‌شنید. قطره اشکی از چشمانش سرازیر شد. لیوان نیم خورده مهسا را برداشت و سراغ گلدانش رفت.