فرصت

مینا شائیلوزاده

انگشتم که از درد تیر می‌کشد، تازه به خودم می‌آیم و ناخنم را از دهانم بیرون می‌کشم. باریکه خون از گوشه ناخنم راه می‌افتد و تا وسط انگشتم سرازیر می‌شود. از روی میز بغل تخت، دستمالی برمی‌دارم و دور انگشتم می‌پیچم. کلافه‌تر از قبل، از جایم بلند می‌شوم و طول و عرض اتاق را بالا و پایین می‌روم. ذهنم به همه‌جا سرک می‌کشد و دوباره با ناامیدی به زمان حال برمی‌گردد. دستم را محکم مشت می‌کنم و با حرص روی قلبم فشار می‌دهم شاید که تپش قلبم کمتر شود. خانه در سکوت مطلق فرو رفته و صدای تیک‌تاک ساعت به خودش اجازه جولان داده. موبایلم را از روی میز آرایشی برمی‌دارم و بی‌هدف برنامه‌هایش را یکی‌یکی باز و بسته می‌کنم، بدون آنکه حتی حواسم به صفحه موبایل باشد. گوشی را خاموش می‌کنم. زیر لب پوفی می‌کشم و خودم را روی تخت می‌اندازم. صدای خش‌خشی می‌آید. لابد همان کاغذ کذایی است که مچاله کردم و روی تخت انداختم. چشم‌هایم را روی هم فشار می‌دهم. سرم را پایین می‌اندازم و دست‌هایم را روی صورتم می‌گذارم. با صدای خفه‌ای از زیر دست‌هایم زمزمه می‌کنم: «همش یه خوابه... همش خوابه... الان بیدار می‌شم... الان آرمان میاد از خواب بیدارم می‌کنه... همه چی الان تموم می‌شه... همه چی..» با صدای باز و بسته شدن در خانه زمزمه‌ام را قطع می‌کنم. برخلاف آنچه فکر می‌کردم، حتی آمدن آرمان هم حالم را خوب نمی‌کند. انگار دستی با ناخن‌هایی چنگال مانند به قبلم چنگ می‌کشد و بعد هم داخل معده‌ام می‌رود و محتویاتش را به هم می‌زند. چند بار اسمم را می‌شنوم که با صدای آرمان داخل خانه می‌پیچد. خشمی نهفته تمام بدنم را داغ می‌کند. حس می‌کنم گر گرفته‌ام و هرلحظه ممکن است از سوراخ‌های بینی‌ام دودی هم بیرون بزند. چند لحظه بعد، در باز می‌شود و باریکه نور از پذیرایی به داخل اتاق راه پیدا می‌کند. آرمان بین در ظاهر می‌شود و درحالی‌که چشم‌هایش را جمع کرده تا بهتر ببیند، آرام و با تردید می‌گوید: «میترا...؟» دستش را روی کلید برق می‌گذارد. کلیک. و اتاق غرق در نوری زرد می‌شود. چشم‌هایم را جمع می‌کنم و چینی به پیشانی‌ام می‌دهم. آرمان داخل اتاق می‌آید و با لحنی نیمه شوخی می‌گوید:«چیه خانوم دکتر... باز خلوت کرده بودی با خودت؟!» چشم‌هایم کم‌کم به نور عادت می‌کند. پلک‌هایم را کاملا باز می‌کنم و نگاه سرد و خیره‌ام تنها جوابی است که به حرفش می‌دهم. آرمان که انگار تازه دوزاری‌اش افتاده، چینی میان ابروهای پهنش می‌اندازد و با نگرانی می‌پرسد:«چی شده... این چه قیافه آشفته‌ایه؟!» حس می‌کنم خون در رگ‌هایم غل‌غل می‌کند. لب‌هایم را محکم روی هم فشار می‌دهم و نگاهم را از نگاه پرسشگر آرمان می‌گیرم. دستم را به‌طرف کاغذی که زیرم مچاله شده می‌برم و با حرص برش می‌دارم. از جایم بلند می‌شوم و با یک قدم مقابلش می‌ایستم. کاغذ را بالا می‌آورم و با صدایی که از بغض و عصبانیت دو رگه شده می‌گویم:«بیا! خودت ببین!» و کاغذ را محکم به سینه آرمان فشار می‌دهم و بدون آن‌که در چشم‌های گرد شده‌اش نگاه کنم، از اتاق بیرون می‌دوم و خودم را داخل دستشویی می‌اندازم و در را محکم به هم می‌کوبم. قلبم تند می‌زند و پره‌های بینی‌ام گشاد شده. مقابل روشویی می‌ایستم و به چهره غریبه درون آینه نگاه می‌کنم. رنگ صورتم زیر نور مهتابی چراغ کوچک روشویی، سفیدتر از همیشه شده و لب‌هایم مثل خطی صاف و بی‌رنگ، بالای چانه‌ای که از خشم سفت و متورم شده، جا خوش کرده است. دست‌هایم را دو طرف روشویی می‌گذارم. سرمای سنگ سفید و مرمرینش انگار حالم را بهتر می‌کند. گوش‌هایم را تیز می‌کنم. سکوت. هیچ صدا و حرکتی از آن‌طرف در به گوشم نمی‌رسد. حتما آرمان هم از دیدن آن کاغذ لعنتی شوکه شده. پوزخندی می‌زنم. قدمی عقب می‌روم و پشتم را به سرامیک‌های سرد دستشویی تکیه می‌دهم. سرمای خوشایندی به بدنم وارد می‌شود و از گرگرفتگی‌ام کم می‌کند. اما آن حس خوشایند، چند لحظه بیشتر طول نمی‌کشد و جایش را به ناامیدی و یأسی می‌دهد که خون را در رگ‌هایم منجمد می‌کند. صدای منشی آزمایشگاه در گوشم می‌پیچد. هنوز لبخند و حرکت لب‌هایش به‌وضوح جلوی چشمانم است. موقعی که کلمه «مثبت» را به زبان می‌آورد، در آن لحظه فکر کردم این کلمه منفی‌ترین واژه‌ای است که تابه‌حال شنیده‌ام! پلک هایم را محکم‌تر از قبل روی‌هم فشار می‌دهم آن‌قدر که چشمانم می‌سوزد. تصاویری مبهم، از روزهایی دور در پس پرده ذهنم نقش می‌بندد. تمام برنامه زندگی‌ام به هم خورده، زندگی منی که تابه‌حال ثانیه‌ای بدون برنامه نبوده و مثل ساعت، منظم و دقیق پیش رفته، حالا، مثل کبریتی که داخل یک بشکه نفت انداخته شده، همه چیز منفجر می‌شود... رؤیاهایم رنگ می‌بازند و خاکستری می‌شوند... خودم را تصور می‌کنم که گوشه آشپزخانه ایستاده‌ام و درحالی‌که با یک دست شیشه شیری را تند تکان می‌دهم، با چهره‌ای خسته و بی‌رنگ‌و رو، و موهایی که آشفته دور سرم رها شده‌اند، با دست دیگرم نوزادی را که با تمام وجودش جیغ می‌کشد، در آغوش گرفته‌ام و به چپ و راست تکان می‌دهم.

تقه‌ای آرام به در می‌خورد. چشم‌هایم را باز می‌کنم. دوباره ضربه کوچکی به در می‌خورد و این بار صدای ضعیف و بی‌رمق آرمان به دنبالش می‌آید: «میترا... می‌دونم الان عصبانی هستی... ولی نباید فکر کنی به آخر دنیا رسیدی... من قول دادم همیشه کنارت باشم...» لبخندی بی‌رمق و تمسخرآمیز روی لب‌هایم می‌نشیند. حتی حوصله‌ جواب دادن هم ندارم. لابد می‌خواهد با این حرف‌ها من را آرام کند. مگر کار مردها همین نیست؟ چرب‌زبانی و خام کردن زن‌ها!

در تکانی می‌خورد. متوجه می‌شوم که شانه‌اش را تکیه داده.

زمزمه‌ای، انگار از جایی دور، در ذهنم می‌پیچد. از حرف‌هایی که در گوشم زمزمه می‌شود به خودم می‌لرزم. حرف‌هایی که بوی مرگ می‌دهند... ولی آن‌قدر وسوسه انگیزاند که مثل سمی کشنده، آرام‌آرام وارد ذهنم می‌شود و با حرکتی نرم و ملایم، از لابه‌لای رگ و ریشه‌های بدنم می‌گذرد و تمام وجودم را دربرمی گیرد. مثل عروسک خیمه‌شب‌بازی که با بندی نامرئی کنترل می‌شود، دستم روی دستگیره در می‌نشیند و به پایین فشارش می‌دهد.

نگاه خیره و قاطعم را در نگاه لرزان آرمان می‌دوزم. انگار با اولین نگاه، همه‌چیز را فهمیده... انگار بوی مرگ را حس کرده.

جمله‌ای کوتاه، با صدای زنی غریبه از دهانم خارج می‌شود:«سقطش می‌کنیم.».

لب‌های آرمان به‌وضوح می‌لرزد.

****

شیشه ماشین را پایین می‌دهم. جریان تند و خنک هوا که به صورتم می‌خورد، مثل آب روی آتشی می‌ماند که از اضطرابم کم می‌کند. انگشت‌هایم را در هم گره می‌زنم و انگار که در جلسه‌ای رسمی نشسته باشم روی زانوهایم می‌گذارم. در خیالم برای بار هزارم از خودم می‌پرسم: «این منم؟ منم که این تصمیمُ گرفتم؟»

نگاه آرمان را که هرازگاهی زیرچشمی مرا می‌پاید روی خودم حس می‌کنم. همان‌طور که به روبرو نگاه می‌کنم، بی‌حوصله می‌پرسم: «چیه؟چیزی شده؟»

نفسش را بیرون می‌دهد و دوباره نگاهم می‌کند:

ـ رنگت خیلی پریده... نگرانتم.

ـ حالم خوبه... نگران نباش.

آرمان چند لحظه این پا و آن پا می‌کند. انگار با خودش در کلنجار باشد. سپس آرام می‌پرسد:

ـ واقعا از تصمیمت مطمئنی؟ دچار تردید نشدی؟

لب‌هایم را از حرص محکم به هم فشار می‌دهم. چندبار دیگر می‌خواست این سؤال مسخره را بپرسد و در دلم آشوب به پا کند؟! این چند روز کم عذاب کشیده بودم؟

در سرم فکرهای جورواجور رژه می‌رود. دیشب تا صبح تمام ترس‌ها و امیدهایم را مثل کابوس می‌دیدم. عذاب وجدان، پایش را بیخ گلویم گذاشته بود و ولم نمی‌کرد. از خودم بدم آمده بود، ولی نیرویی قوی سعی داشت قانعم کند که حق با من است.

عینکم را با حالتی عصبی روی چشمم جا به ‌جا می‌کنم. گلویم خشک شده و پوست لبم انگار خاک کویر. آب دهانم را قورت می‌دهم و لب‌هایم را با زبانم تر می‌کنم. احساس می‌کنم باید یکجوری این افکار آشفته‌ و خاکستری را بیرون بریزم و خودم را خلاص کنم. بی‌مقدمه به طرف آرمان نگاه می‌کنم و کلمات مانند چشمه‌ای جوشان فواره می‌زند:

ـ ببین... من نمی‌تونم! نمی‌تونم الان به همه چی... به تمام آینده‌ام... به آرزو و اهدافم پشت کنم! من این روزا رو تو خواب و رؤیاهام می‌دیدم. تو کنارم بودی و دیدی آرمان... زمانی که اولین ایمیل از دانشگاه به دستم رسید... اونم برای تدریس فیزیک محض! تو یکی از بهترین دانشگاه‌های دنیا که هر کسی آرزوشه اونجا رو از نزدیک ببینه! ببین! به نظرت من آدم سنگدلی‌ام؟! باشه... شاید تو و خیلی‌های دیگه این‌طوری فکر کنین... ولی من چطور می‌تونم بی‌تفاوت باشم به اون همه تلاشی که کردم، سختیا و بدبختیایی که کشیدم! من 6 سال تو این شهر غریب درس خوندم! حتی تصور یه دختر تنها تو تهران هم ترسناکه! ولی من راهمو انتخاب کردم. یه دختر تنها... بدون پدر... بدون حامی! آخه من چطور دویدنای مامانُ تو اون مدرسه فراموش کنم؟ کل روز کارش بود نظافت و نظافت و نظافت! بعضی شبا تا صبح از کمردرد نمی‌خوابید و کارش به درمانگاه و مورفین می‌رسید! مامانم یه سرایدار ساده بود... که خونه‌اش و تمام داروندارشُ فروخت تا خرج تحصیل منو دربیاره! فقط به خاطر من! به خاطر این‌که من عاشق هدفم بودم! ولی حالا... حالا نمی‌تونم بشینم و با اومدن بچه عقب بکشم... نه ماه بارداری و چند سال تر و خشک کردنش! چند سال به عقب پرت شدن و فاصله گرفتن از هدفم برام مثل کابوس میمونه...» حرفم را تمام می‌کنم و درحالی‌که آب دهانم را قورت می‌دهم به آرمان نگاه می‌کنم. در سکوت، با چهره‌ای متفکر به روبرویش خیره شده و چینی بین ابروهایش افتاده. بعد از چند دقیقه گلویش را صاف می‌کند و با صدایی گرفته می‌گوید:

«نمی‌دونم... نمی‌دونم باید چی بگم. راستشو بخوای گیج شدم. فقط تنها چیزی که می‌دونم اینه که بهت قول دادم همیشه در هر شرایطی کنارت باشم...» سپس لبخند کمرنگی می‌زند و دستش را روی دست سردم می‌گذارد. نگاه مهربان و آرام همیشگی‌اش، دلم را گرم می‌کند. اشکی را که به پشت پلک‌های داغم فشار می‌آورد حس می‌کنم. دوست داشتم محکم در آغوشش بگیرم و بابت همه‌چیز تشکر کنم. حسی خوشایند در رگ‌هایم جریان می‌یابد اما این خوشی هم زیاد دوام نمی‌آورد چون مثل همیشه صدایی موذی از ناکجاآباد ذهنم سر می‌رسد و کلمه قاتل را فریاد می‌زند.

حال خوبم مثل الکل، ناگهانی و به‌سرعت می‌پرد. ذهنم تاریک می‌شود و ترس و عذاب وجدان، مثل مهی سنگین قلبم را می‌پوشاند. در افکار سیاه خودم غرق ‌شده‌ام، که یک‌دفعه با صدای زنگ موبایلم به خودم می‌آیم. حوصله جواب دادن ندارم. موبایل هم‌چنان زنگ می‌خورد و حنجره الکتریکی‌اش را پاره می‌کند، بلکه از طرف من توجهی ببیند. آرمان نگاهی به من و سپس به موبایلم که روی داشبورد گذاشته‌ام می‌اندازد. سرش را بااحتیاط جلو می‌آورد و به صفحه‌اش نگاه می‌کند. با صدایی که سعی می‌کند هیجانش را کنترل کند، می‌گوید:«مامانته...» تند برمی‌گردم و نگاهش می‌کنم.

ـ نکنه به مامان گفتی؟!

با جدیت نگاهم می‌کند و قاطعانه می‌گوید:

ـ اون مادرته... باید خبر داشته باشه!

با حرص سرم را تکان می‌دهم و صدایم را کمی بالا می‌برم:

ـ چرا باید الکی نگرانش کنیم؟ تو مامانمو نمی‌شناسی؟ تا کارُ تموم کنیم هزار بار می‌میره و زنده میشه!

و با حالتی عصبی انگشت اشاره‌ام را می‌جوم.

زنگ به دنبال زنگ. صدای موبایل لحظه‌ای قطع نمی‌شود. هرچقدر سعی می‌کنم بی‌خیال شوم فایده ندارد. آرمان خونسرد سرجایش نشسته و به نقطه‌ای نامعلوم خیره شده. با این‌که ظاهرا حواسش به رانندگی است اما می‌دانم او هم منتظر واکنش من است.

همان‌طور که چپ‌چپ نگاهش می‌کنم، دستم را به‌طرف موبایل می‌برم و تماس را وصل می‌کنم. نفس عمیقی می‌کشم و آهسته مثل بچه‌ای که منتظر تنبیه است، با صدایی زیر می‌گویم:

ـ سلام.

از صدای آرام و خونسرد مامان بی‌اندازه جا می‌خورم:

ـ سلام دخترم...

بدون این‌که هنوز چیزی پرسیده باشد، با عجله وسط حرفش می‌پرم:

ـ ببین مامان من می‌دونم که آرمان همه چیزُ بهت گفته... ولی من تصمیمم رو گرفتم. این بچه فعلا نباید باشه! شمام نگران نباش... فرصت زیاده که مادربزرگ بشی!

چندثانیه‌ای سکوت برقرار می‌شود. صدای نفسش داخل تلفن می‌پیچد. سپس شمرده و آرام می‌گوید:

ـ من کاملا تو رو درک می‌کنم. چون 28 سال پیش، وقتی دکترم بهم لبخند زد و با خوشحالی گفت که باردار شدم، احساس می‌کردم دنیا رو سرم خراب شده!

نفسم به شماره می‌افتد و دستم که موبایل را نگه داشته بی‌اختیار شل می‌شود. احساس بدی پیدا می‌کنم. با این حال صدایی از درونم تشر می‌زند که آرام باشم و مثل بچه‌ها بی‌تابی نکنم. آب دهانم را قورت می‌دهم، موبایل را به گوشم می‌چسبانم. صدای زنگ‌دار مامان در گوشم می‌پیچد:

ـ منی که یه ماه بود شوهرم فوت کرده بود و فکر می‌کردم دیگه بدتر از این نمیشه، فهمیدم که نخیر! بلای بدتری هم در راهه! اونم یه بچه! آهسته می‌خندد و من همچنان در بهت و سکوت منتظرم.

خنده‌اش که تمام می‌شود ادامه می‌دهد:

ـ هر کاری که فکر می‌کنی کردم... اما فایده نداشت... یه بچه تخس و لجباز داخل شکمم سفت چسبیده بود به این زندگی و بی‌خیال نمی‌شد.

و درحالی‌که من از این لحن آرام و خندانش حرصم گرفته، ادامه می‌دهد:

ـ یادمه یه روز انقدر به شکمم ضربه زدم و گریه کردم، تا از هوش رفتم. اون موقع یه زن همسایه داشتیم که خیلی مهربون بود و همیشه بهم سر می‌زد. بالأخره همونم به دادم رسید و با پیکان شوهرش منو رسوندن همون بیمارستانی که جواب آزمایشمُ گرفته بودم. دکتر تا وضعیتمُ دید فهمید چه خبره و می‌خواستم چیکار کنم. خیلی عصبانی شده بود و به زور خودشُ نگه داشت که هیچی نگه. بعد از کلی آزمایش و سونوگرافی، نه دکتر نه خود من باورمون نمی‌شد که بچه هنوز زنده و سالم باشه!

دیگه نمی‌دونستم باید چیکار کنم... بغض و گریه امونمُ برید. دست به دامن دکتر شدم که الا و بلا می‌خوام این بچه رو بندازم. می‌گفتم شرایط زندگیم سخته... شوهری ندارم... اصلا یه بچه بدون پدر مگه آینده‌ای هم داره؟ خلاصه هر دلیلی بگی برای دکترم آوردم. یادمه خوب به حرفام گوش می‌داد. سکوت کرده بود و هیچی نمی‌گفت، تا این‌که حرفام تموم شد. یه نگاهی بهم انداخت و خیلی جدی گفت: «تو کی هستی که واسه آینده این بچه تعیین و تکلیف می‌کنی؟ تو اصلا این حقُ داری که فرصت زندگی رو ازین بچه بگیری؟ فرصت یه آینده خوب... آخه تو کی هستی؟ تو از کجا می‌دونی که این بچه فردا بهترین دکتر مهندس واسه این مملکت نشه؟!»

حرفاش هنوز مثل روز اول تو ذهنم مونده! تا این حرفُ زد انگار دهنم بسته شد. یه لحظه با خودم فکر کردم و گفتم آخه من کی هستم؟!» لحظه‌ای حرفش را قطع می‌کند، نفسش را بیرون می‌دهد و با لحن آرامش‌بخش همیشگی‌اش می‌گوید: «من یه روزی به یه انسان فرصت زندگی دادم، نتیجه‌اش هم شد دختری مثل تو... با این همه افتخار و فهمیدم یه بچه بدون پدر هم می‌تونه آینده داشته باشه... چه برسه به بچه‌ای که مادر و پدر داره. مراقب باش که تو فرصت یه آینده خوبُ از کسی نگیری... حالا تصمیم با خودته.»

و بدون حرف دیگری تماس را قطع می‌کند. حس می‌کنم تمام بدنم کرخت شده و قدرت هیچ کاری را ندارم. موبایلم آرام از بین دستانم لیز می‌خورد و روی پاهایم می‌افتد. ماشین همچنان حرکت می‌کند و به با سرعت به طرف مقصدی می‌رود که می‌تواند قتلگاه یک انسان باشد. نگاه نگران آرمان را روی خودم حس می‌کنم اما بی‌توجه به اطرافم در دنیای خودم شناور مانده‌ام و تنها یک جمله در ذهنم می‌درخشد: «من واقعا کی هستم؟!»