مهمان امام
حسنی احمدی
محمد‌بن‌زید شحام در حال نماز خواندن بود که صادق آل محمد چشمش به او افتاد. لحظه‌ای کوتاه ایستاد و او را نظاره کرد و بعد به راه خود ادامه داد و به منزل رفت؛ و یکی از یاران خود را به دنبال محمد‌بن‌زید فرستاد. محمد خود را به به محضر جعفر‌بن‌محمد رساند. صادق او را دعوت به نشستن نمود و بعدپرسید: از کدام دسته‌ای؟ محمد‌بن‌زید پاسخ داد: از دوست‌داران شما هستم. صادق پرسید: از کدام سرزمینی؟ محمد‌بن‌زید پاسخ داد: از کوفه می‌آیم. جعفر‌بن‌محمد ادامه داد: در کوفه چه کسی را می‌شناسی؟ محمد‌بن‌زید کمی تأمل کرد و بعد پاسخ داد: بشیر نبال و شجره را می‌شناسم. جعفر‌بن‌محمد پرسید: آن‌ها با تو چون رفتار می‌کنند. محمد‌بن‌زید که از این سؤالات گیج شده بود پاسخ داد: بهترین رفتاری را که امکان دارد. صادق لبخندی از رضایت بر لب نشاند و بعد گفت: بهترین مسلمان کسی است که بیشتر به درد مردم بخورد و به آن‌ها کمک کند و سودمند باشد. به خدا قسم شبی را به صبح نرسانده‌ام که در مالم حقی باشد و در مورد آن از من بازخواست کنند. سپس پرسید: چقدر پول برای خرجی داری؟ محمد پاسخ داد: دویست درهم. صادق گفت: درهم‌هایت را ببینم. محمد‌بن‌زید درهم‌ها را نشان داد. صادق سی درهم و دو دینار به آن اضافه کرد و آن را به محمد بازگرداند. و سپس گفت: امشب شام را پیش من بخور. محمد‌بن‌زید شام را در کنار فزرند حبیبم محمد گذراند و سپس رفت. شب بعد محمد دیگر به خانه جعفر‌بن‌محمد نرفت. شب بعد صادق آل محمد کسی رادنبال محمد‌بن‌زید فرستاد تا او را به خانه او ببرد. هنگامی که محمد وارد شد جعفر از او پرسید:چرا دیشب نیامدی؟به یاد تو بودم و منتظرت شدم. محمد پاسخ داد: از طرف شما کسی به دنبال من نیامد تا به من خبر بدهد. جعفر‌بن‌محمد با نگاهی پر مهر گفت: من خودم خبر می‌دهم تا وقتی در این شهر هستی مهمان ما باش. حالا بگو چه غذایی میل داری. مرد پاسخ داد: شیر. جعفر‌بن‌محمد دستور داد تا یک گوسفند شیر‌ده برای مرد خریداری کنند. مرد از این همه کرامت در شگفت بود. سپس رو به صادق کرد گفت: آقای من دعایی به من بیاموز. صادق گفت بنویس:« بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ يَا مَنْ أَرْجُوهُ لِكُلِّ خَيْرٍ وَ آمَنُ سَخَطَهُ عِنْدَ كُلِّ عَثْرَةٍ يَا مَنْ يُعْطِي الْكَثِيرَ بِالْقَلِيلِ وَ يَا مَنْ أَعْطَى مَنْ سَأَلَهُ تُحَنُّناً مِنْهُ وَ رَحْمَةً يَا مَنْ أَعْطَى مَنْ لَمْ يَسْأَلْهُ وَ لَمْ يَعْرِفْهُ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ أَهْلِ بَيْتِهِ وَ أَعْطِنِي بِمَسْأَلَتِكَ خَيْرَ الدُّنْيَا وَ جَمِيعَ خَيْرِ الْآخِرَةِ فَإِنَّهُ غَيْرُ مَنْقُوصٍ مَا أَعْطَيْتَ وَ زِدْنِي مِنْ سَعَةِ فَضْلِكَ يَا كَرِيمُ » سپس دستان خود را رو به آسمان بلند کرد و ادامه داد:« يَا ذَا الْمَنِّ وَ الطَّوْلِ يَا ذَا الْجَلَالِ وَ الْإِكْرَامِ يَا ذَا النَّعْمَاءِ وَ الْجُودِ ارْحَمْ شَيْبَتِي مِنَ النَّارِ» سپس در این هنگام دستان خود را بر محاسنش گذاشت و وقتی آن را برداشت پشت دستانش پر از اشک بود.
منبع: رجال‌کشی صفحه 235