پیوند کارت

زهرا زارعی

به زور خودش را داخل پیراهن و شلوار توسی نگه داشته بود. از جویدن گوشه لبش معلوم بود که خیلی داخل کافی شاپ راحت نیست. نگاهی به شمع روی میز انداخت. گل­های قرمز را که فقط با یک ربان سفید بسته شده بود را بلند کرد و مقابل صورتش برد. بعد از آن دستش رفت دنبال دکمه بالای پیراهن که نگاهم را خواند. لبخند گوشه لبش را پهن­تر کرد و نگاهی به طرف پیشخوان کافه انداخت. سرش را جلوتر آورد.«خانوم جون نمیشد جای دیگه رو انتخاب می­کردی؟ ما که مخلصتیم ولی این مخلص نفسش بالا نمیاد تو این سوراخ» لبش را گزید. «البته هرچی عشق شما باشه واس ما هم هست ولی خب» نگاهم روی دکمه بالایی یقه دیپلماتش بود. شمع را با نوک انگشت خاموش کردم. «حالا کی گفته شما تا اون دکمه آخر رو ببندی؟» انگار پر باز کرده باشد سریع دکمه را باز کرد و دستی به گردنش کشید. مرد گارسون سفارش­هایم را آورد. یک کیک کوچک و دو شیر قهوه. با دیدن شیر قهوه چشمکی زد. دست‎‌های مردانه‌‎اش را دور فنجان گرفت. «هیچ وقت یادم نمیره دفعه اول چقدر ازش بدم میومد. ولی تو منو عاشقش کردی، مثه خودت» روسری­ام را جلو کشیدم و از داخل کیفم شمع را بیرون آوردم. عدد سه تنها نشسته بود وسط کیک. نگاهش پر از حرف بود اما من انگار روزه سکوت گرفته بودم. چهره­اش درهم نشده بود ولی ذوق اول را هم نداشت. جعبه کوچک را گذاشتم کنار کیک. حواسش به شمع روی کیک بود. «ببین چقدر زود می­گذره نفس. سه ساله که کنارمی و من تازه می­فهمم معنی زندگی رو، طعم شیرقهوه رو و آشتی با خودم و...» نگاهم که به چین­های کنار چشمش افتاد دلم ریخت. سه سال پیش که جلوی در خانه­مان را پارکینگ موتورش کرده بود انقدر خسته و شکسته نبود. فندکش را از جیب درآورد. «با اجازه خانوم خوشگله، خودم روشنش می­کنم.» نگاهم به فندکش بود. چقدر با خواهش و قهر ترکش داده بودم ولی از فندکش جدا نمی­شد. خیالم راحت بود که سراغ دود نمی‌رود حتی همان یک نخ تفننی. آستین­های پیراهنش را تا کرد و گوشی­اش را درآورد تا عکس بگیرد. کیف کارت­هایش را گذاشت گوشه میز. «می­خوام از خانومم با این تیپ مشتیش یه عکس جانانه داشته باشم.» گل­های قرمز را گرفتم جلوی صورتم. با وسواس همیشگی گوشی را چرخاند. بعضی از این اخلاقیاتش را هیچ وقت نتوانستم تغییر بدهم. من عاشق همین تیپ و شخصیت­اش شده بودم. «عزیزم گوشه چادرت رو درست کن تو عکس قشنگ باشه.» نگاهم به اخم روی پیشانی­اش بود. دستی به سرو شکلم کشیدم. «بدو داره آب میشه فرهاد.» با شماره من شمع را فوت کردیم. چقدر دلم می­خواست سومین سالگرد ازدواجمان را داخل آلونک خودمان جشن بگیریم اما فرهاد تودارتر از من بود و خرجی دادن یک خانواده چند نفره کار ساده‌ای نبود. همین که تا این اندازه تغییر کرده بود راضی­ام می­کرد.«خب واسه خانومم کیک بذارم تا شیرقهوه­اش سرد نشده.» روزی که به زور جلوی راهم را گرفت و با آن تیپ چاله میدانی­اش سرش را پایین انداخت و خواستگاری کرد فکرش را نمی­کردم بتواند عاشق شیرقهوه و این کارهای فانتزی­ام شود. جعبه را جلو کشیدم. با دیدن جعبه ابرویش را بالا داد و به بریدن کیک ادامه داد. «اون چندرقاز حقوق الف ب پ رو هم خرج ما کن شما. مگه من نگفتم دست به اون پولا نزن بعدا برا جهاز کاریش داریم؟» دوباره شده بود همان فرهاد لوتی با موهای فرفری جوگندمی که جذبه مردانه­اش دلم را برده بود. سرم را جلو آوردم. خودم را مشغول کیک کردم تا بیشتر زیر نگاهش نباشم. در جعبه را باز کرد. ساعت را دور مچش انداخت و به طرفم دراز کرد. «کل حقوق این ماه رو دستای من نشسته.» دلم نمی­خواست اینقدر سخت بگیرد ولی خب روزگار سخت گرفته بود. دلم را خوش کرده بودم به همین رفت و آمدهای معمولی تا اوضاع درست شود. کیکیش را خورد و با پشت دست دور ریش و سبیل بورش را پاک کرد. دستمال کاغذی را هل دادم به طرفش. نگاهی انداخت و حرفش را شروع کرد. «چاکرتیم نفس خانوم. فقط یادم بنداز دوقروش پول بریزم به حسابت که ست ساعت رو برا خودتم بگیری.» سرش را خم کرد. «می­دونی که من وقتشو ندارم، ینی نمی­خوام همین وقتی رو که داریم باهم باشیم تو شلوخ پلوخی بازار تلف کنم.» دلم نمی­خواست دوباره سؤال­های قبلی­ام را بپرسم که کی کارو بارش درست می­شود؟ کی از زیر مسئولیت خانواده کمی راحت­تر می­شود. اگر جهاز فهیمه نبود تا الان پول پیش خانه را آماده کرده بود اما... من هم دیگر طاقت حرف و حدیث­های مردم و نق زدن­های خانه را نداشتم. اگر از اول انتخاب آن­ها هم بود شاید اوضاع فرق می­کرد اما این انتخاب فقط برای من بود و من. «خب تاج سر بریم؟» می­دانست اگر بیشتر بمانیم حرف­های تکراری شروع می­شود. وقت گرفته بود تا آخر سال و از این سال فقط چندماه بیشتر نمانده بود. از روی صندلی بلند شد و کاپشنش را پوشید. دستی میان موهایش کشید و نگاهی به من انداخت. «کارت­هامو ندیدی کجا گذاشتم؟» دنبال عابربانک­هایش بود که با دست اشاره کردم روی میز است. از میان کارت­ها یک کارت بیرون کشید و به طرفم گرفت. «زود برو ساعتو بگیر که با آقای خوشتیپت ست باشی.» کارت را گرفتم و دسته گل را برداشتم. به طرف پیش‌خوان رفت. سریع از کافه بیرون زدم تا اگر عصبانی شد، بیرون دعوایم کند که چرا میز را هم حساب کرده­ام. روی موتور لم دادم و به کارت نگاه کردم. آبی خوش رنگی بود. دنبال بانکش می‌گشتم. اسم کارت دلم را قلقلک داد. پیوند کارت. کی می­شد کارت ازدواجمان را آماده می‌کردیم. دو جمله روی کارت را خواندم. انگار باید تک‌تک حروفش را هجی می­کردم و برای یک دانش‌آموز کم هوش حرف می­زدم.

«ما یِ لم اع ضا یِ ب د نم را در ز ما ن مر گم اه دا کُ نم با شد که ا دا مه زن د گی اجزا ی و جو دم ن جا ت بخ ش زن د گی دی گ ری با شد. اه دا ی ع ضو اه دا ی زن د گی»

همه بدنم یخ کرده بود. حتی نمی­توانستم دستم را محکم دور گل­های قرمز بگیرم. سوزش چیزی داخل دستم اذیت می­کرد. انگار یک تیغ به شاخه گل رز مانده بود.