یادمه

سمیرا اسکندرپور

به کیک نگاهی انداختم. دسر و بستنی را هم توی یخچال جا کردم. صدای پیامک گوشی‌ام بلند شد. سبد میوه‌های شسته شده را کنار سینک چیدم و با خیال راحت سراغ گوشی‌ام رفتم. روی کاناپه نشستم. اسم الناز را که دیدم با اشتیاق پیام را باز کردم.

نوشته بود: «مامان. من یه کم می‌ترسم...»

شوکه شدم. نوشتم: «الناز کجایی؟»

پیام زد: «توی ماشین... یه پراید سفید.»

به دقیقه نکشید که دوباره پیامی آمد: «ماشین گرفتم که برم موسسه. یه کم از راننده می‌ترسم. چی کار کنم؟»

نفس راحتی کشیدم. زیاد جدی نگرفتم. گفتم نه شب است و نه بیابان. دوباره پیام زدم: «از چی ترسیدی؟»

دلنگ صدای پیامک آمد: «اینجا خیلی سوت و کوره...»

با خواندن این جمله‌اش دلم هری ریخت. برای چی سوت و کور؟

دلم می‌خواست بهش زنگ بزنم. ولی گفتم شاید نتواند پشت تلفن راحت حرف بزند.

از روی کاناپه بلند شدم. با نگرانی پیامک زدم: «مگه چه طوریه؟ اصلا کدوم خیابونی؟»

سریع و بی‌معطلی جواب داد: «همه‌اش از توی آینه نگام می‌کنه. نمی‌دونم کجام. این قدر از کوچه پس‌کوچه‌ها رفته که راهو گم کردم.»

قلبم درد گرفت. می‌خواستم مثل همیشه سرش داد بزنم و بگویم: «آخه دختر حواست کجاس؟ تو نباید خیابونا رو نگاه کنی! صد بار بهت گفتم وقتی سوار ماشین می‌شی سرت هی توی گوشی نباشه. دونه به دونه کوچه و خیابونا رو بررسی کن.»

لبم را گزیدم. با عجله نوشتم: «خب... بهش بگو من پیاده میشم. پیاده شو یه ماشین دیگه بگیر.»

وقتی «ارسال با موفقیت انجام شد» را دیدم رفتم توی فکر. یعنی راننده چه واکنشی نشان می‌دهد؟ خدا کند الناز بی‌دردسر پیاده بشود...

منتظر بودم. ولی دیگه پیامی نفرستاد. یک دور از تلویزیون تا پیشخوان را قدم زدم. تحمل نکردم. دوباره پیام فرستادم: «چی شد؟ گفتی؟ پیاده شدی؟»

جوابم را نداد. نگران شدم. کنار پیشخوان ایستادم و ناخنم را روی نمکدان کشیدم.

بالأخره صدای پیامک بلند شد. دستپاچه شدم. سریع پیامک را باز کردم. نوشته بود: «نه. بهش گفتم. هی میگه دخترم! اینجا ماشین گیرت نمیاد. می‌برمت یه خیابونی که راحت بتونی ماشین بگیری.»

صورتم داغ شد. انگاری راستی راستی چیزی بود. دلم می‌خواست راننده را با چشم‌های خودم می‌دیدم. باید چه کار می‌کردم؟ نوشتم: «به هر قیمتی شده بهانه‌ای جور کن و پیاده شو. پیاده شو. باشه؟»

مثل همیشه که مضطرب می‌شد نمی‌دانست چه کار باید بکند، نوشت: «آخه اگه پیاده بشم نمی‌دونم باید کجا برم. اصلا اینجا رو نمی‌شناسم.»

باید خونسردی‌ام را حفظ می‌کردم. من مادرش بودم. الناز فقط بیست سالش است. نوشتم: «خب. باز هم از این و اون سوال می‌کنی و بالاخره به یه خیابونی می‌رسی. نترس فقط پیاده شو.»

گوشی توی دستم می‌لرزید. یک لرزش خفیف. پیام دیگری آمد: اصلا اینجا آدم نیست که بخوام سؤال کنم. کوچه‌هاش خیلی خلوته.

احساس می‌کردم سرم دارد سوت می‌کشد. باید خوب فکر می‌کردم. اگر من بودم چه کار می‌کردم؟ نوشتم: «فعلا پنجره ماشینو بده پایین. خوب چشم‌هاتو باز کن. اسم کوچه رو برام بفرست.»

صبر کردم. شاید هنوز نتوانسته اسم خیابان را ببیند. پیام آمد: «کوچه شهید اصغری.»

کوچه؟ ولی اسم کوچه به درد من نمی‌خورد. فکر کنم بعضی حرف‌ها را اشتباه نوشتم. ولی با عجله فقط پیام زدم: یعنی اصلا هیچ کسی نیس اونجا؟

نمی‌دانم چند دقیقه کشید که پیامش رسید: «اصلا پرنده پر نمی‌زنه. فکر کنم به خاطر اینه که سر ظهره.»

کاش خودم هم آنجا بودم. اصلا آن مرد چند سالش است؟ چه شکلی است؟ زیر لب صلوات فرستادم. دور الناز توی ذهنم فوت کردم. ولی نمی‌توانستم بیشتر از این تحمل کنم. قلبم داشت می‌اومد توی دهانم.

شماره الناز را گرفتم. به خودم امیدواری دادم؛ شاید همه‌اش فکر و خیاله. آروم باش. آن یه راننده مهربونه که می‌خواسته الناز جای خلوت پیاده نشه و راهو گم نکنه. تقصیر النازه. آره. تقصیر خود النازه. اگر راه‌ها رو بیشتر بلد بود آن وقت این فکرا را درباره آن مرد نمی‌کرد. آن به الناز می‌گوید دخترم. پس حتما مرد خوبیه. آره.

ولی باز دلشوره امانم نمی‌داد. با اولین بوق آزاد صدای لطیف الناز را شنیدم: «الو...»

می‌خواستم بگویم: «جانم مامان. عزیزدلم.»

سعی کردم صدایم را محکم کنم. گفتم: «مامان الان جلوی من از راننده بپرس ما خیابون چی هستیم؟»

این طوری شاید دل و جرأت الناز برای پاپی راننده شدن بیشتر می‌شد. بلافاصله اما با مِن و مِن از راننده پرسید: «ببخشید آقا اینجا کجاس؟ اسم خیابان را می‌گم.»

حس کردم که اصلا دوست ندارد با راننده حرف بزند. ولی چاره‌ای نبود.

اول جوابی از راننده نیامد. شاید داشت فکر می‌کرد شاید هم... شاید نمی‌خواست جواب بدهد!

با کمی معطلی صدای زمخت و لحن لات و بی‌خیال راننده را شنیدم: «اینجا نزدیک شهرک محلاتیه. چیزی نمانده. به موقعش می‌رسیم...»

الناز حرف راننده را برایم تکرار کرد. به خودم دلداری دادم: «حتما دخترمو به مقصد می‌رسونه. بی‌خطر. بی‌دردسر...»

گلویم تنگ شده بود. الناز گفت: «مامان حالت خوبه؟»

سعی کردم خودم را آرام کنم. سردرد گرفته بودم. از صدایم معلوم بود فشارم بالاست. گفتم: «آره مامان. من خوبم... تو چی؟ هنوز اونجا خلوته؟»

الناز با آرامش گفت: «خیالت راحت. نزدیک مؤسسه‌ام.»

حتما داشت جلوی راننده خودش را بی تفاوت و خونسرد نشان می‌داد. هر چه می‌گفتم با آره و نه سر هم میاورد.

فکری به سرم زد. با یک شوق و ذوقی گفتم: «الناز جان مامان! جی‌پی‌است روشنه؟»

کار با جی‌پی‌اس را بلد نبودم. فقط اسمش را شنیده بودم. می‌دانستم که هر چی هست مکان صاحب گوشی را نشان می‌دهد ولی حتما سعید خیلی خوب بلد باشد. اگر به سعید بگویم حتما می‌تواند کاری کند...

گفت: «آره.. ولی چه طوری؟»

فعلا تنها راه همین بود. گفتم: «بذار زنگ بزنم به سعید. اون این چیزا رو بلده. شاید بشه کاری کرد.»

از الناز خداحافظی کردم و سریع و با عجله با سعید تماس گرفتم. دائم تلفن گویا می‌گفت: «در دسترس نمی‌باشد. در دسترس نمی‌باشد.»

می‌خواستم به الناز پیامک بزنم که گوشی از دستم لیز خورد و افتاد. خم شدم و با عجله آن را از روی سرامیک برداشتم. الناز پیامک زد: «مامان این مرده داره سرعتش را کم می‌کنه. همه‌اش بر می‌گرده منو نگاه می‌کنه. اینجا شبیه برهوته. چی کار کنم مامان؟»

داشت نفسم تنگ می‌شد. باز هم با عجله به سعید زنگ زدم. باز همان آش و همان کاسه.

دلم می‌خواست داد بزنم. گوشی را محکم توی دست‌هایم گرفتم و دوباره به خود الناز زنگ زدم. نمی‌خواستم مثل همیشه سر ظاهر و لباسش باهاش یکی به دو کنم. اما نتوانستم چیزی نگویم. گفتم: «الناز چه جوری لباس پوشیدی؟»

بعد از مکثی گفت: «مامان تو رو خدا. الان وقتش نیس.»

گفتم: «باز هم آرایش کردی؟ آخه دخترم بهت نمیگم آرایش نکن؟ بهت نمیگم سر و وضعتو این طوری نکن؟»

دلم می‌خواست از پشت گوشی همه آه سینه‌ام را سرش خالی کنم. احساس کردم بغض کرده. دلم برایش سوخت. حرفم را ادامه ندادم. نفس عمیقی کشیدم. گفتم: «دخترم الناز. هیچی پیشت نداری از خودت دفاع کنی؟»

گفت: «نه. فقط...»

گفتم: «چی؟»

معلوم بود نمی‌تواند بلند اسمش را بیاورد. دوباره گفت: «آره. هست...»

گفتم: «خیلی خب. دستت به همون باشه. اگه اتفاقی افتاد....»

بغضم گرفت. نمی‌توانستم حرفم را ادامه بدهم. باهاش خداحافظی کردم. تصمیم گرفتم زنگ بزنم به پلیس ولی چی باید می‌گفتم؟! نه اسم خیابانی. نه پلاک ماشینی. حتی اتفاقی هم نیفتاده بود که بخواهم گزارش بدهم. بگویم دخترم سوار ماشینی شده که راننده‌اش به دخترم چپ چپ نگاه می‌کند!

با خودم گفتم: «کاش احمد تهران بود. شاید می‌تونست کاری بکنه. ولی حالا... به کی بگم؟»

دوباره شماره سعید را گرفتم. باز در دسترس نمی‌باشد. گوشی را از عصبانیت پرت کردم طرف دیگر. حالم از هر چی گوشی و آنتن بود به هم می‌خورد: «چی پی اس... خب اگر سعید بلده پلیس حتما از سعید هم بیشتر بلده. به پلیس زنگ می‌زنم... آره این بهترین کاره...»

خواستم گوشی را بردارم و شماره صد و ده را بگیرم که صدای زنگ گوشی‌ام بلند شد. با عجله گوشی را از روی فرش برداشتم. الناز بود. دایره سبز را لمس کردم و گوشی را به گوشم چسباندم.

گفت: «مامان مامان.»

بریده بریده گفتم: «چی شد مامان؟»

تا آمد حرفی بزند، صدای آن مرد آمد. نفهمیدم چی گفت. فقط بعدش الناز یک جیغ بلند کشید. نفس توی سینه ام حبس شد. به سختی فریاد زدم: «الناز...»

تلفن قطع شد. گوشی از دستم افتاد. داد می‌زدم. فقط داد می‌زدم و گریه می‌کردم. رو به قبله نشستم و التماس کردم. التماس کردم: «خدایا تو رو فاطمه زهرا. تو رو امام حسین. بچه‌ام. بچه‌ام. به داد دخترم برس.»

سجده رفتم و التماس کردم. انگار الناز جلوی چشمم داشت ضجه می‌زد. من هم باهاش ضجه زدم. دست الناز به سمتم بود و کمک می‌خواست. دستم را به طرف آسمان دراز کردم و کمک خواستم. الناز صدایم می‌زد. با ناله خدا را صدا زدم. یکدفعه همه جا سیاه شد. چشم‌هایم را بستم و افتادم.

نفهمیدم چه قدر زمان گذشت. شاید فقط یک ثانیه شاید هم یک ساعت. یک صدایی آزارم می‌داد. مثل پتک به سرم می‌کوبید. کم‌کم پلک‌هایم را باز کردم. صدای زنگ گوشی‌ام بود. به گوشی که روی کاناپه بود نگاه کردم. نمی‌توانستم آن را بردارم. انگاری سرم باد کرده بود. بدن بی‌حسم را به سختی به طرف گوشی کشاندم. گوشی را با دست‌هایم نه با همه جانم برداشتم. به صفحه‌اش نگاه کرده نکرده فقط آن را روشن کردم. زار زدم: «الو...»

صدای نفس‌هایم را می‌شنیدم. انگار توی یک دریا داشتم غرق می‌شدم و منتظر کسی که نجاتم دهد. یک صدای جوان و آشنایی گفت: «سلام مامان....»

صدای سعید بود. هم خوشحال شدم و هم عصبانی. فریاد زدم: «سعید خودتی؟ معلومه کدوم گوری هستی؟ چرا گوشی‌ات...؟»

یک دفعه صدا عوض شد. الناز گفت: «الو مامان. مامان خوبی؟»

با شنیدن صدای الناز زبانم مثل چوب خشک شد. باورم نمی‌شد. دوباره با مکثی صدای سعید آمد. گفت: «مامان! من پیش النازم. خیالت راحت... همه چیز به خیر گذشت.»

به هر قیمتی بود دهانم را تکانی دادم و گفتم: «سعید! تو تو...»

انگار صدایم از ته چاه در می‌آمد. به جایش صدای سعید مثل مرهمی بود روی دلم. گفت: «حساب آن مرتیکه رو رسیدم. امونش ندادم. با مشت و لگد افتادم به جونش.»

صدایم لرزید. گفتم: «آخه... تو... اونجا؟»

خندید. ولی هنوز نفس نفس می‌زد. گفت: «اومده بودم دنبال الناز بیارمش خونه. ناسلامتی امروز جشن تولدشه. خودت صبح بهم گفتی. یادت نیس مامان. گفتی هوای خواهرتو داشته باش. حالا بابا واسه ماموریت رفته قزوین تو جای باباتو پر کن... منم امروز براش کادو خریدم با موتورم رفتم دم در دانشگاش. می‌خواستم غافلگیرش کنم. قبل از این که برم جلو، الناز ماشین گرفت. من هم رفتم دنبالش تا خودمو بهش برسونم.»

با شنیدن این حرف پاهایم شل شد. انگار داشتم می‌رفتم توی آغوش مادرم. یک جای گرم و نرم. کنار کاناپه روی زمین آرام گرفتم.

صدای سعید التهاب خاصی داشت. ولی برای من مثل یک ترانه خوش آهنگ بود: «مامان! یادته صبح بهم چی گفتی؟ گفتی خواهر و برادر باید مثل کوه پشت هم باشن. گفتی دلم می‌خواد تو واسه الناز هر کاری که می‌تونی بکنی.»

همه حرف‌های صبح داشت یادم می‌آمد. سعید از ته دل خندید. گفت: «خودت گفتی مامان. یادته؟»

اشک هایم جاری شد. از میان هق‌هق گریه و خنده گفتم: «یادمه... یادمه... یادمه...