یک روز تعطیل
معصومه کرمی
روی لبه جدول کنار گل‌های میمون نشسته‌ام، باد پاییزی نرم و آرام لباس‌های من و شاخه‌های درختان را به بازی گرفته. به گل‌های کنارم نگاه می‌کنم، زیبا و دلنواز رو به خورشید ایستاده‌اند. به طرف در ورودی پارک نگاه می‌کنم و در دل می‌گویم چرا نیامدند؟! نکند اتفاقی برایشان افتاده، کاش اجازه نمی‌دادم حمید با ماشین آن‌ها بیاید. ما که شناخت زیادی در مورد این همسایه جدید نداشتیم. زیر لب صلوات می‌فرستم که سالم برسند. صدای سوت مأمور پارک، چشمم را به آن سو می‌کشاند. به دنبال علت سوت زدنش می‌گردم، بچه‌ای وسط چمن‌ها ایستاده. مادر کودک دست او را می‌گیرد و از محوطه بیرون می‌برد. با صدای هانا به خود می‌آیم.
ـ جانم دختر؟
چشمم به خانم قنبری همسایه‌مان می‌افتد. با او احوالپرسی می‌کنم، در یک دستش سبد پیک‌نیک است و با دست دیگرش دست پسر کوچکش ساسان را گرفته. آقای قنبری سوییچ به دست کمی دورتر با من احوالپرسی می‌کند. نگاهم را می‌گردانم: «پس پسرا کجا هستن؟»
همسرم همان‌طور که وسایل پیک‌نیک ما را در دست گرفته و نزدیک می‌آید، رو به من می‌گوید: «نگران نباش از در دیگر پارک داخل رفتن تا آلاچیق خالی برای نشستن پیدا کنند.» همگی منتظر در گوشه‌ای از پارک می‌ایستیم. با صدای گریه بچه‌ای به سمت دیگر پارک نگاه می‌کنم. کودک نوپایی زمین خورده. مادرش او را می‌بوسد و از روی زمین بلند می‌کند. پدر کودک عصبانی دستانش را در هوا تکان می‌دهد. زن از مردش دور می‌شود و کودکش را در آغوش می‌کشد. صدای حمید نگاهم را به سوی او بر می‌گرداند، ذوق‌زده می‌گوید: «جا پیدا کردیم، سعید تو آلاچیق مونده تا جا را نگیرند، دنبال من بیایید.»
خانم قنبری دوباره به زحمت دست ساسان نوپا را می‌گیرد. آقای قنبری با زنجیر در دستش بازی می‌کند، فلاسک چای را از دخترم می‌گیرم. به او می‌گویم: «به خانم قنبری کمک کن.»
هانا خوشحال دست ساسان را از دست مادرش می‌گیرد، همسرم فلاسک چای را از دست من می‌گیرد. به آلاچیقی که مابین درختچه‌های کوتاه پنهان شده است می‌رسیم، چه جای دنج و زیبایی! سعید زیرانداز را پهن کرده و روی آن نشسته. در دل خوشحالم که پیشنهاد حمید برای آمدن به پارک را قبول کرده‌ام، این فضای خستگی یک هفته کاری را از تنم بیرون می‌برد. دیدن گل‌ها، فضای سبز، بوی چمن‌های خیس، شادی و شعف را در وجودم زنده می‌کند. خانم قنبری ساسان را روی زیرانداز می‌نشاند و از داخل کیسه همراهش بیسکوییتی به دستش می‌دهد. ما هم می‌نشینیم. حمید رو به من می‌گوید: «مامان من با سعید برم تو پارک کمی بچرخیم؟»
اخم‌هایم در هم می‌رود: «جایی دور نرید»
ـ چشم مامان.
سعید رو به من می‌گوید: «خاله دیگه بزرگ شده‌ایم...»
ابروهایم را بالا می‌اندازم و به او می‌گویم: «باشه، اما بار اولی هست که به این پارک اومدیم، اگر دور بشین جای ما را گم می‌کنید.»
حمید می‌گوید: «نگران نباش مامان، اگر گم شدیم به شما زنگ می‌زنیم.»
چشم می‌دوزم به رفتنشان. پسرک کوچک همسایه در آلاچیق به این طرف و آن طرف می‌دود. خانم قنبری نگران به او چشم دوخته، آقای قنبری تابی به سبیلش می‌دهد رو به خانمش می‌گوید: «یه چایی برای من بریز، حواست به بچه هم باشه زمین نخوره.»
همسرم رو به من می‌گوید: «عزیزم برات چایی بریزم؟»
سری به علامت منفی تکان می‌دهم.
زن همسایه همان‌طور که ایستاده و با چشم پسر کوچکش را دنبال می‌کند. رو به من می‌گوید: «ما هم برویم کمی قدم بزنیم.»
دخترم از جا می‌پرد: «منم می‌آیم.»
زن همسایه دست ساسان را می‌گیرد، با هم از آلاچیق بیرون می‌آییم. مجسمه بزرگی از لاک‌پشت روی چمن‌ها به مردم زل زده، دخترم ساسان را روی لاک‌پشت سنگی می‌گذارد و با موبایلش عکسی از او می‌گیرد. پایین‌تر می‌رویم، فولکس قدیمی را آذین بستند و آتلیه‌ای سیار وسط پارک درست کردند. کمی که می‌رویم به زمین بازی بچه‌ها می‌رسیم. ساسان دستش را از دست مادرش بیرون می‌کشد، به طرف استخر می‌دود، قایق‌های کوچک بادی روی آب در حرکتند. مادر ساسان هم به دنبالش می‌دود، زمانی دست او را می‌گیرد که کفش‌هایش را درآورده می‌خواهد داخل آب برود. خانم قنبری دست ساسان را می‌کشد و با هم از زمین بازی بیرون می‌آییم. ساسان دوباره دستش را از دست مادرش بیرون می‌کشد، شروع به دویدن می‌کند، مادرش هم به دنبالش می‌دود، به دخترم می‌گوید: «هانا جان برو به خاله کمک کن، خسته شد بیچاره.»
هانا چشم می‌گوید و دنبالشان می‌دود. خانم قنبری دست بچه را گرفته به طرف ما برمی‌گردد، به او می‌گویم: «دست ساسان را به هانا بده، او می‌تواند از بچه نگهداری کند.»
می‌گوید: «از صبح یک چشمم دنبال بچه بوده یک چشمم دنبال قابلمه ناهار. با یک دست غذا پختم و با دست دیگر بچه‌داری کردم.»
کمی دیگر قدم می‌زنیم و بعدش به طرف آلاچیقمون برمی‌گردیم. وقتی به آلاچیق می‌رسیم آقایان در حال بازی منچ هستند با کلی تنقلات تلنبار شده جلویشان. آقای قنبری رو به خانمش می‌گوید: «ای بابا، چند دقیقه بیشتر قدم می‌زدید تا بازیمان تمام شود، حالا که اومدی بچه را از بغلت زمین نذار، بازی رو یه موقع بهم نزنه!»
با هانا روی زیرانداز می‌نشینیم، همسرم لیوان چایی جلوی من می‌گذارد، ساسان در بغل مادرش بی‌تاب است، می‌خواهد پایین بیاید، خانم قنبری او را دور آلاچیق می‌گرداند. بعد از نیم ساعت بازی که تمام می‌شود، ساسان را روی زمین می‌گذارد و خودش روی زیرانداز می‌نشیند، ساسان به تنقلات وسط زیرانداز چنگ می‌زند. آقای قنبری چپ‌چپ به خانمش نگاه می‌کند، او ساسان را می‌گیرد و کیکی به دستش می‌دهد. مشغول صحبت هستیم که یکدفعه متوجه می‌شویم ساسان ناپدید شده! مرد همسایه شروع به داد زدن می‌کند و خانمش را مقصر می‌داند.
برای آرام کردن اوضاع می‌گویم: «بچه‌ست دیگه، نگران نباشید پیدا میشه.»
مرد همسایه با صدای خش‌دار رو به همسرش می‌گوید: «اگر بچه‌ام پیدا نشه، من می‌دونم و تو!»
زن با رنگ پریده بیرون آلاچیق می‌دود و هراسان ساسان را صدا می‌کند. سعید و حمید که تازه راه رسیده‌اند و همین که موضوع را می‌فهمند دوباره به دنبال ساسان از آلاچیق بیرون می‌روند. فقط من کنار وسایل ایستاده‌ام و هنوز گیجم.
به بیرون از آلاچیق سرک می‌کشم، بعد از نیم ساعت ساسان را پیدا کرده‌اند به طرف آلاچیق برمی‌گردند، زن همسایه ساسان را به سینه چسبانده، آقای قنبری بچه را از آغوش مادرش جدا می‌کند و می‌گوید: «عرضه نگهداری از بچه را نداری بدش به من!.... ببین چه کارا می‌کنیا، تازه داشتم از هوای پارک لذت می‌بردم.»
همسرم هم می‌گوید: «الحق که خستگی یک هفته کاری از تنم بیرون رفت.»
حمید و سعید هم با خوشحالی بلند داد می‌زنند: «ما هم کلی لذت بردیم، می‌خواهیم بیشتر توی پارک باشیم.»
ولی زن همسایه زیرلب می‌گوید: «من خیلی خسته‌ام.»