عروج به یزدان

عارفه دهقانی

پس از برادرِ خود، دیگر او نبود آرام!

که مجلس همه عمرش تمام گشته... تمام

شبیهِ هرچه که عاشق، روانه شد مشهد

گرفته اِذنِ خروج و دلش شده آرام

دقیق تا دمِ پرواز، پانزده روز است

مجوّزِ سفرِ او، شده دعای امام

همیشه بود لبش ، گرمِ ذکرِ «یا رب»، چون

نخورده هرگز از آن، لقمه‌های داغِ حرام

شسته دست از این زندگیِ زندانی

قدم قدم شده آزاد! و مست جام به جام

دوباره صحبتی از دجله شدکه در آغوش

گرفته پیکرِ او را گرفته از او کام

به یادِ کودکِ شِش ماهه، خون او پاچید

و ریخت قطره به دریا به جرمِ عشقِ امام

...