ردخون

مرضیه ولی حصاری

مادر گوشه روسریش را روی چشمانش گذاشته است و آرام هق هق می‌کند. نزدیک‌تر می‌روم و کنارش می‌نشینم، دستم را روی زانوهای نحبف و لاغرش می‌گذارم و می‌گویم:

ـ مامان، جانم من سحریت بخور. تا اذان چیزی نمونده، با گریه چیزی درست می‌شه مگه. نشد ما یه باز کوفته بخوریم شما گریه و زاری راه نندازی. همش تقصیر معصومه است چند بار گفتم کوفته درست نکنه.

مادر با شنیدن اسم معصومه روسری را از جلوی چشمانش کنار می‌زند و خیره نگاهم می‌کند.

ـ چه ربطی به معصومه داره؟ خودم بهش گفتم کوفته درست کنه، دلم می‌خواست.

صدای گریه‌هایش دوباره در اتاق می‌پیچد. بلند می‌شوم و سجاده را از روی طاقچه برمی‌دارم و کنار سفره پهن می‌کنم.

ـ بله شما گفتی، اون چرا گوش کرد؟! خودش حالا گذاشته رفته خونه مادرش من موندم گریه‌ها و بی‌قراری‌های شما.

ـ مادر نشدی نمی‌فهمی من چی می‌گم. دلم برای رحیم یه ذره شده. دو سال هیچ خبری ازش نداریم نه می‌دونیم مرده است، نه زنده. نمی‌دونم بچه‌ام سرشو کجا زمین می‌ذاره. میگم رحمان مطمئنی نگرفتنش؟

عبا را روی دوشم می‌اندازم. می‌خواهم قامت ببندم ولی دلم نمی‌آید. کنار سفره می‌نشینم و مشغول گرفتن لقمه می‌شوم.

ـ من چند تا رفیق پاسدار دارم اونا پیگیری کردن تو هیچ زندانی نیست. همه امید من این بود که تواب بشه که نشده. مامان جان اون راهش از ما جدا کرده. می‌دونم مادری دلت براش تنگ شده ولی رحیم خودش تصمیم گرفت بره. خوش تصمیم گرفت جلوی انقلاب وایسه. می‌دونم سخته ولی تا حالا فکر کردی که ممکنه دستش به خون همین مردم که هر روز به دست منافق‌ها تو کوچه و خیابون کشه می‌شن آلوده شده باشه، فکر کردی؟!

مادر که انگار دلش نمی‌خواست حرف‌هایم را باور کند، رویش را برگرداند و زیر لب گفت:

ـ بچه من آدمکش نیست.

لقمه را روبروی صورتش می‌گیرم.

ـ منم از خدام که کسی رو نکشته باشه، هر شب دارم کابوس می‌بینم. حالا جان رحمان لقمه رو بگیر بخور، روزها بلنده، هیچی نمیخوری چطوری می‌خوای روزه بگیری؟

مادر دستم را پس می‌زند.

ـ از گلوم پایین نمیره، رحیم عاشق کوفته بود.

کلافه و خسته بلند می‌شوم و قامت می‌بندم.

***

برگه‌ها را روی میز مرتب می‌کنم. کمتر از دو دقیقه به جلسه مانده است. سرو کله بچه‌ها هم کم‌کم پیدا می‌شود و هر کدام گوشه‌ای می‌نشینند. سعی می‌کنم طوری صحبت کنم که تأثیر کلامم را در چهره‌هایشان ببینم.

ـ جلسه رو شروع می‌کنیم. خواهر سعیده کجاست؟

رحیم سرش را بالا می‌آورد و می‌گوید:

ـ الان پیداش می‌شه.

با خشم نگاهش می‌کنم.

ـ پیداش می‌شه؟ مگه صد دفعه نگفتم وقتی جلسه است همه موظفند سر ساعت حاضر باشن. ما داریم کار تشکیلاتی انجام می‌دیم. رعایت نظم ساده‌ترین کاری که باید درست انجامش بدیم.

‌هنوز حرف‌هایم تمام نشده که سعیده وارد اتاق می‌شود. جواب سلامش را نمی‌دهم.

ـ خواهر سعیده بعد از جلسه بمونید باهاتون کار دارم.

نگاهی بین سعیده و رحیم رد و بدل می‌شود که از چشمم دور نمی‌ماند. جواد و احمد بدون هیچ کلامی نشسته‌اند و منتظرند که من چیزی بگویم.

ـ خوب گزارشاتون آماده کردید؟

جواد نگاهی به برگه‌هایی که در دستان احمد است می‌اندازد و با سر اشاره می‌کند تا برگه‌ها را تحویل بدهد. نگاهی به برگه‌ها می‌اندازم و می‌گذارمشان کنار.

رو به سعیده می‌کنم و می‌پرسم:

ـ نوارهار و پیاده کردید؟

سعیده محجوب و سر به زیر برگه‌هایش را به سمتم هل می‌دهد. از کارهایش خنده‌ام می‌گیرد. فکر کرده مبارزه خاله بازی است. می‌دانم یک روز ضربه بزرگی به سازمان خواهد زد. تمام برگه‌ها را جمع می‌کنم و بعد نقشه‌ای را که تازه تهیه کرده‌ام روی میز باز می‌کنم. بچه‌ها متعجب به نقشه نگاه می‌کنند.

ـ خوب ما یه عملیات پیش رو داریم که برامون مهمه، باید یکی از مزدورهای نظام بزنیم. این نقشه‌ای که بچه‌ها تهیه کردن و اجرایی شدنش به ما واگذار شده. سوژه یه مرد بیست و پنج ساله‌اس، طلبه است، تو مسجد محله خیلی فعاله، تونسته جوون‌ها و نووجون‌های زیادی جذب کنه. دستور رسیده بزنیمش.

سرم را زا روی نقشه بلند می‌کنم و به چهره تک‌تک بچه‌ها نگاه می‌کنم. به غیر از سعیده قیافه بقیه مصمم به نظر می‌رسد. دستم را روی مرکز نقشه می‌گذارم.

ـ این مسجد نزدیک بازاره، جایی که سوژه اونجا فعالیت می‌کنه. جلوی همین مسجد می‌زنیمش. بچه‌ها آمارشُ درآوردن. دو ساعت قبل از نماز مغرب میره مسجد. لحظه ورودش بهترین وقته! راه‌های فرار هم روی نقشه مشخص شده. دو تا موتور وارد صحنه میشن. رحیم و جواد باهم می‌رن. احمد هم با یه موتور دیگه می‌ره که اگر اتفاقی افتاد بچه‌ها رو پوشش بده. من خودم هم همون اطراف هستم. لازم شد وارد عمل میشم.

سعیده که به راحتی می‌شود ترس را در چشمانش دید، می‌پرسد:

ـ پس من چی؟ من باید چیکار کنم؟

ـ هیچ. سازمان تشخیص داده هنوز آمادگی برای عملیات نداری.

نگاهی به رحیم می‌اندازم. بدجور به نقشه نگاه می‌کند. حدس می‌زنم بوهایی برده. سیگاری از جیبم درمی‌آورم و روشن می‌کنم و دودش را بیرون می‌دهم. احمد کمی سرفه می‌کند و در میان سرفه می‌پرسد:

ـ خوب بقیه اطلاعات چی؟ عکس، اسم، مشخصات. باید بفهمیم کی رو باید بزنیم.

در کیف همراهم را باز می‌کنم و عکس را روی میز می‌گذارم. زیر جشمی رحیم را نگاه می‌کنم. رنگ از چهره‌اش پریده است.

ـ رحمان اسدی.

چشمان همه روی رحیم ثابت مانده است. سعیده انگار باورش نمی‌شود.

ـ این که خیلی شبیه رحیم؟

طاقت نمی‌آورد و رو به رحیم می‌کند.

ـ تو برادر دو قلو داری؟

سکوت همه جا را فرا گرفته. لب‌های رحیم را بدجور به هم دوخته‌اند.

جلسه را دوباره در دست می‌گیرم.

ـ درست حدس زدید این آقا برادر رحیم، ولی منافع سازمان برای ما از هر چیزی بیشتر اهیمت داره. رحیم تونسته راه از بی راه تشخیص بده ولی متأسفانه برادرش تبدیل شده به مزدور نظام. واقعیتش این‌که به خاطر همین این مأموریت به ما واگذار شده. رحیم باید امتحانش پس بده اگر قرار به رده‌های بالاتر بره؟

سعیده به رحیم زل زده است و زیر لب می‌گوید:

ـ آخه این چه کاریه؟ برادرش بزنه؟

برافروخته و عصبانی فریاد می‌زنم:

ـ خفه شو!

دستم را روی شانه رحیم می‌گذارم.

ـ می‌تونی از پس این کار بر بیای. همه چیز به تو بستگی داره. به هدفمون فکر کن به خلق ایران.

***

معصومه عرق را از پیشانیش پاک می‌کنه و سعی می‌کنه با بادبزن کمی خودش را خنک کند.

ـ حالا نمیشه نری، تو این گرما، سحر هم که خواب موندیم. نه آبی خوردی، نه غذایی. چطوری می‌خوای کار کنی تو مسجد آخه؟!

از مدل حرف زندش خنده‌ام می‌گیرد.

ـ داری مسخره می‌کنی؟

ـ نه بابا غلط کنم. خیلی بامزه گفتی. مگه می‌خوام برم کارخونه؟! می‌خوام برم مسجد با بچه‌های گروه سرود قرار دارم واسه عید فطر باید آماده بشن.

منتظر نمی‌مانم تا چیزی بگوید. کنار حوض می‌نشینم. اولین مشت آب را که به صورتم می‌زنم، جانی تازه می‌گیرم. امروز عجیب تشنه‌ام. وضو را که می‌گیرم به سمت اتاق مادر می‌روم. کنار پنجره نشسته و قرآن می‌خواند. آرام صدایش می‌زنم.

ـ مامان جان!

سرش را بالا می‌آورد و با محبت نگاهم می‌کند.

ـ من دارم می‌رم مسجد کاری نداری؟ چیزی نمی‌خوای؟

ـ نه مادر برو به سلامت.

چند قدم می‌روم ولی نمی‌دانم چرا امروز دلم شور می‌زند. برمی‌گردم و دوباره نگاهش می‌کنم.

ـ مامان! میشه دعام کنی؟

با تعجب نگاهم می‌کند.

ـ همیشه دعات می‌کنم. ان‌شاالله عاقبت بخیر بشی مادر.

***

اسلحه را محکم فشار می‌دم. حس بدی دارم ولی باید این افکار بچه‌گانه را از خودم دور کنم. جواد با آرنج به پهلویم می‌زند.

ـ اوناهاش داره میاد.

نگاهش می‌کنم خودش است، رحمان. دلم هوری پایین می‌ریزد. مثل همیشه لباس سفید بر تن دارد. حس می‌کنم قلبم می‌خواهد از سینه بیرون بیاید. نباید فکر کنم، به هیچ چیز نباید فکر کنم. من برای پیروزی خلق هر کاری می‌کنم. هنور در افکار خودم هستم که جواد می‌پرسد.

ـ آماده‌ای؟ برم الان که بره تو مسجد.

محکم روی شانه‌اش می‌زنم.

ـ برو زود باش.

موتور حرکت می‌کند. هیچ‌وقت این حس را تجربه نکرده بودم. انگار می‌خواستم خودم را بزنم. به رحمان نزدیک می‌شویم. اسلحه را بیرون می‌آورم. جواد موتور را نگه می‌دارد. نقاب کلاه کاسکت را بالا می‌دهم. رحمان همان جا می‌ایستد و به چشمانم نگاه می‌کند. مطمئنم مرا شناخته است. چشمانش مثل همان روزها می‌خندد. اسلحه را بیرون می‌آروم و نشانه می‌گیرم. همان جا ایستاده و نگاهم می‌کند. نمی‌دانم چرا چشمانم روی لب‌های خشکش قفل شده است. جواد فریاد می‌زند:

ـ بزنش...

دلم می‌لرزد. چشمانم را می‌بندم و شلیک می‌کنم. صدای اسلحه در سرم می‌پیچد. جواد حرکت می‌کند. سرم را برمی‌گردانم. رحمان روی زمین افتاده و رد خون قرمز روی سنگ‌فرش خیابان جاری شده است. سرم را روی شانه جواد می‌گذارم و گریه می‌کنم و زیر لب می‌گویم: به‌خاطر خلق قهرمان ایران.