سرگردان

مرضیه ولی‌حصاری

بدجور خوابم می‌آید. استکان چایی را بردارم و سر می‌کشم. شاید کمی سرحال‌تر شوم. هنوز استکان رو روی میز نگذاشته‌ام که صفدری در را باز می‌کند و داخل می‌شود.

ـ صفدری چند بار بگم در بزن بیا تو. مگه طویله‌اس همینطور سرت می‌ندازی میای داخل؟

ـ ببخشید قربان حواسم نبود.

دیگر به این کارهای صفدری عادت کرده‌ام. فکر می‌کنم چند ماه دیگر که سربازیش تمام شود، حسابی دلم برای این کارهایش تنگ شود.

ـ خوب چیه؟ چی شده این وقت شب؟

ـ الان بچه‌ها یه خانم گرفتن آوردن پاسگاه! بیارمش پیشتون؟

نگاهی به ساعت روی دیوار می‌اندازم. عقربه‌ها ساعت سه را نشان می‌دهند. با سر اشاره می‌کنم که زن را بیاورد. صفدری می‌رود و چند دقیقه بعد بدون این که در بزند داخل می‌شود. زن پشت سرش داخل می‌شود. نگاهی به سر تا پای زن می‌اندازم. یک دامن سیاه و پیراهنی آبی به تن دارد. رنگش به شدت پریده و حسابی ترسیده است. به چشمانم نگاه نمی‌کند. با اشاره صفدری روی صندلی می‌نشیند. انگشتانش را در هم گره کرده و به هم می‌فشارد. نمی‌دانم چرا حس می‌کنم فضای اتاق با آمدن زن تغییر کرده است. به صفدری اشاره می‌کنم بیرون برود.

ـ با این سر و وضع بیرون چیکار می‌کنید این وقت شب؟ فکر نمی‌کنید ممکنه اتفاق بدی براتون بیفته؟

زن نگاهم می‌کند. نگاهش سرد است اما تا عمق وجودم را می‌سوزاند.

ـ کمکم کنید، به داد بچه‌هام برسید تنها توی خونه موندن.

با تعجب نگاهش می‌کنم. اضطراب را می‌شود در حرف زدنش احساس کرد.

ـ بچه‌هات کجان؟ مگه چه اتفاقی افتاده؟

ـ خونه‌ان؟ اگر دیر برید می‌میرن؟

بلند می‌شوم و لیوانی آب برایش می‌ریزم و روی میز می‌گذارم.

ـ اگه می‌میرن پس تو چرا اینجایی؟ شوهرت کجاست؟

ـ من اومدم دنبال کمک که مأموراتون منُ گرفتن، هر چی بهشون گفتم حرفم باور نکردن.

ـ شماره شوهرت بده زنگ بزنم بیاد.

ـ شوهرم رفته شهرستان مأموریت تا اون بیاد بچه‌هام مردن.

صدایم بالا می‌رود.

ـ فکر کردی با کی طرفی؟ چرا زنگ نزدی پلیس بیاد کمکتون؟ چرا با اورژانس تماس نگرفتی؟

زن خودش را روی پاهایم می‌اندازد و التماس می‌کند.

ـ تو رو جان یدونه دخترت، به بچه‌های من رحم کن. بگو برن خونه من درُ باز کنن. سراغ هیچ‌کس غیر از تو نمی‌تونستم بیام. همین میدون پایینه، کوچه 66 پلاک 3، خواهش می‌کنم.

دلم هری پایین می‌ریزد. از کجا می‌داند من دختر دارم.

ـ صفدری... صفدری...

‌در باز می‌شود و صفدری داخل می‌شود. به زن اشاره می‌کنم.

ـ بگو یکی از خواهرا بیاد ایشون ببر بازداشگاه تا بعدا تکلیفشُ روشن کنم.

زن از جا بلند می‌شود تا جلوی در می‌رود و بعد زیر لب می‌گوید:

ـ به بچه‌هام رحم کن. فقط تو می‌تونی کمکشون کنی.

بی‌سیم را بر می‌دارم و قبل از این‌که زن از اتاق خارج شود، می‌گویم:

ـ وای به حالت اگر دروغ گفته باشی!

فرکانس بی‌سیم را تنظیم می‌کنم.

ـ از مقداد به مقداد14، به این آدرس مراجعه کنید و از سلامت حال اعضای خونه مطمئن بشید.

***

چشمانم بدجور از بی‌خوابی می‌سوزد. سرم را روی میز می‌گذارم تا شاید چرتی کوتاه، انرژی رفته را برگرداند که صدای بی‌سیم بلند می‌شود.

ـ از مقداد14 به مقداد...

ـ مقداد به گوشم.

ـ جناب سروان ما در موقعیت هستیم، مجبور شدیم در خونه رو بشکنیم. بوی گاز همه جا پر شده بود. متأسفانه یه خانم جوان فوت کرده ولی بچه‌ها چون زیر پنجره خوابیده بودن زنده‌ان. اگر یه کم دیرتر رسیده بودیم معلوم نبود چه اتفاقی می‌افتاد، اورژانس الان تو راهه.

روی صندلی ولو می‌شوم. صدایی در گوشم می‌پیچد. خانم جوان...

با فریاد صفدری را صدا می‌زنم. شاید پای یک قتل خانوادگی در میان باشد. صفدری با عجله وارد می‌شود.

ـ برو سریع اون زن بیار...

ـ کدوم زن قربان؟

ـ همون که بردیش بازداشتگاه، مگه امشب چند تا زن آورد پاسگاه؟!

ـ قربان امشب هیچ کس نیاوردن

عصبانی می‌شوم. بلند می‌شوم و با حالت دو به سمت بازداشگاه شماره دو می‌روم. مأمور نشسته جلوی بازداشگاه بلند می‌شود و احترام می‌گذارد.

ـ زود اون زن بیار بیرون!

ـ جناب سروان کسی تو بازداشگاه نیست.

فریاد می‌کشم و محکم به در بازداشتگاه می‌کوبم.

ـ این در لامصب باز کن.

مأمور بیچاره هراسان در را باز می‌کند. هیچ‌کس داخل بازداشگاه نیست. کنار در روی زمین چمباتمه می‌زنم. خدای من حتما دارم کابوس می‌بینم. سرم درد می‌کند. به اتاقم بر می‌گردم و بی‌سیم را بر می‌دارم.

ـ مقداد، مقداد 13

ـ بله قربان، بفرمایید.

ـ شما امشب یه خانم جوان رو که تو خیابون سرگردون باشه گرفتید؟

ـ نه قربان

بی‌سیم را روی میز می‌گذارم، پنجره را باز می‌کنم تا شاید بتوانم نفس بکشم. فکرهای مختلف به مغزم هجوم می‌آورد. شاید همه این‌ها یک شوخی باشد. بی‌سیم باز صدا می‌کند. مقداد 14 پشت خط است.

ـ اسدی قاضی کشیک و بچه‌های پزشک قانونی رسیدن؟

ـ نه هنوز قربان.

ـ اسدی ببین چی میگم، تو جنازه زن رو دیدی؟ چه لباسی تنشه؟

ـ قربان یه پیراهن آبی و یه دامن مشکی.

ـ سرم گیج می‌رود. روی زمین می‌نشینم.

ـ قربان از تو گوشی موبایلش شماره شوهرش پیدا کردیم. بهش زنگ زدیم بنده خدا رفته بود شهرستان مأموریت، گفت خودش می‌رسونه.

باورش برایم سخت است، مادری اینجا در اتاق من برای نجات بچه‌هایش التماس می‌کرد در حالی‌که مرده بود. صدای زنگ تلفن بلند می‌شود. گوشی را برمی‌دارم، فاطمه است.

ـ سلام بابایی خوبی؟

ـ سلام بابا چرا بیداری الان؟

ـ پاشدم نماز بخونم دیگه، اذان گفته. دلم برات تنگ شده بود، گفتم بهت زنگ بزنم.

با فاطمه خدا حافظی می‌کنم. بلند می‌شوم و وضو می‌گیرم. سرم را روی مهر که می‌گذارم اشک‌هایم سرازیر می‌شود.

ـ خدایا شکرت که رو سیاه نشدم. ممنونم که بهم اعتماد کردی.