تنهاترین
فاطمه قهرمانی
حس می‌کنم صدای زنگ در می‌آید. هدفون را از گوشم بیرون می‌آورم. درست حدس زدم. به سمت در می‌دوم و آن را باز می‌کنم. زهرا خانم است. می‌گوید:
ـ کجایی تو دختر؟! فکر کردم نیستی خونه.
ـ شرمنده تو رو خدا هدفون تو گوشم بود نشنیدم.
ـ دشمنت شرمنده. کارت داشتم عزیزم. وقت داری؟
ـ بله بله بفرمایید داخل.
از جلوی در کنار می‌روم. می‌خواهم زیر کتری را روشن کنم که می‌گوید: «زحمت نکش مریم جان روزه‌ام.» زیر لب می‌گویم: «قبول باشه» و می‌نشینم کنار او.
ـ زحمتت دادم‌ها.
ـ این حرفا چیه؟ چه زحمتی؟
ـ چقدر گرمه انگار نه انگار که تازه بهاره.
چادر گل گلی‌اش را می‌اندازد روی شانه‌اش و دستی داخل موهای زیتو‌نی‌اش می‌کشد:
ـ مریم جان مزاحمت شدم یه خواهشی ازت بکنم.
ـ مراحمید، جانم بفرمایید.
ـ والا راستش من نذر کرده بودم پیام که دانشگاه قبول بشه شب‌های قدر مراسم بگیرم. حالا که خدارو شکر قبول شده می‌خوام نذرمو ادا کنم. قراره آقایون خونه ما باشن می‌خواستم ببینم امکانش هست خانم‌ها هم اینجا باشن؟
خانه من؟ مراسم شب قدر؟! شوخی می‌کرد نه؟ خیلی سعی می‌کنم که جلوی پوزخندم را بگیرم. می‌خواهم بگویم من را چه به شب قدر و مراسم‌هایش؟ که لبخند مهربانی می‌زند و باز می‌پرسد: «میشه مریم جان؟» لال می‌شوم! چطور به او بگویم نه؟ به چشمان منتظرش خیره می‌شوم و ناخودآگاه سر تکان می‌دهم. لبخندش پررنگ‌تر می‌شود. بی‌هوا بوسه‌‌ای بر گونه‌ام می‌زند و با ذوق از جا بلند می‌شود و می‌گوید:«مرسی مریم جونم. خدا اجرت بده» و می‌رود. ولو می‌شوم روی کاناپه. صدای زهرا خانم در گوشم می‌پیچد: «خدا اجرت بده» خنده‌ام کمکم به قهقهه‌ای بلند تبدیل می‌شود. «کجای کاری زهرا خانم؟ خدا اجر من خیلی وقت داده!» قطره اشکی که بی‌اجازه روی گونه‌هایم می‌چکد کمکم تبدیل می‌شود به یک باران اشک. خیلی وقت است که اوضاعم همین است. از همان شبی که خدا همه اجر‌هایم را یکجا داد! از جا بلند می‌شوم. باید بروم به زهرا خانم بگویم که نمی‌توانم اجازه بدهم این مراسم در خانه من برگزار شود. اصلا می‌روم می‌گویم من از این کارها خوشم نمی‌آید و خلاص! مرگ که نیست! هر فکری می‌خواهد بکند، بکند. من که هزار جور برچسب خوردم، این هم روش. دستم که دستگیره سرد فلزی را لمس می‌کند، ناگهان همه این سال‌ها جلوی چشمانم جان می‌گیرد. همه سال‌هایی که زهرا خانم مادری کرد برای منی که یتیم نبودم! همین که اعتماد کرده بود و خانه‌اش را به یک دختر مجرد اجاره داده بود، یک دنیا ارزش داشت. کم هوایم را نداشت. به قول خانم جان بی‌چشم و رویی بود که حرفش را زمین می‌انداختم.
***
با نگرانی خیره می‌شوم به انتهای خیابان. چرا این خیابان این‌قدر خلوت است؟ نگاهی به ساعت می‌اندازم، دیر شده خیلی دیر شده، لعنت به من که این ساعت کلاس برمی‌دارم. این گوشی لعنتی هم که خاموش است. ای خدا انگار در اینجا فقط من هستم و من. خودت کمکم کن. ترس افتاده به جانم. نمی‌دانم این لرزش دست و پاهایم به خاطر سرماست یا وحشت. با صدای پارس سگی چند متری به عقب می‌پرم. آنقدر که سرم می‌خورد به تنه درخت فقط همین را کم داشتم. با چشم‌های براقش خیره شده به من. نگاهش مثل نگاه شکارچی است به شکارش. حالا چه خاکی بر سرم بریزم؟ خدایا خودت به دادم برس همیشه از سگ می‌ترسیدم اما حس الانم چیزی فراتر از ترس بود. شنیده بودم که نباید از سگ فرار کنی اما اگر می‌خواستم هم پاهایم یارای فرار نداشت. تا به حال هیچ وقت به کسی این‌قدر خیره نشده بودم بلکه از رو برود. صدای چرخهای یک ماشین مثل یک ناجی از انتهای خیابان به گوش می‌رسد. فکر کنم خدا بالأخره صدایم را شنید اما با دیدن ماشین میفهمم که سخت در اشتباهم. جنسیسی آلبالویی جلوی پایم ترمز می‌کند و راننده‌اش با آن مدل موی عجیب و غریب خیره می‌شود به من. نگاه خیره‌اش حتی از نگاه آن سگ هم وحشتنا‌ک‌تر است. لبخند روی صورت او پررنگ‌تر می‌شود و از صورت من محو. از ماشین پیاده می‌شود و با کمترین فاصله ممکن می‌ایستد مقابلم. می‌خواهم فاصله‌ام را بیشتر کنم اما درخت مانع می‌شود در دل فریاد می‌زنم:«خدایا خدایا خدایا! خودت کمکم کن» پسر با آن نگاه هیزش می‌گوید: «چرا تنهایی خانوم خوشگله؟» قلبم انگار دیگر نمی‌زند. فاصله زیادی تا سکته کردن ندارم. از میان دندان‌های به هم فشره شده‌ام می‌گویم:«مزاحم نشید آقا» قهقهه می‌زند بلند و چندش‌آور. انگار حالت عادی ندارد و این من را بیشتر می‌ترساند. می‌خواهم فرار کنم که دستش دور موچ دستم می‌پیچد. می‌غرم: «ولم کن لعنتی» در حالی‌که مرا به سمت ماشین می‌کشد با همان لحن منزجرکننده‌اش زمزمه می‌کند: «بیا بریم خانم کوچولو، منم تنهام» در یک حرکت ناگهانی دستش را گاز می‌گیرم. او که شوکه شده دستم را ول می‌کند و شروع می‌کند به ناسزا گفتن. می‌خواهد به من حمله کند که با تمام قدرتی که از خودم سراغ دارم هلش می‌دهم. تعادلش را از دست می‌دهد و نقش برزمین می‌شود و سرش محکم می‌خورد به جدول کنار خیابان. همه جا رنگ خون به خود می‌گیرد. جیغ می‌زنم و از خواب می‌پرم.
تمام بدنم خیس عرق شده و از ترس گوشه کاناپه جمع شده‌ام. کابوس لعنتی. چندین سال است که شب و روزم رنگ این کابوس را به خود گرفته. از همان روزهایی که در زندان بودم شروع شد تا الان. آرزوی یک خواب راحت مانده بر دلم. چشمم می‌خورد به کتیبه‌های مقابلم. ظهر زهرا خانم و دخترش آمدند اینجا را برای مراسم فردا آماده کردند. کتیبه‌ای که بزرگ‌تر از همه است و رویش حک شده یاعلی. همان ذکری که از بچگی ورد زبانم بود حالا اما... خیره می‌شوم به تابلوی یا الله می‌خواهم گریه نکنم اما نمی‌شود. دارم خفه می‌شوم:«چرا با من این کارو کردی؟ چرا؟ دختر سیدرضا الکی الکی شد قاتل! آبروی خانواده سالاری به باد هوا رفت. به همین راحتی! چرا کمکم نکردی؟ من که صدات کردم! مگه خودت نگفتی اجابت می‌کنی بنده‌هاتو. کوشی پس؟ کجا بودی؟ الان کجایی؟ وقتی مامان و بابا محترمانه انداختنم بیرون کجا بودی؟ اصلا هستی؟ یا نه یه عمره همه سرکاریم؟»
***
صدای آهنگ راک آنقدر بلند است که مغزم در حال ترکیدن است اما مهم نیست. صدای آن بیرون برایم عذاب‌آورتر است. چشمانم دارد بسته می‌شود اما نمی‌توانم بخوابم. صدای آهنگ که قطع می‌شود از جا می‌پرم. لعنتی شارژ هدفون تمام شد. داخل کشوی میز کامپیوتر می‌گردم دنبال شارژر اما پیدا نمی‌کنم. ای مریم حواس پرت! شارژر را جا گذاشتی در پذیرایی. همان پذیرایی که در آن نشسته‌اند به دعا خواندن. کلافه می‌نشینم روی تختم. انگار زندانی شده بودم. صدای مرد که با سوز و گداز در حال خواندن بود پیچید در گوشم: «یا رجائی عند مصیبتی، یا مونسی عند وحشتی، یا...» خنده‌ام می‌گیرد. مونس من که بوده حسابی! آن هم در تک‌تک لحظات وحشتم! گشتم نبود نگرد نیست! خودم را با گوشی سرگرم می‌کنم بلکه کمتر صدا را بشنوم اما نمی‌شود که نمی‌شود.. «یا فارج الهم، یا کاشف الغمّ، یا...» خریدار خوبی بودی برای غم و اندوه‌هایم! نوجوان که بودم می‌مردم برای جوشن‌کبیر. نامه عاشقانه‌ای بود برای خودش. صدایی فریاد می‌زند: چه عشقی! چه کشکی! بغض دارد خفه‌ام می‌کند. نمی‌دانم برای صدای پر سوز مرد است یا بخت سیاه خودم. دیگر نمی‌توانم اینجا را تحمل کنم. بلند می‌شوم و لباس می‌‌پوشم. از آدم‌های آن بیرون خجالت می‌کشم اما دلم را به دریا می‌زنم و در اتاق را آرام باز می‌کنم. چند نفری متوجه‌ام می‌شوند ولی بقیه در حال و هوای خودشانند. زیر لب سلامی می‌کنم و قبل از این که زهراخانم متوجه‌ام بشود از خانه بیرون می‌زنم. خیابان‌ها خوشبختانه شلوغ است. دلم از سر شب حسابی گرفته. دلم تنگ است اما دلتنگ که هستم؟ خودم؟ مامان و بابا؟ یا.... او؟ نه نه من نمی‌توانم دلتنگ او باشم. من و او مدت‌هاست که با هم کاری نداریم. از همان شب که صدایش کردم و جوابم نداد. آهی می‌کشم و خیره می‌شوم به آسمان شب. یعنی الان مامان و بابا کجا هستند؟ حتما مثل همیشه برای شب احیا رفته‌اند قم، خانه خاله پری. من هم تا چند سال پیش می‌رفتم. یادش بخیر چه روزهایی بود. خیلی وقت است که ندیدمشان. از همان روزهایی که از زندان آزاد شدم و بابا برایم این خانه را رهن کرد تا به قول خودش حرف‌های مردم کمرم را نشکند! یعنی کمر بابا راست شده از بی‌آبرویی دختر قاتلش؟ قاتل! چقدر ثقیل است این کلمه. تا چندین سال پیش فکر می‌کردم قاتل‌ها شاخ و دم دارند و صد البته دلی از جنس سنگ! چه می‌دانستم به خاطر یک هل آن هم برای دفاع از خودم بشوم قاتل! پاهایم از پیاده روی زیاد ذوق ذوق می‌کند. چشمم می‌افتد به پارکی که آن طرف خیابان است. پارکی که به خاطر امامزاده کنارش حسابی شلوغ است. می‌روم و می‌نشینم روی یکی از نیمکت‌هایش. عجب ولوله‌ای به پا است. انگار نه انگار نیمه شب است. روی پیاده‌رو پر از چرخهای لواشک و پشمک‌فروشی است و جلوی امامزاده چند تا ماشین پلیس به چشم می‌خورد. باز هم صدای مداحی دیگر! ای بابا انگار امشب هرجا بروم این صداها با من همراه است. کاش می‌شد گوش‌ها را هم به راحتی چشم‌ها بست تا نشنید. مرد که فاصله چندانی با گریه ندارد انگار نه برای بقیه که برای دل خودش می‌خواند: «اومدم تنهای تنها/ من همون تنهاترینم/ اومدم تو این غریبی/ زیر سایه‌تون بشینم...» از جا بلند می‌شوم و تقریبا به سمت خانه می‌دوم. قلبم دارد شکافته می‌شود. بغض دارد خفه‌ام می‌کند اما کور خوانده نمی‌گذارم عرض اندام کند. به خانه که می‌رسم از نبودن کفش‌ها می فهمم مراسم تمام شده. زهراخانم سنگ تمام گذاشته. خانه حتی از دیروز هم تمیزتر است و روی میز ناهارخوری ظرف شله زرد و لقمه‌های نان و پنیر و سبزی و حلوا برایم چشمک می‌زنند. حرصی‌ام از دست خودم، از دست حال گرفته و دل تنگم، از دست بغضی که دارد خفه‌ام می‌کند. می‌خواهم حرصم را سر آن‌ها خالی کنم. می‌خواهم همه را محکوم به نابودی کنم، درست مثل خودم. نگاهم که می‌افتد به نقشی که با دارچین روی شله زرد زده‌اند دلم می‌لرزد «یا الله» بوی خوبش می‌پیچد در مشامم و ضعف می‌کنم. اولین قاشق را که می‌خورم اشک‌هایم بی‌اجازه می‌غلتد روی گونه‌هایم. اشک‌های لعنتی! می‌خواهید چه چیزی را ثابت کنید؟ باشد شما بردید! راستی خدایا، قاتل‌ها هم می‌توانند شله زرد نذری بخورند؟!