سرباز وظیفه خدا

فاطمه ابراهیمی

هن‌هن‌کنان از کنارم عبور می‌کنند و رد خیسی از عرق به جای می‌گذارند. سرم گیج می‌رود. آش‌و‌لاش روی زمین افتاده‌ام. بیست‌متر دیگر تا رودخانه دارم. تیغ آفتاب کله بی‌مویم را به جوش آورده است. با صدای آخی سرم را برمی‌گردانم. علیرضاعابدی‌ست. از شیفت قبلی‌ام می‌شناسمش. کلوخی از زیر سینه‌اش بیرون می‌آورد و با غیظ به سمتی پرتاب می‌کند. عرق از لای ابروان پرپشتش توی چشمانش می‌چکد. چشمانش را محکم می‌بندد. فحشش را با تف بیرون می‌اندازد. نیم‌نگاهی می‌اندازد و با تشر می‌گوید:

ـ نامرد ببینتت خوابیدی، یه دور دیگه برت می‌گردونه.

کام خشکم از سقف دهانم جدا نمی‌شود تا بگویم «اینطورها هم نیست»، او هم نمی‌ماند برای شنیدن و به راهش ادامه می‌دهد. سیبک گلویم را برای ترشح بزاق بالا و پایین می‌کنم. باریکه ضعیفی در دهانم جاری می‌شود. ساق دستم را روی زمین خشک تکیه‌گاه می‌کنم و سینه‌ام بلند می‌شود. سایه‌ای روی سرم عمود می‌شود؛ فرمانده است. با دست اشاره می‌کند بلند شوم و سوت را می‌گذارد بین لب‌هایش. سوت پایان زود هنگام فرمانده، مثل صور دوم حضرت اسرافیل، همه را زنده کرده است.

صدای فریاد بچه‌ها با صدای خروش رود در هم آمیخته است. آب‌تنی در رودخانه بهانه‌ داد و هوارشان است برای آب خوردن. باد خنکی که از روی رودخانه می‌وزد، سرم را خنک می‌کند. همان‌طور روی زمین می‌مانم. کسی سراغ قمقمه‌ام را می‌گیرد. چشمانم می‌چرخند، علیرضا‌ست. صدای ضعیفی از ته حلقم بیرون می‌آید:

ـ خالیه.

خودش کنارم می‌نشیند و قمقمه‌ام را باز می‌کند و می‌رود. حوصله دنبال کردنش را ندارم. خنکی که روی کمر و سرم جاری می‌شود، سلول‌های مرده‌ام را زنده می‌کند. سر برمی‌گردانم. علیرضا آخرین جرعه را روی صورتم می‌پاشد. با سر به جایی که فرمانده ایستاده اشاره می‌کند:

ـ فرمانده فرستاده، گفته تا غروب چند ساعتی مونده، بریزم روت خودت خنک شی. مردم شانس دارن! فرمانده هم هواشون داره.

لبخند وسیعی به سر تا پای خیسش می‌زنم. به سر و وضعش اشاره می‌کنم:

ـ فرمانده وسیله‌ست، اصلش اینه که اون بالایی هوامون داره.

باصدای سوت گروهبان دستش را به طرفم می‌گیرد. تشر نظامی‌اش شانه‌های افتاده‌مان را صاف می‌کند. برای شنیدن«مرخص» له‌له می‌زنم که فرمانده کوه‌ها را نشان می‌دهد:

ـ پست امشب‌تون جایی وسط اون کوهاست تا قبل از تاریکی…

سرم سوت می‌کشد و بقیه حرف‌هایش را نمی‌فهمم.

تقسیمات پست‌ها و بچه‌ها تمام می‌شود. با علیرضا و سپهر هم شیفت شده‎ام. عبادی زیر لب یکی در میان جد و آباد فرمانده را مستفیض می‌کند. نگاه شماتت‎بارم را پشت گوش می‌اندازد و قمقمه‌ام را همراه چوب بلندی به سمتم می‌گیرد:

ـ بگیر برای بالا رفتن جفتش لازم داری.

دامنه شیب تندی گرفته است. پاهایم روی زمین کشیده می‌شود و سنگ‌ریزه‌ها را به جلو هول می‌دهد. علیرضا سر به زیر، با اخم‌هایی گره خورده سنگ‌ها را شوت می‌کند، انگار که بخواهد دق و دلی‌اش را سر آن‌هاخالی کند. لبخند بی‌حالم را نمی‌بیند:

ـ بی‌خیال، می‌گذره.

قبل از آن‌که علیرضا لب باز کند، سپهر شروع می‌کند:

ـ مرتیکه روانی سر ظهر ما رو آورده تو آفتاب تا مث کلاغ هم بال بزنیم، بعدم که دید زمین خوب آفتاب خورده آقا دستور دادن چندتا سینه‌خیز برید، ماهیچه‌هاتون نرم بشه. یهو داد می‌زند:

ـ به ما فک نمی‌کنی به این زبون بسته فک کن.

با چشمانی بیرون‌زده به انگشتش که به سمتم نشانه گرفته نگاه می‌کنم. شانه‌ای بالا می‌اندازد و به راهش ادامه می‌دهد:

ـ چیه؟ مگه نه خدا زبونتُ از کله سحر بسته نمی‌تونی چیزی بخوری؟ من که خیلی باهاش جور نیستم ولی با تو نباید این کار رو بکنه.

می‌زنم کانال شوخی:

ـ اولندش از رفیق هرچی برسه عشقه! دویمندشم بهتون نزن به بنده خدا، کلاغ‌پرش کجا بود؟

علیرضا ماش مغزی نثارم می‌کند و جلوتر راه می‌افتد.

آخرین قطره قمقمه را روی سینه‌ام می‌پاشم. هوای خنک دم غروب از عطشم کم می‌کند. سر برجک نگهبانی که از بالای کوه پیدا می‌شود، خستگی را یک‌باره پرمی‌دهد؛ اما دره عمیقی که بین‌مان فاصله انداخته فس‌مان می‌کند. علیرضا مالرویی را نشان می‌دهد و خودش زودتر راه‌ می‌افتد.

صدای شرشر ‌آبی از بچه‌ها عقبم ‌می‌اندازد. چشمه زلالی از پشت صخره‌ای سرریز کرده است. قمقمه‌ام را پرمی‌کنم. صدای سپهر از بغل گوشم بلند می‌شود:

ـ میخوای توی کوهستان گم‌شی، از قبلش خبر بده نیافتیم دنبالت.

چیزی نمی‌گویم. زیر نگاه‌های سنگین‌شان بند پوتین‌هایم را باز می‌کنم. آب خنک روی صورت و دست‌هایم جاری می‌شود. نگاهم می‌افتد روی صورت علیرضا که به سپهر چشم‌غره می‌رود. نگاهم سرمی‌خورد روی انگشتانش که دور بازوی لاغر سپهر قفل شده‌اند. مسح سرم را می‌کشم و می‌گویم:

ـ بذار بخوره، من مشکلی ندارم.

سپهر با پوفی دستش را جدا می‌کند و به بالا می‌رود. همراه علیرضا سربالایی را بالا می‌رویم. سرباز‌های شیفت قبل در حال سوار شدن هستند. سرخی آسمان محو شده است. جهت قبله را می‌پرسم. سرباز پشت رل با دست اشاره می‌کند و با تک گازی راه می‌افتد. سلام نمازم با رسیدن افطار هم‌زمان می‌شود.

از بالای برجک ابهت کوهستان بیشتر است. صدای زوزه گرگ‌ها، وهم شب را بیشترکرده است. علیرضا توی فکر فرورفته و تیکه‌های سپهر را بی‌جواب می‌گذارد. سپهر بر‌می‌گردد و محو افق می‌شود. با نوک پا ضربه‌ای آرام به پوتینش می‌زنم. گیج نگاهم می‌کند.

ـ چته؟ سپهر بی جواب گذاشتی دمغ شد.

نیم‌نگاهی به سپهر می‌اندازد و این‌بار به من زل می‌زند. عمق نگاهش سوالی نشسته که شاید هنوز برای پرسیدن مردد است. تردیدش را با «بپرس» از بین می‌برم. انگار منتظر همین حرفم بود که بی‌وقفه پرسید:

ـ می‌گیم زکات رو میدی به فقرا، جهاد محافظت از عزیزاته، ولی آخه نماز و روزه به چه دردی میخوره که اینقدر برای انجامش مصری؟ نمی‌شد تو این گرما وسط آموزشی روزه نگیری بذاری بعد؟

باد لای موهای نیم‌سانتی‌ام می‌وزد و سر کیفم می‌آورد.

ـ بابام توی اسکله بار جابه‌جا می‌کرد. توی گرمای 50درجه هیچ وقت روزش قضا نشد می‌گفت دارم زکات سلامتیم میدم. دلیل برای تاجراست زیاد دنبالش نباش؛ با خدا باید عشقی تا کرد. کیفش اونجاست که خدا هم جواب عشق‌بازیت بده.

هم‌چنان توی فکر است که سپهر یک ابرویش را بالا می‌دهد و می‌پرسد:

ـ اشکالش کجاست که هر کی خواست بعد این سربازی کوفتی بگیره؟

ـ قدیمی‌ها همیشه گفتن کار امروزتو برا فردات نذار، فردا خودش به اندازه کافی کار داره.