روزگار خجسته
زینب یاری- فرزانه مصیبی
دو امدادی واژه آشنایی برای بیشتر افراد است، رشته ورزشی که در آن چهار نفر شرکت می‌کنند و هر کدام به تنهایی وظایف خود را انجام می‌دهند اما هدفشان آن است تا دست به دست هم داده و به یک نتیجه واحد که همان پیروز شدن در مسابقه است برسند. داستان نیز اصولا به صورت انفرادی نوشته می‌شود و تقسیم کردن و نوشتن داستان توسط چند نفر کار ساده‌ای به نظر نمی‌رسد اما همین ویژگی می‌تواند به جذابیت نوشته شدن یک داستان امدادی کمک کند. نویسندگان خوب مجله زن روز هر از گاهی دست به قلم می‌شوند و داستانی امدادی خلق می‌کند تا خوانندگان مجله از این شیوه نگارش هم بهره ببرند. داستان زیر یک داستان امدادی است که توسط «زینب یاری» و «فرزانه مصیبی» نوشته شده که قرار است چند هفته با آن همراه باشیم. امیدواریم از خواندنآن لذت ببرید.
قسمت اول
خجسته چادر را روی سرش کشید و با عجله دوید جلو، جمعیت را پس و پیش کرد و خودش را رساند به سربازی که لباس خاکی رنگی به تن داشت و جلوی در ایستاده بود.
ـ سیروس، سیروس موسوی.
ـ سرباز اول نگاهی به لیست بلند بالایش انداخت و بعد به خجسته. خجسته سرش را پایین انداخت. چادرش را جلوتر کشید و داد زیر دندانش.
ـ برم تو؟ شوهرمه.
سرباز لبخند بی‌حالتی تحویل خجسته داد و در بزرگ آهنی را کشید سمت خودش.
ـ راهروی سمت چپ.
خجسته دست پاچه و سریع دوید توی سالن و رفت سمت راهروی سمت چپ. از راهرو بوی نا و کهنگی می‌آمد. جلوتر رفت. زن و مردها دو به دو روبروی هم پشت میزهای فلزی نشسته بودند. کسی حواسش به او نبود. نگاهش را چرخاند توی سالن و پشت میزها را با وسواس نگاه کرد. چادر هنوز زیر ندانش بود و گوشه‌اش خیس شده بود.
ـ خانم موسوی.
چرخید سمت صدا. سیروس بود. نشسته بود پشت میز کبره بسته و زنگ زده‌ای. ریش و سبیلش بلند شده بود و چهره‌ای آفتاب سوخته و تیره گرفته بود. اولین قدم را که برداشت سکندری آرامی خورد ولی زود خودش را جمع و جور کرد و جلوتر رفت.
ـ خانم موسوی؟
ـ نامحرم که نباید اسم زن آدم رو بدونه.
خجالت کشید. سرخ شد و سرش را پایین انداخت و با گوشه روسری‌اش بازی کرد. نگاه سیروس را هنوز روی خودش حس می‌کرد. همان نگاه مهربان و آشنای همیشگی که بیست سال سایه سرش بود و اجازه نداده بودکه ذره‌ای احساس بدبختی کند و حالا اینجا این‌طور گرفتار شده بود.
ـ خوبی؟
سرش را آرام تکان داد. خواست گریه کند اما جلوی خودش را گرفت. نه اینجا جایش بود و نه حالا وقتش.
ـ تو چطوری؟ خوبه همه چیز؟
ـ خوبه، بچه‌ها چطورن؟
ـ خوبن دختره که دانشگاست، پسره هم که یا مدرسه است یا کلاس فوتبال.
ـ ببخشید که این‌طور شد من نباید...
ـ این یه تصادف بود. با چنتا از فامیلا صحبت کردم. نگران نباش پول دیه رو جور می‌کنیم میای بیرون.
سیروس خواست حرف بزند ولی جلوی خودش را گرفت. لبخند کم جانی زد و زل زد به صورت خجسته. دیگر از آن پوست مهتابی و چشم‌های روشن خبری نبود. انگار همه را یک‌باره از دست داده بود. لب‌هایش رنگ پریده بودند و یکی دو چروک روی پیشانی‌اش نشسته بود. دستش را برد زیر چانه خجسته و صورتش را بالا آورد.
***
ساعت از نه گذشته بود. خجسته جلوی تلویزیون قوز کرده بود و پوست لب‌هایش را با دندان می‌کند و مدام به ساعت نگاه می‌کرد.
ـ پس کجایی؟ کجایی؟
طاقت نیاورد. مانتویش را تن کرد و از خانه رفت بیرون. همه جا تاریک بود. سوز سردی می‌آمد. صدای بوق ماشین و پارس چند سگ در گوشش پیچید. دلش شور افتاده بود. تپش قلب گرفته بود و نمی‌توانست آرام بگیرد. چند بار تا سر کوچه رفت و دوباره برگشت. داشت حالت تهوع می‌گرفت. دوباره برگشت روی پله‌ها نشست و زل زد به کوچه و دوباره شروع کرد به کندن پوست لبش.
ـ نیومد؟
سرش را چرخاند سمت صدا. پسرش بود.
ـ نه، داره ترس برم می‌داره. نکنه یک موقع خدای نکرده... جواب بابات رو چی بدم؟!
ـ داره از لبت خون میاد.
دستش را برد سمت لبش و خون را با نوک انگشت پاک کرد. دوباره بلند شد و طول کوچه را قدم زد. نگاهش گاه گدار می‌چرخید سمت پنجره‌هایی که انگار کسی از پشت آن‌ها داشت نگاهشان می‌کرد. بیشتر توی خودش مچاله شد و دلهره گرفت.
ـ دختره خیره سر.
ـ مامان ببین داره میاد.
پسر دوید به طرف سایه‌ای شبح شکل که آرام و بی‌خیال داشت جلو می‌آمد. خجسته چند قدمی را آرام برداشت و یک‌باره شروع به دویدن کرد. صدای داد و بی‌داد بچه‌ها را می‌شنید.
ـ اصلا به تو چه آقا کوچولو؟ از کی تا حالا تو شدی مرد خونه؟
ـ از وقتی که بابا...
حرفش را خورد و بغض کرد. خجسته نفس‌نفس زنان جلو آمد.
ـ کجا بودی؟ هیچ می‌دونی ساعت چنده؟
ـ دانشگاه بودم.
خجسته نگاه غضب‌آلودش را پاشید به صورت پریسا. نفسش به شماره افتاده بود و پره‌های بینی‌اش گشاد شده بودند.
ـ ببخشید.
و از مقابل خجسته و برادرش عبور کرد.
***
خجته نشسته بود توی ایستگاه اتوبوس. حواسش به آدم‌هایی بود که کوتاه و بلند از مقابلش عبور می‌کردند و زندگی‌شان جریان داشت. چیزی که برای خجسته چند وقتی بود که متوقف شده بود. چشم‌هایش می‌سوخت. تمام دیروز و دیشب را سوزن زده بود و اتو کشیده بود و بافته بود. پولی که از این راه درمی‌آورد به زحمت می‌توانست پول دیه را جور کند. با طلاهایی که فروش رفته بود و چند دست از اثاث خانه هنوز تا آزادی سیروس راه زیادی داشت. دلش می‌خواست تمام این‌ها خواب بودند و او دوباره با صدای زنگ ساعت از خواب بیدار می‌شد. صدای رادیو را زیاد می‌کرد، پرده‌ها را کنار می‌زد، برای خوشبختی و سلامتی خانواده‌اش اسپند دود می‌کرد، برای ناهار برنامه می‌ریخت، زیر سماور را زیاد می‌کرد، بچه‌ها را صدا می‌زد تا از خواب بیدار شوند، به غرغرهای پریسا گوش می‌داد و به اخم و تخم‌های پدرام برای لباس‌های کهنه‌اش و لحظه‌شماری می‌کرد برای آمدن وانت قسطی تا این ماه یک وسیله به جهیزیه پریسا اضافه کند. دلش برای آن زندگی تنگ شده بود. از روزی که سیروس به بهانه تعدیل نیرو از کارخانه اخراج شد و روزگارش به مسافرکشی افتاد، زندگی هم انگار برایشان متوقف شد و سر یک خانه و پله از حرکت ایستاد.
گوشی موبایلش را از جیب کیفش درآورد و با ترس و لرز شماره گرفت. تا صدایی آن طرف خط بپیچد خجسته بیشتر پوست لبش را کنده بود.
ـ سلام
ـ سلام داداش. خوب هستین؟
ـ به به آبجی، اگر برای خاطر اون زمین زنگ زدی به جون بچه‌هام هنوز براش مشتری پیدا نشده. این خدا بیامرز پدر ما هم گشت گشت جا پیدا کرد برای سرمایه‌گذاری. به خدا اگر دست و بالم تنگ نبود، خودم برمی‌داشتم حقتو می‌دادم. نوکرتم بودم ولی می‌دونی که عروسی بهادر نزدیکه و منم دست و بالم خالی. خانواده عروس پاشون رو کردن توی یک کفش که...
باقی حرف‌ها رو نشنید. آن چیزی که می‌خواست را شنیده بود. باقی‌اش حرف‌هایی بود که به روزهای معمولی زندگی مربوط می‌شد. روزهایی که کاری در آن نداشتی غیر از ور رفتن با افکار آدم‌ها و حرف‌هایشان. حالا او برای خودش دنیایی از فکر و خیال و غم و غصه بود که می‌توانست تا دو روز تمام از آن‌ها برای کسی حرف بزند و باز هم وقت کم بیاورد.
***
چادرش را زیر بغلش جمع کرده بود. خسته و شکسته شکسته قدم برمیداشت. دل و دماغ هیچ کار و فکر و خیالی را نداشت. نگاهی به دور و اطرافش انداخت. به خانه‌های شبیه هم، به بالکن‌هایی با گل‌های رنگی و به درخت‌هایی کوتاه و بلند که پشت هم ردیف شده بودند. خانه‌اش در انتهای کوچه بود کنار درخت کاجی بلند که سایه‌اش را انداخته بود توی بالکن. سیروس قناری‌هایش را توی بالکن نگه می‌داشت. همیشه می‌گفت سرسبزی کوچه اجازه نمی‌دهد پرنده‌های بیچاره افسرده شوند...
می‌دانست پریسا امروز دیرتر می‌آید و پدرام هم حتما خواب است.
ـ خانم موسوی؟
صدای مردی از عقب سرش در جا خجسته را خشک کرد. چادرش را دور خودش پیچید و محکم زیر دندان گرفت و با ترس به عقب برگشت. چشمش که به آقای بهرامی صاحبخانه‌شان افتاد نفسش را بیرون داد و چادرش را از زیر دندان‌هایش رها کرد. رنگ به صورتش برگشت و ضربان قلبش آرام‌تر شد. آقای بهرامی سگرمه‌هایش را کشید توی هم. دست‌هایش را چپانده بود توی جیبش و جلو می‌آمد.
ـ خانم موسوی از صبح چند باری اومدم جلوی در منزل تشریف نداشتید.
خجسته دوباره وحشت‌زده شد.
ـ بله ولی پسرم خونه است.
ـ بله آقا پسرتون رو که می‌دونم منزل هستن، با شما کار داشتم خانم.
خجسته کمی خودش را جمع و جور کرد و چند قدمی به طرف آقای بهرامی برداشت.
ـ ببینید خانم چند وقت دیگه موعد اجاره منزل تموم میشه در جریان هستید که؟
دوباره ضربان قلب خجسته بالا رفت. چادرش را داد زیر دندانش و چشم‌هایش را بست. همین را کم داشت. اصلا یادش رفته بود. این روزها آن‌قدر مسائل جورواجور توی دست و پایش ریخته بود که اصلا یادش رفته بود که موعد اجاره‌نامه دارد سر می‌رسد.
ـ در جریان هستید که من هم با همین پولی که از شما می‌گیرم امورات خودم رو می‌گذرونم. از شما هم راضی هستم. مستأجرهای خوبی بودید. آزار و اذیتی ازتون ندیدم که بخوام بگم باید تخلیه کنید.
خجسته آرام سرش را تکان داد و زل زد به دهان آقای بهرامی.
ـ ولی خب چکارش میشه کرد؟! در جریان هستید که اجاره‌ها بالا رفتن... اگر رضایت می‌دید مقداری به اجاره منزل اضافه بشه...
چشم‌های خجسته گرد شد و این از نگاه آقا بهرامی دور نماند. دستش را در هوا تکان داد و خنده بی روحی کرد.
ـ نه، نه، منظورم مقدار زیاد نیست. یه چیزی که... خب من هم بتونم کمی بهتر زندگی کنم.
ـ شما که در جریان مشکلات من هستید... کاش بشه کمی دست نگهدارید یا لااقل... نمی‌دونم یک طوری با من کنار بیاید. می‌دونید که الان خیلی وضع روبه‌راه نیست. نمی‌خوام خدای نکرده شرمنده شما هم بشم.
ـ بله می‌فهمم به خاطر همین گفتم مبلغ خیلی زیادی رو اضافه نمی‌کنم. من هم می‌فهمم چی میگید. در حد دویست تومن نه بیشتر.
***
خجسته نشسته بود روی کاناپه و فکر می‌کرد. صدای آقای بهرامی توی سرش می‌چرخید.
ـ زیاد نه در حد دویست تومن.
دویست تومن برای زنی مثل خجسته با دست خالی آن‌قدر زیاد بود که او را وادار کند به این‌که بنشیند و ساعت‌ها اشک بریزد و گریه کند و به زمین و زمان بد و بیراه بگوید. دلش می‌خواست می‌توانست بخوابد و وقتی از خواب بیدار می‌شد همه این‌ها یک کابوس بود. یک کابوس که می‌شد با صدقه دادن برطرفش کرد. کابوسی که اجازه تعبیر شدنش را نمی‌داد. اگر زمین فروش می‌رفت، همه این‌ها حل می‌شد. شوهرش هم خلاص می‌شد و تمام این دلهره‌ها به آخر می‌رسید. دوباره لبش را کشید زیر دندانش و شروع کرد به جویدنش و زل زد به دیوار روبرو.
باید می‌رفت دنبال کار. یک کار بهتر، کاری که حداقل دویست تومان بیشتر گیرش می‌آمد. با خودش فکر کرد تا آخر عمر از کلمه دویست بیزار می‌شود.
فرزانه مصیبی
خجسته سیب‌زمینی‌ها را شست و ریخت توی قابلمه. آب بست روی آن و زیرش را روشن کرد. چای را دم کرد و ظرف‌ها را شست. نشست پشت چرخ خیاطی. پیراهنی را که دیشب آخر شب برش زده بود، برداشت و خواست شروع به دوختن کند که صدای زنگ زدن‌های پی‌در پی درآمد. گوشی آیفون را که برداشت، کسی از پشت آیفون گفت:
ـ خجسته خانم یه دقیقه بیا جلوی در.
دلش لرزید. چادرش را سر کرد و دوید جلوی در. منیر خانم اخم‌هایش را درهم‌کشیده بود. کاغذی را بین دو دستش گرفته بود و لوله می‌کرد. خجسته گفت:
ـ سلام منیر خانم. چرا نمی‌فرمایین تو. به خدا دیشب لباس فائزه جون رو برش زدم. امشب هر طور شده می‌دوزمش به خدا.
ـ نقل این حرف‌ها نیست. اصلا اون پارچه رو بده ببرم. نمی‌خوام بدوزی. تو خونه‌ای که آدم نااهل هست، رفت و آمد آدم دختردار اشتباهه. منم از رو سادگی‌ام بود که برداشتم فائزه رو با خودم آوردم اینجا.
خجسته نگاهی به سر و ته کوچه انداخت و آرام گفت:
ـ منیر خانم نااهل چیه؟ نگو تو رو خدا. اصلا بفرمایید تو بگید ببینم چی شده؟
ـ آره آره ... بریم تو بهتره. مردم آبروشون رو از سر راه نیاوردن که.
رفتند داخل خانه. خجسته چادرش را انداخت روی دسته مبل؛ بفرما زد و سریع رفت توی آشپزخانه چای بریزد. منیر خانم داد زد:
ـ من نیومدم بشینم چای بخورما.
خجسته احساس کرد دل و روده‌اش دارد به هم می‌پیچد. قوری را گذاشت روی کتری و گفت:
ـ تازه دم کردم... یه چای بخورید... اصلا ببین ایناها... برش زدم، داشتم شروع می‌کردم بدوزم. می‌دونید که روزها سر کارم...
منیر خانم زل زد تو صورت خسته و پژمرده خجسته، کاغذی که تو دستش بود را گرفت جلوی خجسته و گفت:
ـ می‌دونی این چیه؟
ـ نه والا، چیه؟
ـ خب چرا نمی‌گیریش. نامه عاشقانه آقا پسر شماست.
خجسته سرش گیج رفت، قلبش تند می‌زد. زانوهایش توان نداشت. کاغذ را گرفت. همان‌جا نشست روی مبل پشت سرش. تای کاغذ را باز کرد بوی عطری آشنا مشامش را پر کرد. بوی عطری بود که بچه‌ها و سیروس چند سال پیش برای تولدش خریده بودند و حالا مانده بود ته کمد. نامه را عطرآگین کرده بود. خط پدرام را شناخت. نامه‌ای عاشقانه اما سراسر کودکانه. دست‌های خجسته می‌لرزید. خواست حرفی بزند. زبانش بند آمده بود. رنگ از صورتش رفت. منیر خانم گفت:
ـ چی شدی؟ ببین تو که این حال شدی، من به چه روزی افتادم وقتی نامه رو پیدا کردم. آخه زن حسابی...
خجسته اجازه نداد حرفش را ادامه دهد:
ـ به خدا پدرام اهل این حرف‌ها نیست. بچه‌اس، غلط کرده...
منیر خانم نشست روی مبل روبروی خجسته و گفت:
ـ غلط که معلومه کرده، ولی از اون جایی که می‌دونم آبرودار هستین و آدم‌های خوبی هستین نگذاشتم بابای فائزه بفهمه. به جون فائزه که می‌خوام دنیاش نباشه یه دفعه دیگه همچین غلطی بکنه پسرت به شوهرم می‌گم. می‌دونی که مردها غیرتی‌ان. دیگه ملاحظه آقا سیروس و تو رو هم نمی‌کنم خجسته.
بعد روش را کرد سمت چرخ خیاطی و گفت:
ـ والا من گفتم شوهرت نیست دستت تنگه... والا که خیاط زیاده... ما همیشه می‌گفتیم همه پسرها علاف در مدرسه دخترونه و سر خیابون وامیستن، ولی پدرام شما رو تو کوچه نمی‌دیدم. ولی از اون موقع که آقا سیروس نیست اینم خوب جلوش باز شده همه‌اش تو کوچه‌اس...
ـ من شرمنده‌ام به خدا... خودم باهاش حرف می‌زنم. بچگی کرده. والا اون موقع باباش بود پدرام می‌رفت کلاس فوتبال، سرش گرم بود، الان منم که نیستم حوصله‌اش سر میره لابد.
منیر خانم بلند شد:
ـ خلاصه جلوی پسرت رو بگیر. نگیری کار میدی دست خودت. اون پارچه رو هم بده من ببرم.
بعد خم شد و پارچه را برداشت. خجسته به سختی از جا بلند شد و پارچه را از دست منیر خانم گرفت و گفت:
ـ تو رو خدا... بچه است یه غلطی کرده، شما بزرگی کن ببخش... اصلا برای پرو خودم لباس رو میارم خونه‌تون نمی‌خواد شما بیایین.
ـ دست شما درد نکنه. مزد برش‌ات چقد میشه؟
ـ بدید من می‌دوزم اصلا مزد نمی‌خوام.
***
خجسته با دو کیسه بزرگ سیاه از اتوبوس پیاده شد. هر چند متر که جلو می‌رفت کیسه‌ها را زمین می‌گذاشت و انگشت‌های قرمزش را که از رد دسته کیسه‌های سنگین، کبود شده بود باز و بسته می‌کرد و دوباره کیسه‌ها را برمیداشت و راه می‌افتاد. از ایستگاه اتوبوس تا کوچه‌ای که خانه‌اش بود مسافتی نسبتا طولانی را باید پیاده می‌رفت.
هر وقت خرید می‌رفتند سیروس نمی‌گذاشت هیچ کدام از کیسه‌های خرید دست خجسته باشد. خودش همه بارها را می‌گرفت و وقتی خجسته می‌خواست به او کمک کند اجازه نمی‌داد و می‌گفت:
ـ تا من هستم خانمم نباید سنگینی بلند کنه. زن مثل برگ گله. ظریف و لطیف. اینا کار مردونه است.
کار مردانه و کار زنانه. کم‌کم داشت به معنای کلمات شک می‌کرد. فرهنگ لغات قبل از رفتن سیروس به زندان با فرهنگ لغات بعد از رفتن سیروس به زندان متفاوت بود. همان‌طور که بقیه چیزهای زندگی برای خجسته متفاوت شده بود. فروشندگی کار زنانه‌است یا مردانه؟ هم زنانه هم مردانه. اتو کشی تو تولیدی، وسط کاری، جا دکمه‌زنی، بسته‌بندی آدامس‌های بدون مجوز، طی کشیدن و ظرف شستن و غذا گرم کردن توی آرایشگاه، کدام مردانه بود که خجسته نتواست دوام بیاورد. فروشندگی مناسب خجسته نبود چون نمی‌توانست مشتری جذب کند. پریسا راضی نبود خجسته تو آرایشگاه کار کند خجالت می‌کشید یک وقت دوست و آشنا مادرش را آن‌جا ببینند. وسط کار حقوقش کم بود و به کرایه خانه هم نمی‌رسید. باید چکار می‌کرد تا همان‌طور که سیروس می‌گفت زن باشد، ظریف و لطیف اما مرد هم باشد. زنی که مرد باشد دیگر زن نیست. حالا هم فروش لباس‌های امانی. شناسنامه خودش و پدرام را گذاشته بود برای دو کیسه لباس. هزار جور آدرس و تلفن اقوام و معرف و سفته هم داده بود. امیدوار بود با فروش این‌ها و سری‌دوزی تو خانه بتواند اضافه کرایه خانه را جور کند. این‌طوری بالای سر پدرام هم بود. پریسا را چه می‌کرد. دیر آمدن‌های هر شبش تنش را می‌لرزاند. امشب دیگر می‌خواست چه بهانه‌ای بیاورد.
صدای بوق ماشینی، خجسته را به خود آورد. سمت ماشین برنگشت و سعی کرد قد‌م‌هایش را تندتر کند. ماشین کمی جلوتر از خجسته ایستاد و راننده داد زد:
ـ خانم سلام.
صدای زن بود. خجسته سرش را بلند کرد. قیافه زن آشنا بود. زن گفت:
ـ من همسایه‌تون هستم. سر کوچه. وسایلتون سنگینه، بذارین صندلی عقب من می‌رسونمتون.
ـ نه دست شما درد نکنه. مزاحم نمی‌شم. میرم یواش یواش.
ـ تعارف نکنید.
بعد دستش را دراز کرد و سعی کرد از بین صندلی‌ها در عقب را باز کند.
خجسته سوار شد و زن گفت:
ـ من مربی رانندگی‌ام. صبح‌ها که میرم، بعضی روزها شما رو می‌بینم که می‌رید پیاده‌روی... پیاده‌روی میرین دیگه؟
خجسته پوست خشک شده روی لبش را با دست کند و گفت:
ـ پیاده‌روی که... می‌رفتم سر کار.
ـ هان! پس شما هم شاغلین. شغلتون چیه؟ البته اگه فضولی نیستا.
خجسته من‌من‌کنان گفت:
ـ الان دیگه نمی‌رم. تو تولیدی کار می‌کردم. الان لباس تو خونه می‌فروشم یعنی می‌خوام بفروشم.
ـ هان پس اینا لباسن؟ از این مزون خونگی‌ها، آره؟
بعد برگشت و کیسه‌ها را نگاه کرد.
ـ چه ساعت‌هایی میشه بیاییم ببینیم؟
***
در را با کلید باز کرد. برق‌ها خاموش بود و خانه ساکت. خجسته دست خالی برگشته بود. آقای توانا از نمونه کارها راضی نبود. کار سری‌دوزی باید با چرخ صنعتی انجام می‌شد. چرخ معمولی خجسته به درد این کار نمی‌خورد. برق را روشن کرد. خانه شبیه هر چیزی بود جز خانه. از در و دیوار لباس آویزان بود. روی مبل‌ها تی‌شرت‌ها و شلوارهای راحتی پهن بود و کیسه‌ای پر از شال‌های رنگی روی میز. پیراهن‌های کوتاه از گیره آویزان و شلوارهای جین تا شده زیر میز بود.
این همه لباس جور واجور را نتوانسته بود بفروشد. اوضاع بدتر از قبل شده بود. این ماه همان کرایه‌خانه ماه‌های قبل را هم نداشت چه برسد به آن دویست تومانی که خودش را برایش به آب و آتش زده بود. سرش گیج رفت. دل‌پیچه دست از سرش برنمی‌داشت. کیف و چادرش را برد که بگدارد توی اتاق. برق را که روشن کرد دید پدرام گوشه اتاق نشسته و سرش روی زانوهایش است. دهانش خشک شد و نفسش به شماره افتاد.
ـ پدرام... پدرام جان چی شده مامان دورت بگرده؟
سر پدرام را از روی زانوهایش بلند کرد. صورت پدرام غرق اشک بود. آستین‌هایش هم خیس شده بود.
پدرام گفت:
ـ مامان مگه من چیکار کردم که دو هفته است باهام حرف نمی‌زنی؟ نگهبانی منو میدی. اصلا خودم میرم سرکار. نمی‌خوام برم مدرسه. اون خانم که معلوم نیست صبح تا شب کجاست کاری‌اش نداری. خونه رو کردی پر از لباس... کو، کی اومد چیزی بخره ازت؟ آخه مردم از کجا باید بدونن تو این خونه لباس می‌فروشی که بیان. اگه اون خانمه هم چهار تا مربی رو نیاورده بود همون چند تا تیکه رو هم نفروخته بودی.
خجسته سر پدرام را گرفت تو بغلش و گفت:
ـ الان که دارم حرف می‌زنم باهات، خب ازت توقع نداشتم اون کار رو بکنی. بعدم تو نمی‌خواد نگران این چیزها باشی. باید درست رو بخونی. به همسایه‌ها و فامیل‌ها گفتم میان حالا.
پدرام سرش را از تو بغل خجسته درآورد و گفت:
ـ اصلا مگه من چی نوشتم تو نامه؟ من نامه رو دادم فائزه هم گرفت، مامان اونم زد تو گوشش که تو زدی تو گوش من؟
خجسته دست راستش را مشت کرد. انگار دستش یخ زده بود. کاش دستش شکسته بود توی صورت پدرام نمی‌خورد. هنوز بعد از دو سه هفته از دل پدرام نرفته بود. آن شب که به پدرام سیلی زد پدرام چیزی نگفت، فقط رفت توی اتاق و در را کوبید اما حالا تازه زخمش سر باز کرده بود. دلش پر بود. پسر نوجوان پدر می‌خواهد. سیروس او را بهتر درک می‌کرد. چطور می‌توانست جای خالی سیروس را برایش پر کند. رنگ پریدگی و خستگی و لاغری انگار مسری بود و از خجسته به پدرام سرایت کرده بود.
آن‌شب هم پریسا دیر کرد. خجسته باید فکری اساسی می‌کرد.