رویای شیرین
ثبت نام با اعمال شاقه
ﻣﻌﺼﻮﻣﻪ ﺗﺎوان
ﺗﺼﻮﯾﺮﺳﺎز: ﯾﺎﺳﻤﻦ اﻣﺎﻣﯽ
آقای مقدم و عیسی خان راه افتادند. آقا هنوز توی قیافه بود. به عیسی خان توجه نمی‌کرد. عیسی خان هم که از سوتی خودش خبر داشت. قیافه موش مرده‌ای به خودش گرفته بود و پا به پای آقا معلم جلو می‌رفت. رویش نمی‌شد به صورت آقای مقدم نگاه کند. آقا را آن‌قدر بد قیافه کشیده بود که به بیچاره حق میداد با او اوقات تلخی کند.
برات محمد نشسته بود پشت میز کبره بسته‌اش و شامپوها و قالب‌های صابون را چیده بود روی میز مقابلش تا که پیش چشم مشتری باشند. هر چند دقیقه یک‌بار لنگی را در هوا تکان میداد تا مگس‌های دور خودش را بتاراند و چرتش پاره نشود. صدای شر شر آب توی سالن خالی و بخار گرفته حمام می‌پیچید و لابه‌لای بوی شامپو و صابون گم می‌شد. همین‌طور مشغول بود که یک‌دفعه چشمش به عیسی خان و دفتر زیر بغلش افتاد و زهره‌اش ترکید. یاد بدهی‌هایش افتاد و از جا پرید و سرش خورد به قفسه بالای سرش. دردش آمد و آخ بلند بالایی کشید.
ـ ای بابا برات‌محمد جان چه‌کار می‌کنی؟
آقا مقدم دوید و لنگی را گذاشت روی سر برات‌محمد و محکم فشار داد. یک شیار پرخون راه کشیده بود سمت دماغ و چشم‌های برات محمد و از زیر چانه‌اش چکه می‌کرد روی زمین.
ـ با... باور کن همین روزا می‌خواستم بیام برای تسویه حساب، وقت نمی‌کردم به خدا، سرم شلوغ بود.
عیسی خان و آقا معلم نگاهی به دور و بر انداختند. به سالن خالی و صندلی‌های خالی‌تر.
ـ آره معلومه، حق میدم بهت. حالا برای حساب کتاب زوده، وقت داری هنوز. باکت نباشه.
و دستی به شانه برات‌محمد زد. ترس برات‌محمد ریخت و لبخند موزی روی صورتش نشست.
ـ از وقتی که این حموم‌های خونگی اومدن، کار و بار ما هم کساد شده وگرنه خودت که دیده بودی جا برای سوزن انداختن نبود.
و چشم‌های پر از دردش را تنگ کرد و سفر کرد به دوران ابهت حمام‌داری خودش.
ـ خب بابا فهمیدیم. حالا من و آقا معلم آمدیم که سوات دارت کنیم.
برات‌محمد زخم سرش را فراموش کرد و دوباره از جایش پرید.
ـ من احتیاجی به این قرتی‌بازی‌ها ندارم. هرکاری هم داشته باشم میگم برزو برام انجام میده. خوبه دیگه دم پیری بشم اسباب خنده و شوخی مردم.
آقای مقدم تک سرفه‌ای کرد و گفت:
ـ این‌طوری خودتان می‌تونید تمام حساب کتاب‌هایتان را انجام بدهید. دیگر به کسی هم احتیاج ندارید.
ـ نیست که این‌جا هم پر از مشتری است. بعدش برای همین چیزها به این مفت‌خور حقوق می‌دهم دیگر.
و با دست اشاره کرد به برزو که آن‌طرف‌تر مشغول شستن لنگ‌ها بود. عیسی خان که دید برات‌محمد سر لجبازی برداشته و به هیچ صراطی مستقیم نیست. دفتر حساب و کتابش را از زیر بغلش درآورد و انداخت روی میز.
ـ خب ببینیم این‌جا چه خبر است؟ هیچ میدونی چند وقته به دکان ما سر نزدی؟ ببین آقا معلم تاریخش مال کیه؟ بفرما اینم بدهی‌های جناب عالی سر به فلک زده مرد حسابی. ما هم خانواده داریم خرج داریم.
ـ یعنی چی؟ مگه با سوات شدن زوریه؟
ـ بله که زوریه. برای آدم‌های زبان نفهمی مثل تو زوریه. بفرما نگاه کن نصف این بدهی‌های جناب عالی برای سال پیشه که اومده این ور سال. ببینم مرد حسابی تو خجالت نمی‌کشی با این همه بدهی داری زل زل توی چشمای من نگاه می‌کنی؟ برم پاسگاه شکایت؟ همین لنگ، این صابون و شامپوها مال مغازه خودمه. من جنس خودمو خوب می‌شناسم. می‌دانی کی تا حالاست به مغازه سر نزدی؟ از همین آقا معلم خجالت بکش تا فهمید به من بدهکاره فوری دست کرد توی جیبش و بدهی‌اش را داد.
و صدایش را انداخت توی سرش و قرشمال بازی در آورد. آن‌قدر جیغ و ویغ کرد که صدایش گرفت و به سرفه افتاد ولی برات‌محمد از رو نمی‌رفت و همین‌طور سمج حرف خودش را چسبیده بود و کوتاه نمی‌آمد.
ـ نمی‌خوای بیای مردسه ها؟ حالا نشونت میدم.
و نگاهی به دور و برش انداخت و کیسه کهنه‌ای را گوشه‌ای پیدا کرد رفت و برش داشت.
ـ این‌ها مال مغازه من اند. هر وقت بدهی‌ات را صاف کردی، بیا ببر. پول یامفت که ندارم خرج آدم‌های زبان نفهمی مثل تو بکنم.
و تمام شامپوها و صابون‌ها و لنگ‌ها را ریخت توی کیسه و درش را بست. کاری از آقای مقدم بر نمی‌آمد. عیسی خان چنان دور برداشته بود که انگار قرار است این وسط چیزی به او برسد و اگر برات‌محمد نیاید بی‌نصیب می‌ماند. رنگ از صورت برات‌محمد بیچاره پریده بود. دیگر درد سرش را هم از یاد برده بود.
ـ اصلا همین شلوار تنت، پارچه‌اش برای دکان من است زود باش زود باش در بیاور ببینم.
آقا معلم دستپاچه شده بود. می‌خواست دخالت کند اما عیسی خان اصلا اجازه نمی‌داد.
ـ شما کنار وایستا آقا معلم، من باید ادب کنمش این مردک زبان نفهم را.
پشت سر هم ردیف می کرد و کوتاه هم نمی‌آمد.
ـ حالا نشانت می‌دهم ...
دست کرد تو کیسه یک لنگ درآورد و پرت کرد سمت برات‌محمد و داد زد:
-زود باش شلوارت را دربیاور، همین پارچه می‌دانی چقدر برای من آب خورده؟
برات‌محمد محکم کمر شلوارش را چسبیده و نمی‌دانست باید چکار کند و چه بگوید.
ـ باشه بابا... آبرومونو بردی. نکن مرد حسابی.... بینویس، بینویس...
عیسی خان نفس عمیقی کشید. دفتر را گرفت سمت آقا معلم که یک گوشه ایستاده و مات و مبهوت کارهای عیسی خان بود.
ـ بینویس آقاجان، برات‌محمد کاشمری. گفتم که، غمت نباشه بسپارش به خودم. خب اینم که از این.
برات‌محمد حسابی کفری شده بود از عیسی خان اما جرأت نمی‌کرد که صدایش دربیاید. نگاه غضب‌آلودی به آقای معلم انداخت و توی دلش برای او شاخ و شانه کشید.
ـ خب آقا معلم، حالا که شما ما را زور زورکی کردی شاگرد مردسته خودت کردی، باید بیای و یک حمام هم بروی...
عیسی خان همان‌طور که دفترش را ورق می زد و گفت:
ـ ها آقا معلم برو دست و پنجش خوبه، کیفور میشی.
آقا معلم شستش خبردار شد که برات‌محمد نقشه‌ای برای او کشیده. اول مقاومت کرد ولی دست آخر کوتاه آمد و دلش را زد به دریا. برات‌محمد اجازه نداد برزو شاگردش برود سروقت آقا برای مشت و مال. خودش رفت می‌خواست حسابی تلافی این آبروریزی را در بیاورد.
آقا داشت زیر دست و پنجه برات‌محمد له می‌شد. انگار که برات‌محمد طلب بابایش را از آقا می‌خواست. آن‌چنان در کیسه کشیدن زور می‌زد که توی عمرش برای چیزی این‌طور تقلا نکرده بود. چیزی نمانه بود پوست آقا را غلفتی بکند. آن‌چنان با عصبانیت موهایش را چنگ می زد که آقا را دلهره برداشته بود که عن‌قریب است که همان یکی دو لاخ شویدی هم که توی سرش دارد کنده شود. آقا داشت کم‌کم از کرده خودش پشیمان می‌شد. مانده بود چه‌کار کند نه راه پیش داشت نه راه پس. برات‌محمد مشت و مال میداد و آقا را به چپ و راست می‌کشید. می‌خواست دلش را خنک کند. هر چه بود همه این آتیش‌ها از ایده آقا معلم در می‌آمد. هی گردنش را مالش داد طوری که آقا مطمئن شد دیگر از این گردن برای او گردن نمی‌شود. لق شده است و هر آن ممکن است از جایش در بیاید قل بخورد و برود دلش می‌خواست بزند زیر گریه. اگر از سن و سالش خجالت نمی‌کشید و از حرف‌های مردم نمی‌ترسید حتما این کار را هم می کرد ولی جلوی خودش را گرفت و دندان سر جگر گذاشت.