احساس نیاز به امام زمان‌ عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف

حجت‌الاسلام‌و‌المسلمین پناهیان

به بلوغ معنوی برسد، احساس نیاز به ارتباط با امام زمان پیدا می‌کند. یک کودک سه چهار ساله احساس نیاز به ارتباط با کسی که همسر و همسفر زندگی‌اش باشد، پیدا نمی‌کند. ولی کم کم که بزرگ می‌شود می‌گوید: مثل اینکه من باید با کسی زندگی کنم و این احساس نیاز در او پیدا می‌شود. این احساس نیاز، نیاز به فعالیتی ندارد به طور طبیعی رخ می‌دهد و پدر و مادر که شد، مخصوصا وقتی پا به سن بگذارد احساس نیاز می‌کند که بچه‌ها به او سر بزنند. احساس نیاز می‌کند که فرزند‌دار شود. اینها نیازهای طبیعی است که خودشان را نشان می‌دهند در طول مسیر زندگی، یک نیازی هم داریم که عمیق‌تر و لذت‌بخش‌‌تر است، آن هم ارتباط با امام و مولاست. برای کسانی که اکتساب می‌کنند این نیاز بیدار می‌شود و وقتی این نیاز بیدار شد دیگر بدون امام نمی‌تواند زندگی کند و دائم بی‌قرار است. اگر این بی‌قراری را کسی در دل خود پیدا کرد به بلوغ معنوی، در واقع به بلوغ انسانی رسیده است. همه وجوه انسانی خودش را رشد داده است. بحث معنویت به این معنا که شما به یک دین خاصی معتقد باشید، نیست. انسان از نظر روحی تکامل پیدا کند دنبال امام خود می‌گردد. مثل سلمان فارسی که دنبال امام زمان خود می‌گشت و پیغمبر را پیدا کرد.

اینطور افراد حتی اگر دین هم نداشته باشند، از این فضا بی‌خبر باشند از کنار یک مجلس عزاداری و زیارت عبور کنند و صحنه‌های ارتباط مردم با امامشان را ببینند یکباره خوششان می‌آید و این نیاز در آن‌ها پیدا می‌شود. گمشده خود را پیدا می‌کنند. نکته مهم این است که اگر کسی امام خودش را پیدا نکرد و به امام خودش عشق نورزید این فرد به طور طبیعی، حیات بشر او را مجازات خواهد کرد. مجازات‌های روحی و روانی که طرف را ممکن است وابسته کند به امامی که از جنس طاغوت است، یا در اثر خلأ اذیت می‌شود و این بی‌قراری روحی و روانی زیادی در او ایجاد می‌کند که یکی تکبر است و یکی خودخواهی مفرط است، یا او را وابسته به طاغوت می‌کند. عبد طاغوت می‌شود. می‌داند یزید آدم پستی است ولی برای تقرب به او از هستی خود می‌گذرد. ای کاش اساسا تو هیچوقت امام نداشتی و از خلأ او رنج بکشی. چرا داری کسی را به امامت برمی‌گزینی که دارد تو را نابود می‌کند. تو می‌دانی او پست‌تر از تو است. وقتی کسی امام باطلی را برگزید، ناخود‌آگاه در اثر نداشتن امام حق، عیب‌های امام باطل را نمی‌بیند. این انسان، انسان مسخ شده می‌شود. در فیلم‌ها رباط‌هایی را می‌سازند که آدم‌نما هستند و یک آدم بد کنترل اینها را به دست می‌گیرد. این تحلیلی است از کسانی که امام حق را نپذیرفتند و مرید امام باطل شدند و به فرمان امام باطل چه می‌کنند. نمونه برجسته‌اش در کربلا اتفاق می‌افتد که به‌خاطر تقرب جستن به امام باطل مثل یزید، در کربلا چه کردند. برایش فداکاری می‌کنند، «من لم ینفق فی سبیل ولی الله اُبتلی بأن یُنفِق فی سبیل عَدُّو الله» مبتلا می‌شود، فرمانده سپاه یزید که به مدینه حمله کرده بودند، سه روز جان و مال و ناموس مردم مدینه را به سربازان یزید حلال کرد. تجاوزهای زیاد، هفتصد نفر از صحابه و تابعین را کشتند. خون در کوچه‌های مدینه جاری بود. یزید این کار را با مدینه انجام داده و در تاریخ مشهور به واقعه حَرّه شد. فرمانده سپاه یزید وقتی داشت به سمت مکه می‌آمد، در راه بیمار شد و فهمید در این بیماری دارد از دنیا می‌رود، وصیتی کرد که در تاریخ هست، یک قسمتی از وصیت‌نامه با خدا مناجات می‌کند. می‌گوید: خدایا تو باید مرا ببخشی، برای اینکه من این جنایت‌های مدینه را به دستور امیرالمؤمنین یزید انجام دادم! چقدر مسخ شده است.

****************

اهمیت جایگاه سیدالشهدا

حجت‌الاسلام‌و‌المسلمین حسینی قمی

بعضی می‌گویند: چرا به امام حسین می‌گویید من غلام شما هستم؟ ما عبد خدا هستیم، چرا به امام حسین می‌گویید: من بنده تو هستم!؟ این چیز عرفی است. من به شما می‌گویم: غلام شما هستم. مخلص هستم! چرا چنین برداشتی می‌کنید؟ مرحوم سید‌بن‌طاووس در اقبال مکرر نقل کرده که ما در زیارت امیرالمؤمنین و ائمه‌^{علیهم‌السلام} عرضه می‌داریم من بنده شما هستم. یعنی عبودیت پروردگار را ندارم؟ همین اصطلاحاتی است که ما در عرف داریم. خوب نیست در همه چیز تردید کنیم. چرا امام حسین را از همه انبیاء بالاتر می‌دانیم؟ کامل الزیارات برای هزار سال پیش است. پانصد حدیث در مورد امام حسین است. امام حسین از انبیاء بالاتر نیست. امام صادق^{‌علیه‌السلام} فرمود: «لَيْسَ‏ مِنْ‏ مَلَكٍ‏ مُقَرَّبٍ‏ وَ لَا نَبِيٍّ مُرْسَلٍ إِلَّا وَ هُوَ يَسْأَلُ اللَّهَ أَنْ يَزُورَهُ فَفَوْجٌ يَهْبِطُ وَ فَوْجٌ يَصْعَدُ» تمام انبیاء و فرشتگان یک التماس دارند، یک آرزو دارند. این‌که اجازه بگیرند و به زیارت سیدالشهداء‌^{علیه‌السلام} بروند. این چه ولی خدایی است؟ مرحوم علامه امینی فرمود: امام حسین هرچه داشت در راه خدا داد. خدا همه عزت را به سیدالشهداء داده است.

اهمیت حج

در تهذیب شیخ طوسی و مقنعه شیخ مفید است. امام صادق راوی حدیث است. فرمود: کسی محضر رسول خدا آمد، گفت: «إِنِّي‏ خَرَجْتُ‏ أُرِيدُ الْحَجَّ» امسال می‌خواستم به حج بروم، دیر شد. «فَعَاقَنِي وَ أَنَا رَجُلٌ مَيِّلٌ يَعْنِي كَثِيرَ الْمَالِ» آدم بسیار ثروتمندی هستم. «فَمُرْنِي أَصْنَعُ فِي مَالِي مَا أَبْلُغُ بِهِ مَا يَبْلُغُ بِهِ الْحَاجُّ» نرسیدم بروم. شما دستور بدهید کار خیری انجام بدهم و ثواب حاجیان نصیب من شود. «قَالَ فَالْتَفَتَ رَسُولُ اللَّهِ‌صلی‌الله‌علیه‌و آله إِلَى أَبِي‌قُبَيْسٍ فَقَالَ لَوْ أَنَّ أَبَا‌قُبَيْسٍ لَكَ زِنَتَهُ ذَهَبَةٌ حَمْرَاءُ أَنْفَقْتَهُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ مَا بَلَغْتَ مَا بَلَغَ الْحَاجُّ» پیامبر نگاهی به این شخص کرد و فرمود: کوه ابوقبیس کنار مسجدالحرام است، فرمود: به این کوه نگاه کن. اگر به اندازه‌ این کوه طلای سرخ داشتی، در راه خدا می‌دادی، ثوابی که حاجی گیرش می‌آید شما به اندازه‌ این کوه ابوقبیس طلای سرخ می‌دادی، کافی نبود.