دوستدار علی

حسنی احمدی

محمد به همراه تعدادی از یارانش بیرون مسجد نشسته‌اند و محمد برای یارانش سخن می‌گوید. علی در کنار محمد نشسته است و به چشمان مولایش چشم دوخته تا هر چه را که می‌شنود به‌ خاطر بسپارد. ناگهان چشمان مهربانش به چهار سیاهپوست می‌افتد که تابوتی را بر دوش گرفته و به سوی قبرستان می‌برند. رسول مهربانم با صدایی بلند گفت: صبر کنید، جنازه را به این جا بیاورید. مردان سیاهپوست تابوت را آوردند. محمد برخاست و بالای سر تابوت رفت و روی جنازه داخل تابوت را باز کرد. علی که درکنار مولایش ایستاده بود گفت: من این مرد را می‌شناسم، هر وقت که این غلام مرا می‌دید شاد می‌شد و می‌گفت من تو را دوست دارم. محمد نگاهی به چهره علی کرد و بعد به مردی که آرام درون تابوت خوابیده بود نظر کرد. محمد روی به سوی یاران خود گفت: برخیزید تا جنازه را غسل دهیم و لباس خود را از تن در آورد تا به عنوان کفن استفاده کنند. کارها انجام شد محمد به همراه علی و یارانش به راه افتادن تا پیکر را تشیع کنند. در بین راه صدای عجیبی از آسمان به گوش می‌رسید. مردم از شنیدن صدا متعجب شده بودند. محمد گفت: این صدای نزول هفتاد هزار فرشته است که برای تشیع جنازه این غلام سیاه آمده‌اند.

جنازه به قبرستان رسید. محمد خود دست به کار شد و داخل قبر رفت. صورت غلام را در خاک نهاد و سنگ لحد را چید و از قبر بیرون آمد. کار دفن تقریبا تمام شده بود. محمد بالای قبر کنار علی ایستاد. آرام دستان علی را در دست گرفت و گفت: یا علی نعمت‌های بهشتی که بر این غلام می‌رسد همه به‌خاطر محبت و دوست داشتن توست.

منبع: بیست داستان و چهل‌حدیث گهربار از حضرت علی‌علیه‌السلام