قرعه‌کشی
معصومه تاوان
شب تا صبح نمی‌خوابید. توی خانه راه می‌رفت. فکر و خیال می‌کرد، حساب کتاب و برای خودش قصه می‌بافت. تمام سوراخ سمبه‌های زندگی شهین را پیدا کرده بود که پول‌هایش را کجا قایم می‌کند و از کی پول طلبکار است و به کی بدهکار. شده بود مفتش، همه جا سرک می‌کشید، نه خودش می‌خوابید نه اجازه می‌داد بقیه بخوابند.
ـ آخه بهمنی چرا نمی‌خوابی؟
ـ تو اینقدر پول داشتی و به من نمی‌گفتی؟
ـ اینا رو از کجا آوردی؟ ای خدا... بدش به من. چهار روز دیگه می‌خوام برای فریده و بچه‌ها لباس بخرم تو که دستت توی جیبت نمیره شکر خدا.
ـ لازم نکرده. اینا رو همین فردا می‌برم می‌زارم توی حسابم امتیازم بره بالا. تاریخ قرعه‌کشی نزدیکه، میدونی اگر برنده بشیم چی میشه؟ با اون پول می‌تونیم ماشین بخریم بعد سوار بشیم بریم کیش. همون‌جا که دوست داری. چشم همه فامیل هم از کاسه در میاد.
لب‌های شهین روی هم چسبیدند. ابروهایش بهم گره خورد. چند نفس عمیق کشید و از اتاق بیرون زد. غرغر می‌کرد و بد و بیراه می‌گفت.
ـ ای غفور آقا خدا بگم چکارت کنه که این نون رو تو توی دامن ما گذاشتی.
و رفت توی اتاق و در را محکم بهم کوبید. صدای غرغرهایش هنوز از توی اتاق می‌آمد.
ـ حالا ترش نکن. به برادرت هم بگو اون پولایی که بهش قرض دادی رو برداره بیاره لازم داریم ها.
ـ چ....شششششششم.
غفور آقا یار غار بهمنی به دوست عزیز کرده‌اش ماجرای قرعه‌کشی بانک را گفته بود و حالا هم تمام فکر و ذکر بهمنی شده بود قرعه‌کشی بانک. روز نبود که نرود و پولی توی حسابش نریزد. بانک سر کوچه قرار بود آخر ماه قرعه‌کشی کند. جایزه‌اش یک دستگاه پراید بود. برنامه‌ریزی کرده بود که اگر به اسمش دربیاید آتش کنند و خانوادگی بروند سمت کیش. به خاطر همین می‌خواست با بالا بردن امتیازهایش شانس برنده شدنش را ببرد بالا.
***
ـ این هم شد زندگی؟ تا چندرغاز گیرش میاد میبره می‌چپونه تو بانک؟ پول ندارم یک کیلو پیاز، سیب‌زمینی بگیرم. به خدا از بس از همسایه قرض کردم دیگه در رو روم باز نمی‌کنه.
ـ خب نکنه. حالا سیب‌زمینی نریز تو غذا. کمتر هم چاق میشیم، رژیمی میشه.
ـ سیب‌زمینی نریزم، گوشت نریزم، لوبیا نریزم، پس چکار کنم؟
ـ صبر، صبر بریز. وقتی برنده شدیم همه این روزها از یادت میره.
ـ برو بابا.
**
آقای رئیس حال و اوضاع امتیازهای ما چطور است.
ـ خوب آقا بهمنی، خوب. اگر همین‌طور پیش برین دیگه فکر کنم نیاز به قرعه‌کشی هم نباشه.
ـ جدی میگین؟ یعنی امتیازهام از همه بالاتره؟ از غفور میوهفروش هم؟
ـ از همه... خیالت راحت.
دور لب‌هایش چین افتاد و پره‌های بینی‌اش پرید.
***
بهمنی چمپاتمه زده بود روی ماشین حسابش، داشت حساب و کتاب می‌کرد. دخترش فریبا بچه‌اش را روی پاهایش گذاشته بود و تند تند تکان می‌داد. نگاهش را اریب به مادرش می‌دوخت و بعد به پدرش و ماشین حسابش. آخر دل به دریا زد و ظرف سیب پوست کنده را هل داد سمت پدرش و گفت:
ـ بفرمایید بابا جان بخورید، سیب‌هاش خیلی آب داره.
بهمنی سرش را بلند کرد. نگاهی به سیب‌ها انداخت و بعد به شهین.
ـ باز ولخرجی کردی؟ گفتم که یک ماه دندون روی جگر بزار.
ـ من از خونه خودمون آوردم بابا جان. گفتم هم یک سری به شما بزنم هم یک مسأله‌ای هست با شما در میون بزارم.
ـ آقای رئیس گفته امتیاز من از همه بالاتره.
ـ بابا جان امیر از اداره وام گرفته برای پول پیش خونه، منم طلاهامو فروختم ولی باز هم کم داریم اگر بتونیم پول پیش رو بیشتر کنیم...
ـ میدونی همین امتیاز بالا خودش چقدر تو رو برای برنده شدن جلو می‌ندازه؟
ـ خب کرایه خیلی فشار می‌آره...
ـ شهین برو به این بچه‌های توی کوچه بگو کمتر سر و صدا کنن بابا سرم رفت.
فریبا نگاهی به بابا انداخت و نگاهی به مادرش، دست انداخت و بچه را از روی پاهایش بلند کرد و انداخت روی شانه‌اش. بچه چرتش پاره شده و زده بود زیر گریه و صدایش خانه را پر کرد.
ـ کجا فریبا جان... بچه خوابیده خب.
ـ میرم مادر جان میرم. می‌بینی که شاید مجبور شدیم اسباب‌کشی کنیم.
شهین ایستاد و رفتن فریبا را نگاه کرد. صدای فین‌فین گریه با صدای کشیده شدن کفش‌ها به زمین قاطی شده بود. شهین برگشت سمت شوهرش که نگاهش را دوخته بود به جای نامعلومی و توی فکر بود.
ـ دیدی... دیدی چکار کردی؟ همین رو می‌خواستی؟ بچه یک‌بار به تو رو انداخت.
ـ چی میگی تو شهین؟ مگه حال و اوضاع رو نمی‌بینی؟
ـ کدوم حال و اوضاع؟ اینم شد زندگی که برای من و بچه‌ها درست کردی؟
صبر، صبر کن شهین‌جان پیروزی نزدیکه.
شهین دست گذاشت روی قلبش و از اتاق زد بیرون.
***
سالن شلوغ بود مردم شانه به شانه هم ایستاده بودند و لحظه‌ای از نگاه کردن به روبرو غافل نمی‌شدند. مردی روی سن ایستاده بود و گردونه‌ای را می‌چرخاند. بهمنی از همه جلوتر ایستاده بود، امروز روز موعود بود. روزی که مدت‌ها منتظرش بود.
ـ آخرین عدد مشخص می‌کنه که برنده خوش‌شانس این دوره ما کیه.
دل توی دل بهمنی نبود قلبش می‌کوبید. تا اینجا همه شماره‌ها با شماره حساب او جور درآمده بود و حالا این آخری مهم بود. گردونه چرخید وچرخید و چرخید و سر بهمنی هم پا به پای آن چرخید و دست آخر ایستاد و یک توپک افتاد پایین. مرد کت و شلواری روی سن نگاهی به حضار انداخت و بعد به مردهای کله‌گنده ای که گوش تا گوش ایستاده بودند لبخندی زد و شماره را گرفت سمت مردم.
ـ شماره 8.
کسی از پشت پرده گفت کیومرث بهمنی با شماره حساب...
چشم‌های بهمنی گشاد شد. دهانش باز ماند. خواست داد بزند ولی در یک ثانیه قلبش تیر کشید و درد زود پخش شد و دوید توی شانه‌ها و بازوهایش و همان‌جا افتاد توی جمعیت.
***
شهین و بچه‌ها ایستاده بودند پشت در اتاق عمل. بهمنی را عمل کرده بودند. هیجان زیاد کار دستش داده بود و پول عمل هم آنقدر زیاد شده بود که دست آخر زن و بچه‌اش مجبور شده بودند که ماشین را بفروشند و چیزی هم از فامیل‌ها قرض بگیرن و بگذارن روی پول ماشین تا بهمنی عمل شود.
***
دو ماه گذشته بود اما هنوز پرده تبریک به بهمنی از دیوار بانک آویزان بود. بهمنی از آن طرف‌ها رد نمی‌شد اعصابش نمی‌کشید. حالش بدتر می‌شد.