مادر عروسک‌ها
مینا شائیلو زاده
زنگ موبایلم که به صدا درآمد، سرم را بالا آوردم و ناخودآگاه به ساعت صورتی و گل‌دار اتاقم نگاه کردم. باورم نمی‌شد. ساعت چهار بعدازظهر بود و من تمام مدت چشم از کتاب برنداشته بودم. چشم‌هایم را چند لحظه روی هم فشار دادم. جملات کتاب مثل نسیمی ملایم داخل سرم می‌پیچید و ذهنم را از هر فکر دیگری پاک می‌کرد. یک‌دفعه به یاد حرف‌های مشاوری افتادم که امروز به دانشگاه آمده بود. از این‌که توانسته بودم راحت درباره آرمان با او حرف بزنم، بدون این‌که ناراحت شود یا قضاوتم بکند، حس خوشایندی بهم دست داد. نمی‌دانستم چرا اما حرف‌های مشاور بدجور به دلم نشسته بود. حرف‌هایی که هیچ‌وقت جدی به آن‌ها فکر نکرده بودم اما دو روز بود که حسابی ذهنم را درگیر کرده بودند و مرا از آن رؤیاهای ناممکنی که برای خودم ساخته بودم، دورتر می‌کردند. رؤیای یک رابطه عاشقانه... یک عشق پاک که به ازدواج ختم می‌شود! شاید اگر دیروز آن نمایشگاه در دانشگاهمان برپا نمی‌شد، من هنوز هم در رؤیاهای دور و دراز خودم پرسه می‌زدم!
چهره آرمان مثل تصویری واضح جلوی چشمم بود. دیشب که تمام این حرف‌ها را برایش گفتم، تمسخر و عصبانیت در نگاه و صدایش موج می‌زد.
«آدمایی که قبل از ازدواج عاشق هم میشن همیشه خوشبخت‌ترن... این فکرای دوزاری‌ام واسه کسایی که نمی‌تونن عاشق کسی بشن... لابد مشکلی دارن دیگه! بعدم میان افکار بقیه رو شستشو می‌دن!» در جوابش فقط سکوت کردم، اما همان لحظه از ذهنم گذشت مادر و پدر من که از قبل باهم دوست نبودند! اتفاقا خیلی هم عاشقانه زندگی کردند و همدیگر را دوست داشتند!
اما بازهم از حرفش کوتاه نمی‌آمد. مستقیم در چشم‌هایم زل زد و گفت:«اتفاقا تا زمانی که درس من و تو تموم بشه، ما می‌تونیم روز به روز بیشتر عاشق هم بشیم... بیشتر همدیگرُ بشناسیم... قصد ما ازدواجه، ما فرق داریم!» موبایل همچنان زنگ می‌خورد و صدای تیز و زنگی‌اش اعصابم را بیشتر بهم می‌ریخت. با ناراحتی زمزمه کردم: «آخه من چیُ باور کنم؟! حرف کیُ گوش بدم؟» از روی تخت پایین آمدم و پاورچین به سمت میز رفتم تا موبایلم را بردارم؛ هرچند نیازی به بلند شدن نبود. ندیده هم می‌دانستم چه کسی آن ور خط است. با این‌وجود، با دیدن اسم آرمان روی صفحه، احساس کردم لحظه‌ای نفسم بند آمد. لحظه‌ای که منتظرش بودم زودتر از آن چیزی که فکرش را می‌کردم رسیده بود. دستم را روی قلبم گذاشتم و لب به دندان گرفتم. «جواب بدم یا ندم؟ اصلا جواب بدم چی بگم؟ یعنی... یعنی بگم همه‌چیز تموم؟! اَه که چه غلطی کردم با این زنه امروز حرف زدم!»
نگاه مضطربم را دور و اطراف اتاق گرداندم؛ انگار که راه نجاتی، میان بُری یک‌گوشه قایم شده باشد و یک‌دفعه بخواهد خودش را نشان بدهد! احساس درماندگی و بیچارگی می‌کردم. مدام خودم را لعنت می‌کردم که چرا با مشاور حرف زده‌ام! دلم می‌خواست برگردم به همان دوران بی‌خیالی و خوشی که با آرمان داشتم و تمام دغدغه‌ام پیچاندن مامانم و قرار گذشتن در یک کافه دنج با آرمان باشد! اما... نه. بازهم نمی‌توانستم با خودم کنار بیایم. پس تکلیف آن همه استرس و ترس از برملا شدن رابطه‌مان... یا کلافگی از امروز و فردا کردن آرمان و حس بد خودم چه می‌شد؟!
در افکار درهم و برهم خودم پرسه می‌زدم که یک‌دفعه چشمم خورد به قاب کوچکی از عکس خانوادگی‌مان. عاشق این عکس بودم. من، پدر، مادرم و برادر کوچکم امیرحسین که سفت همدیگر را بغل کرده بودیم. قدمی جلو می‌روم و خیره می‌شوم در صورت خندان پدر و مادرم که به لنز دوربین چشم دوخته بودند. در نگاهشان دقیق‌تر شدم. نگاه‌هایی که می‌شد برق شادی درونشان دید و چهره‌هایی که آرامش در تک‌تک اجزایشان رخنه کرده بود. توجهم به مادرم جلب می‌شود. چهره پاک و معصومش که به‌سادگی رو به دوربین لبخند زده. بی‌اختیار لبخندی بر لبانم می‌نشیند. مادرم از بچگی بزرگ‌ترین فرشته زندگی‌ام بوده. فرشته‌ای که همیشه می‌خواستم شبیه او باشم. حتی وقتی برای عروسک‌هایم مادری می‌کردم، تصویری از مادرم در پس پرده ذهنم بود. دلم می‌خواست مثل او یک زندگی پر از عشق برای خانواده‌ام بسازم. دلم می‌خواست مثل او منبع الهام و انرژی در خانه‌ام باشم. اما... اما واقعا شبیهش بودم؟! منی که درگیر یک رابطه پنهانی شده بودم، می‌توانستم شبیه زنی باشم که موقع ازدواج با پدرم، یک روح پاک و خالص داشت؟!
به پدرم نگاه کردم. اصلا آرمان... چقدر به کسی مثل پدرم شباهت داشت؟ چقدر تابه‌حال از مسئولیت‌پذیری و زندگی مشترک حرف زده بود... به‌جز حرف‌های شاعرانه‌ای که صبح تا شب می‌بافت و هر دویمان غرق در این رؤیای شیرین و خیالی می‌شدیم که از زندگی برای خودمان ساخته بودیم.
حسی غریب به قلبم چنگ زد. یک ترس و وحشتی که تابه‌حال تجربه‌اش نکرده بودم. احساس می‌کردم با آدم دیروز فرق دارم. انگار یکی دیگر به‌جای من فکر می‌کرد. با صدایی که انگار برای خودم هم آشنا نبود زمزمه کردم: «من چجور مادری برای بچه‌هام قراره بشم؟!»
موبایلم برای بار چهارم یا شاید پنجم قطع شد و پس از چند ثانیه دوباره به صدا درآمد. بغض گلویم را گرفت و اشک در چشم‌هایم جا خوش کرد. با وجود این، لب‌هایم را محکم روی هم فشار دادم و با دو قدم مصمم خودم را به موبایلم رساندم. دست‌هایم می‌لرزید ولی قلبم مطمئن بود از جوابی که می‌خواستم بدهم.