بد حالی‌هایِ خوبِ من
فاطمه قهرمانی
چشمانم را می‌مالم و سعی می‌کنم پلک‌هایم را باز نگه دارم بلکه متوجه نوع غذایی بشوم که مقابلم بود. مامان می‌گوید: «سینا چرا نمی‌خوری؟ الان اذان میده‌ها» من که تازه نوع غذا را کشف کرده‌ام معترض جواب می‌دهم:
ـ آخه مادر من کی ساعت چهار صبح برنج و مرغ می‌خوره که من دومیش باشم؟!
ـ خب من برات غذا پختم که میری مدرسه جون داشته باشی. می‌خوای نون از فریزر دربیارم با کره عسل بخوری؟
ـ نه بابا من الان فقط درحال حاضر خواب می‌خوام نه هیچ چیز دیگه.
از سر سفره بلند می‌شوم. «اذان داد صدام کنید نماز بخونم» بابا می‌گوید: «کجا بچه؟ بدون سحری که نمی‌تونی آخه. اولین باره داری روزه می‌گیری سختت میشه‌ها» در حالی‌که به سمت اتاقم می‌روم جواب می‌دهم: «می‌تونم بابا» روی تخت دراز می‌کشم. صدای دعای سحر در گوشم می‌پیچد. خیلی طول نمی‌کشد که چشمانم گرم می‌شود و به خواب می‌روم.
نگاهم که به ساعت می‌افتد، از جا می‌پرم. ده دقیقه‌ای بیشتر تا قضا شدن نماز باقی نمانده. پس چرا بیدارم نکردند؟ سریع وضو می‌گیرم و نمازم را می‌خوانم. پیراهن چهارخانه قهوه‌ای کرمم را به تن می‌کنم و از خانه بیرون می‌روم. برای دیدن بچه‌ها آن هم بعد از سه ماه، شوق و ذوق زیادی دارم و این شاید جزء معدود دفعاتی است که من برای دیدن مدرسه دلتنگم! یک ساعت بعد وقتی سعی می‌کنم جلوی معلم ریاضی ادای بیداری را دربیاورم متوجه می‌شوم حتی این‌بار هم اشتباه کرده‌ام و اصولا دلتنگی برای مدرسه به گروه خونی من یکی نمی‌خورد! سالی که با ریاضی شروع شود از الان معلوم است که چه سال زیبایی است! آن هم با این معلم پیگیر که از ساعت اول مشغول درس دادن شده است. از قدیم گفتند سالی که نکوست از بهارش پیداست!
ساعت دوم که می‌شود تقریبا در حالتی شبیه به کما هستم. ترکیب گرسنگی و خواب‌آلودگی کمرم را خم کرده است! حس می‌کنم آه مرغی که برای سحری نخورده بودم، دامنگیرم شده که همش جلوی چشمانم می‌آید! زنگ که می‌خورد سعید دستم را می‌کشد و می‌گوید: «پاشو بریم بیرون سینا» می‌گویم:«بی‌خیال سعید حال ندارم» اما حریفش نمی‌شوم و به زور مرا به حیاط می‌برد. می‌پرسد: «چیزی می‌خوری برات بگیرم؟» سری به نشانه نه تکان می‌دهم و روی نیمکت می‌نشینم. ساعت سوم شانس می‌آوریم و معلم نمی‌آید. بچه‌ها تصمیم می‌گیرند از فرصت پیش آمده استفاده کنند و والیبال بازی کنند. دلم لک زده برای یک والیبال درست و حسابی. با این‌که خیلی بی‌حالم اما نگاهم که به تور والیبال و توپش می‌افتد چشمانم برق می‌زند و من هم با آن‌ها همراه می‌شوم. نمی‌دانم چقدر می‌گذرد که احساس تشنگی شدید نایی برایم باقی نمی‌گذارد. همان‌جا روی زمین می‌نشینم. مگر پاییز نیست؟ پس چرا هوا این‌قدر گرم است؟ تمام توانم را جمع می‌کنم و به سمت آبخوری می‌روم. شیر آب را باز می‌کنم و سرم را زیر آن می‌گیرم. تک تک تار و پودم تمنای آب می‌کند. گرسنگی را می‌توانم تحمل کنم اما تشنگی را اصلا. سیاوش را که در حال خوردن آب میوه می‌بینم دیوانه می‌شوم! در یک لحظه تصمیم خودم را می‌گیرم و به سمت دکه می‌روم. خدا که راضی نیست من از تشنگی بمیرم؟ هست؟! قطرات آبمیوه پرتغالی که وارد دهانم می‌شود احساس لذتی که رنگ و بوی عذاب وجدان دارد بر عمق جانم می‌نشیند.
***
عکس‌ها را که نشانش می‌دهم آب از لب و لوچه‌اش آویزان می‌شود. می‌پرسد:
ـ داداش از اینا برام می‌خری؟
ـ من که پول ندارم. باید بگی مامان برات بخره.
از روی پایم بلند می‌شود و به سمت در می‌دود. صدایش می‌کنم: «مهسا یه وقت نگی من این عکسارو نشونت دادم‌ها خب؟ فقط بگو بستنی می‌خوای باشه داداشی؟ سری تکان می‌دهد و از اتاق بیرون می‌رود فکر کنم نقشه‌ام گرفت. صدای گریه مهسا که بلند می‌شود شکم به یقیین تبدیل می‌گردد. مامان با کلافگی صدایم می‌کند: «سینا، سینا پاشو برو برای مهسا بستی بخر کچلم کرد.» سعی می‌کنم لبخند پیروزمندانه‌ای که بر روی لبانم نشسته است را پنهان کنم. غرغرکنان پول را از مامان می‌گیرم و از خانه بیرون می‌آیم. آخی حالا می‌توانم بدون استرس از این‌که مامان پی به رازم ببرد، دلی از عزا در بیاورم. واقعا بابا چطور می‌تواند از صبح تا شب کار کند و روزه هم بگیرد؟ من که با وجود مدرسه حتی از یک روزش هم عاجزم.
***
به سفره نگاه می‌کنم و در دلم زن‌دایی را تحسین می‌کنم. عجب محشری به پا کرده است! واقعا که هنرمند است. ظرف سفالی سوپ شیر در کنار ظرف حلیمی که رویش با دارچین نقش ترمه زده است، انگار دارد با آدم حرف می‌زند. شربت خاکشیر و شیرینی‌های خانگی که دیگر هیچ! همین که صدای الله‌اکبر را می‌شنوم روزه دو ساعته‌ام را می‌شکنم. بابا با تعجب نگاهم می‌کند و می‌گوید: «گرسنه‌ات بودا! قبول باشه» لبخندی زورکی می‌زنم و جواب می‌دهم:« سلامت باشی» سفره که جمع می‌شود سراغ نازنین می‌روم و می‌گویم: «نازنین بریم با محسن و رها دبرنا بازی کنیم؟» در حالی‌که روی کاناپه می‌نشیند جواب می‌دهد: «بذار یه کم بگذره بعد، الان تازه افطار کردم حالم خوب نیست. با تعجب می‌پرسم:
ـ افطار کردی؟ مگه تو روزه می‌گیری؟
ـ آره دومین ساله. ده سالمه ها. مگه تعجب داره؟
ـ سختت نیست؟ آخه چطوری می‌تونی هم مدرسه بری هم روزه بگیری؟
ـ چرا سخته. کلا ساعت خواب و بیداریم عوض شده. از مدرسه که میام تا خود افطار می‌خوابم اما به قول مامان خدا خودش کمک می‌کنه.
نگاهش می‌کنم. همین‌طوری هم ضعیف بود حالا اما ضعیف‌تر هم شده. زیر چشمانش یک بند انگشت گود رفته و رنگ به صورت ندارد. با این وضعیت چطور روزه می‌گیرد؟!
شب وقت خواب چهره رنگ پریده نازنین یک لحظه هم از جلوی چشمانم محو نمی‌شود. از خودم بدم می‌آید. یعنی یک دختر ده ساله آن‌قدر با اراده است که روزه می‌گیرد و منی که پنج سال از او بزرگترم نه؟! واقعا جای تاسف دارد!
***
«سینا، سینا پاشو آقا معلم داره نگاهت می‌کنه» اسم آقا معلم را که می‌شنوم از جا می‌پرم و با چشمانی گرد شده خیره می‌شوم به او. آقای رستمی که جوان‌ترین معلم مدرسه است با مهربانی می‌گوید: «رحمانی پاشو برو دست و صورتت آب بزن بیا سرکلاس» با خجالت از جا بلند می‌شوم و به سمت حیاط می‌روم. کش و قوسی به بدنم می‌دهم. عجب خوابی بود. چقدر چسبید! حداقلش این بود که کمی از حالت تهوعم کم شد. معده بینوای من! انقدر سحری خورده بودم که تا چند ساعت بهت زده بود و حتی اندازه یک جرعه آب هم جا نداشت! خنکای آبی که به صورتم می‌زنم وسوسه‌ام می‌کند اما فقط وسوسه! این‌بار تصمیم خودم را گرفته‌ام.
زنگ آخر که می‌خورد بی‌حال از جا بلند می‌شوم. چقدر امروز طول کشید. سعید می‌گوید:
ـ نظرت چیه سر راه یه گیم‌نت هم بریم؟ ها؟
ـ نه سعید حوصله ندارم. می‌خوام با ماشین برم خونه.
ـ وا دیوونه شدی؟ تا خونه‌تون که راهی نیست پسر؟
وقتی می‌بیند نمی‌تواند راضی‌ام کند سری به نشانه تأسف تکان می‌دهد و می‌رود.
ده دقیقه بعد به خانه می‌رسم. مامان که رنگ پریده‌ام را می‌بیند می‌گوید: «خوبی سینا؟» زیر لب جواب می‌دهم: «آره فقط یه کم خسته‌‌ام» با همان لباس‌ها روی تخت دراز می‌کشم صدای قار و قور شکمم بلند می‌شود. با التماس غذا طلب می‌کند بیچاره. هیچ وقت این همه ساعت بی آب و غذا نمانده است. بی‌توجه به آن نگاهی به گوشی‌ام می‌اندازم. یک پیامک از آرش دارم که گفته امروز عصری به سالن بیایم قرار است با بچه‌های محله کناری مسابقه فوتبال بدهیم. برایش می‌نویسم که نمی‌توانم بیایم و گوشی را روی بی‌صدا می‌گذارم.
وضو می‌گیرم تا نماز بخوانم قامت که می‌بندم سرم گیج می‌رود. به سختی نمازم را به پایان می‌رسانم. حالم به طرز خوبی بد است! گرسنه‌ام، تشنه‌ام اما با همه این‌ها احساس خوبی دارم و این خودش به یک دنیا می‌ارزد.
با صدای مامان چشمانم را باز می‌کنم: «سینا پاشو اذانِ» سر سفره افطار می‌نشینم و خیره می‌شوم به تلویزیون. تنها پنج دقیقه تا اذان مانده. پنج دقیقه‌ای که به یک قرن می‌ماند! انگار به پای عقربه‌های ساعت وزنه‌ای سنگین بسته‌اند که این چنین کند حرکت می‌کنند. تا به حال هیچ وقت این‌قدر منتظر یک چیز نمانده بودم. حتی غذاهای رنگارنگ داخل سفره هم با التماس خیره شده بودند به من خصوصا زولبیا و بامیه!
نمی‌دانم چرا وقتی صدای الله اکبر اذان را می‌شنوم، بغضم می‌گیرد. یعنی واقعا موفق شده بودم؟ چطور شکمویی مثل من توانسته بود برای اولین بار این همه ساعت گرسنگی و تشنگی را تحمل کند؟ حس پرواز داشتم وقتی خنکای آب بعد از چندین ساعت گلویم را تر کرد. چه حال عجیبی بود. یعنی خدا من را می‌بخشید؟!
***
آفتاب غروب کرده من اما هم‌چنان اینجا نشسته‌ام و خیره شده‌ام به جعبه مقابلم. یاد چهره خندان بابا که می‌افتم، حالم بدتر می‌شود. وقتی جعبه را به دستم داد و من کنجکاو پرسیدم:
ـ این چیه بابا؟
ـ این هدیه اولین سال روزه گرفتنت. مبارکت باشه پسرم.
با هیجان بازش می‌کنم. باورم نمی‌شود یکPS4! بهت‌زده خیره می‌شوم به بابا. با لبخند می‌پرسد:
ـ دوسش داری؟
ـ خیلی!
ناگهان حس بدی در دلم سرازیر می‌شود. من که چند روز بیشتر روزه نگرفته‌ام را چه به هدیه؟ حالا من مانده‌ام و یک کوه عذاب وجدان. حس می‌کنم سر آن‌ها کلاه گذاشته‌ام. چطور باید به آن ها بگویم که لایق داشتن این هدیه نیستم؟! نه این‌طوری نمی‌شود. این‌طوری شب خوابم نمی‌برد. بابا که هیچ اما حداقل باید به مامان بگویم. سراغش می‌روم مشغول شستن ظرف است. زیر چشمی نگاهی به بیرون می‌اندازم. بابا غرق در اخبار است و فکر نکنم صدای ما را بشنود. می‌گویم: «مامان من می‌خواستم یه چیزی بهت بگم» مامان شیر آب را می‌بندد و می‌پرسد: «چی؟» شرمنده سر به زیر می‌اندازم و مِن‌مِن کنان جواب می‌دهم:
ـ من اون هدیه رو نمی‌خوام.
ـ چرا؟ خوشت نیومده؟
ـ چرا، اتفاقا خیلی هم خوشم اومده.
ـ پس چی؟
ـ من... آخه... من... راستش... فقط چند روز آخر روزه گرفتم... بقیه‌اشو...
مامان لبخندی می‌زند و جواب می‌دهد: «می‌دونم پسرم! خبر داشتم اما این هدیه برای همون چند روزی که اراده کردی و گرفتی.» شرمنده‌تر می‌شوم اما عذاب وجدان از دلم رخت می‌بندد و جای آن احساس خوبی بر قلبم سرازیر می‌شود. فکر می‌کنم یعنی خدا هم به اندازه مامان و بابا مهربان است؟!