یا رب نظر تو بر نگردد
زهره معراجی
ظاهر پیاده‌رو شباهتی به قبلترهایش نداشت و اثری از شور وحال رهگذرها وبازار گرمی دست‌فروش‌ها دیده نمی‌شد. قبلا این‌جا مثل کارناوال رنگ و کالا بود. ولی حالا انگار کل خیابان یخ‌زده بود. چهره دست‌فروش‌ها مثل حال دخلشان سرد و خالی از شور وحال شب عید بود. امیدهای ریز ودرشتی در دلشان کاشته بودند تا شب سال نو جوانه بزند و نوید روزهای بهتر را بدهد، اما حالا امیدها جوانه نزده پژمرده می‌شد .همه این‌ها را می‌توانستی در چشم‌هایشان ببینی که مثل حفره‌های سیاه بی‌انتهایی، رهگذران را دنبال می‌کرد شاید بخت یار می‌شد و کسبی جان می‌گرفت .
قطار بلند و وامانده دست‌فروشان ونگاه‌های ناامید و آزار‌دهنده‌شان شبیه بارانی از سنگ بر سر و رویم می‌ریخت وحس غم وگناه را القا می‌کرد، رد شدن از این میانه مانند خواب‌هایی بود که از آن بیدار نمی‌شدی با دالان‌هایی که تمام نمی‌شدند وتو را به انتها نمیرساندند. با تن یخ‌زده به انتهای خیابان چشم دوختم و سعی کردم تا زودتر از آن معرکه عذاب‌آور خلاص شوم .
جایی میانه راه بودم که نسیم گرم و آرامی روحم را نوازش داد. حس خوشایندی داشت مثل روزن ته دالان، مثل وقتی که بفهمی این‌ها همه خوابند.
برگشتم تا ببینم این مرحم روح‌نواز از کجاست که یک جفت چشم سیاه وبراق پاهایم را به آن پیاده‌روی مفلوک چسباند.
شاید چهار یا پنج ساله بود. هیکل کوچک ولاغرش را بین پاها پدر جا کرده بود وبا حصار دست‌های گره‌خورده او امن‌ترین دژ دنیا را ساخته بود. بساط کتاب‌های دست‌دوم مرد با تمام حرف‌های هدایت‌گرانه وروشنفکر مأبانه لابلای صفحاتشان، با لباس‌های مندرس مرد و آغوشی که محکم پسرک را در خود گرفته بود، تضاد چندش‌آوری داشت .
شاید مرد هم به‌خاطر گرمای وجود پسرک که امید و زندگی از چشم‌هایش سر‌ریز می‌شد، این‌طور او را به خودش چسبانده بود و آرام گرفته بود ومنتظر مانده بود!
یک‌آن به حال خوب این وجود نحیف و کوچک رشک بردم، که چطور زیر آسمان خاکستری فقر و نفیر شوم ستم، در بحبوحه جنگ‌های بی‌شمار مخملین که تیزتر از هزار خنجر اخته سمی، هر روز به نوعی جان بی‌رمقمان را از هم می‌درید، این‌طور از شور زندگی می‌درخشد. با خودش چه داشت که می‌توانست این دنیای تاریک را روشن و آفتابی ببیند؟
دلگرمی چیز غریبیست در این وانفسای غربت. امید آب حیات و نوش‌دارویی ست در این برزخ پر‌محنت .
دیدم داستان بیماری وحال ناخوش امروزمان اصلا داستان جدیدی نیست. رنج، عمری به درازا عمر آدمی دارد، فقط هر بار با ظاهری متفاوت به سراغمان آمده، قرن‌هاست که با مرگبارتر از خود مرگ خو کرده‌ایم، روحمان را کشته‌ایم و سالهای زندگی را مردگی کرده‌ایم .
وَ لا تَرْكَنُوا إِلَى الَّذینَ ظَلَمُوا فَتَمَسَّكُمُ النَّارُ وَ ما لَكُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ مِنْ أَوْلِیاءَ ثُمَّ لا تُنْصَرُونَ (هود 113)
و بر ظالمان تكیه ننمایید، كه موجب می‌شود آتش شما را فرا گیرد و در آن حال، هیچ ولى و سرپرستى جز خدا نخواهید داشت و یارى نمی‌شوید!
وچه ظلمی بالاتر از ظلم به خود وچه ظالمی منفورتر از شیطان که از پشت درهای بهشت تا امروز دشمن قسم‌خورده بشر بوده !
وچه مفری ایمن‌تر از آغوش گرم معبود
إِن يَنصُركُمُ اللَّهُ فَلا غالِبَ لَكُم وَإِن يَخذُلكُم فَمَن ذَا الَّذي يَنصُرُكُم مِن بَعدِهِ وَعَلَى اللَّهِ فَليَتَوَكَّلِ المُؤمِنون (سوره مبارکه آل‌عمران آیه ۱۶۰)
اگر خداوند شما را یاری کند، هیچ‌کس بر شما پیروز نخواهد شد! و اگر دست از یاری شما بردارد، کیست که بعد از او، شما را یاری کند؟! و مؤمنان، تنها بر خداوند باید توکل کنند!
واین را فقط روح‌های پاک می‌فهمند وخود را در حصار محکم دست‌هایش مصون می‌دارند.